Mentionsy

Szukamy w nim inspiracji dla naszego życia z Bogiem, z drugim człowiekiem, ze sobą samym.

A nie, tęskno... No tak, to jest taka swoista radość, którą ona tutaj przeżywa, bo zaczyna bardzo tęsknić za Panem Bogiem, ale to jest takie szczęśliwe tęsknienie.

Według tych słów, skoro ja jestem dla Ciebie Bogiem surowym, takiego Boga doświadczysz.

Więc jeszcze raz, takie odejście na modlitwę, odejście na pustynię z Panem, w ciszę, w skupienie, w refleksję nad życiem, nad moją wiecznością, nad moją relacją z Bogiem, to nie jest luksus, to jest konieczność.

Prowadzaj nas coraz głębiej w spotkanie z Bogiem, w spotkanie ze sobą samym, w spotkanie z drugim człowiekiem.

To jest naprawdę maleńkie i wręcz śmieszne porównanie do życia duchowego, do spotkania z Panem Bogiem.

Wiecie, te objawienia, które ona miała, to jest i dar, i cierpienie duże, bo zobaczyć Boga w Jego piękności, oczywiście, że to jej spotkanie z Bogiem jeszcze tu na ziemi, pomimo, że to jest niezwykłe, czego ona doświadczyła, to i tak to nie jest dokładnie to spotkanie takie w pełni twarzą w twarz, które będziemy mieli po śmierci, bo ona jeszcze go doświadcza jako człowiek.

To jest tęsknota za zjednoczeniem z Bogiem, za byciem w pełni z Nim już wreszcie.

naprawdę wprowadza nas, podprowadza nas pod i moment naszej śmierci, moment naszego spotkania z Bogiem twarzą w twarz, przez te wszystkie treści, które nas uwalniają od lęku, że...

On tu uspokaja Faustynę, to jest początek 37 roku, ona będzie jeszcze prawie dwa lata żyła, czyli jeszcze prawie dwa lata będzie ta tęsknota się w niej paliła za tym spotkaniem z Bogiem twarzą w twarz, które już nie będzie miało przerw i już będzie bez żadnej zasłony, już będzie na wieczność całą.

Bardzo odczuwa tę tęsknotę za Panem Bogiem.

po spotkaniu z Bogiem, który jest wszechwiedzący, wszechmogący, wszechkochający, pójść niejako, pójść do swoich problemów i powiedzieć Mu, zobaczcie jakiego mam Boga.

Ty jesteś Bogiem.

Ta jej modlitwa, ten swoisty jej okrzyk duszy wychodzi z niej po spotkaniu z Bogiem, po modlitwie.

I do takiej bardzo szczerej modlitwy, jaką ma Faustyna, że ona naprawdę staje przed Bożym Bogiem bardzo prosta, prawdziwa.

Ale Bogu dzięki, że Faustyna w takiej wielkiej szczerości pisze o każdej swojej kruchości, o doświadczeniu własnej małości, słabości, o własnych lękach i o tym, jak je przełamuje mocą wiary, mocą życia blisko z Bogiem.

Z Bogiem kocham Cię.

Każdego z Was zachęcam do przeczytania tej książki, która jest świetnym uzupełnieniem dzienniczka, dlatego że w dzienniczku Faustyna pisze głównie o takich rzeczach, wiecie, z wysokiej półki, bo o to chodzi, że ma zapisać swoje spotkania z Bogiem.

Więc Bogu dzięki mamy dużo pięknych, normalnych, naturalnych, zwyczajnych, radosnych wspomnień o siostrze Faustynie i z taką Faustyną, która jednocześnie tęskni za niebem i tęskni za zjednoczeniem się z Panem Bogiem, a dopóki jest na ziemi.

żeby ta tęsknota za Bogiem nas nie izolowała od drugiego człowieka, żebyśmy nie wchodzili w jakieś dziwne duchowości takie chore, tylko żebyśmy potrafili tą naszą codzienność przeżywać z zaangażowaniem zdrowo, a jednocześnie będąc bardzo głęboko zanurzonym w Bogu i pragnąc, pragnąc bardzo już nieba i czekając na niebo z wytęsknieniem.

Z Bogiem.