Mentionsy

Profesor Przemysław Miszewski.

No niestety, takie już mam by, że tylko o historii.

No nie zawsze, a przede wszystkim historia w całym światu.

No nie, ostatnio opowiadałeś o dramatycznych walkach z urzędnikami niemieckimi, bardzo mi się to podobało.

Ale to nie jest koniec, słuchaj, moich zmagań z urzędami niemieckimi.

W każdym razie, proszę Państwa, tak, to był taki krótki pobyt teoretycznie studyjny, w praktyce bardziej edukacyjno-administracyjny, jeśli można tak powiedzieć, bo wspólnie z kolegami z Ostrawy i z Passau, tu pozdrawiam i Roberta Antonina i Grisza Ferkamera i Tomasa Winsza.

Kochany, no rozmawiasz z ludźmi ciężko doświadczonymi przez administracje uniwersyteckie, wszystkich szczebli, to już nawet nie to lato, tylko następne lato, mój drogi, no w ogóle dużo by opowiadać, ale ta część administracyjna, choć oczywiście ważna, była jakimś dodatkiem, czy takim elementem, który gdzieś tam w przyszłości się zrealizuje, ale...

Nie przypominam sobie, żeby taki specyficzny zakres, czyli Europy Środkowo-Wschodniej w średniowieczu gdzieś jeszcze się pojawiał.

Mogę się mylić, no bo to wiadomo, nie jestem aż takim specjalistą z życia naszych zachodnich sąsiadów, ale jest to jednak pewna rzadkość.

ciekawościom studentów, bo wiesz, no jednak, tak, właśnie kiedy przyjeżdża wykładowca, jak to się ładnie mówi, what university, czyli gdzieś zbliżej nieznanego uniwersytetu, bo Breslau jest oczywiście kojarzony, no ale Uniwersytet Breslau to już bez przesady.

No to jest raczej taki dystans, że będą jakieś trudne problemy, wykład po angielsku, no więc tym bardziej trzeba się będzie zmęczyć.

No ale mimo to studentów całkiem sporo było, zwłaszcza, że nie musieli przychodzić i zarówno warsztaty, jakie z Robertem Antoninem realizowaliśmy, jak i potem bardziej seminaria dotyczące od razu powiem wieloetniczności w różnych aspektach.

Ja może proszę Państwa dodam, bo kolega zamieścił kilka zdjęć na Facebooku,

No tak, proszę Państwa, bo nie wiem jak Wy macie, ale ja wielokrotnie to powtarzam, bo to jest moja trauma jeszcze z dzieciństwa, z PRL-u, jak wyjeżdżaliśmy, to były jakieś kolonie takie perwersyjne bardzo w Czechosłowacji,

na miesiąc, to nas najpierw zebrano i powiedziano, że proszę Państwa, drogie dzieci, jesteście ambasadorami Polski Ludowej za granicą i macie się odpowiednio zachowywać, więc występując jako ten ambasador nauki polskiej w kraju zachodnioeuropejskim, no już w ogóle, to nie jest nasz przecież obóz, to jest no i w ogóle, i Bawaria jeszcze w ogóle, przecież oni chrystianizowali i Czechy i do nas docierali,

Ja uważam, że też jednym z elementów takiego wykładu, zwłaszcza dla osób, które po raz pierwszy stykają się z jakimś tematem, no musi być pokazanie, że kurczę, tego wykładowca to interesuje.

które prezentują pewną wizję tych relacji międzyetnicznej, a potem pokazuje, że życie codzienne, życie gospodarcze, społeczne, takie kulturalne na tym poziomie poniżej tych piśmiennych elit albo w ogóle poniżej narracji pisma jest zupełnie inne i nie odzwierciedla czasami bardzo antagonistycznych przekazów piśmiennych.

Bo to się tak jeszcze składa, że koledzy, z którymi teraz mam do czynienia, zwracają mi uwagę, że często, kiedy rozpoczynają zajęcia ze studentami, to ich starają się w jakiś sposób wyczulić na to, jak mają zadawać pytania.

kiedy mają do czynienia z gośćmi, poczekaj, jak mają do czynienia z gośćmi, czy to są pracownicy Instytutu, czy też osoby z zewnątrz.

Chodzi o to, żeby, jeżeli chce wziąć taki student udział w dyskusji,

to raz, że powinien sobie wynotować jakieś tam hasła, ale oprócz tego nie powinien od razu z buta zaczynać, że ja pana nie zrozumiałem, proszę mi od nowa to wytłumaczyć albo przedstawić i tak dalej, tylko bardzo grzecznie, żeby słuchał bardzo ciekawy wykład, że zwrócił uwagę na takie i takie aspekty.

Zraz podziękowali za przyjazd, jeżeli to jest jakaś osoba z zewnątrz, no bo w końcu ktoś wykonał ten wysiłek, już nieważne czy z takiego, czy z innego uniwersytetu, ale przyjechał i miał coś do powiedzenia, bo przygotował się.

I to powinniśmy docenić i to powinniśmy też w jakiś sposób wybudzić.

Dopiero później, kiedy już kilka takich, można wręcz powiedzieć, tradycyjnych formułek się użyje,

I w tym momencie spojrzałem na kolegów niemieckich profesorów, którzy pobladli, co po niektórzy wytrzeszczyli oczy.