Mentionsy

Natomiast historia czytania Alberto Manguela, którą całkiem niedawno prezentowałem, spodobała mi się tak bardzo, że stwierdziłem, że trudno, zaryzykuję zmianę planu, zwłaszcza, że to jest plan, o którym państwo wiedzą tylko teoretycznie, bo to jest plan, który jest planem ho-ho-ho.

No i stwierdziłem, że poczytam trochę więcej Manguela, bo historia czytania bardzo mi się podobała.

Alberto Manguel bowiem w roku 2015 był zmuszony, poprzez różne okoliczności życiowe, przenieść się z Francji, której mieszkał od lat i gdzie stworzył swoją bibliotekę.

Natomiast są to niedługie teksty w stylu bardzo charakterystycznym dla Alberto Manguela, czyli takie bardzo eseistyczne, ale bardzo delikatnie pisane, takie, które pokazują najgłębszą siłę i ogromną wiedzę, a jednocześnie...

Bo tak naprawdę to jest płynięcie, to jest nużanie się w erudycji Manguela.

To Manguela nie interesuje.

I muszę powiedzieć, że kiedy czytałem to, to uświadomiłem sobie, że gdzieś teraz jestem od jakiegoś czasu też w takiej drodze, bo jeszcze przed kilku laty rzeczywiście byłem znacznie bliżej Manguela.

Dla Manguela byłoby to dziwne.

Tę książkę rozważania Manguela trzymają razem, ale jej ozdobą są te liczne historyjki.

Piękna historia, spuentowana przez Manguela, że zapewne nieprawdziwa.

Widać po prostu, jak bardzo jednak ta relacja była dla Manguela istotna.

Powrócę więc z pewnością do Alberto Manguela, bo będą nowe rzeczy od niego, pewnie w roku przyszłym, ale są też chyba jeszcze inne, których nie znam, więc myślę, że Alberto Manguel powróci tutaj w ramach cyklu Literatura jako kłamstwo.