Mentionsy

Żony, która właśnie złożyła o rozwód i która zgłosiła go na policji o przemoc domową.

Poldan jednak będzie zapewniał, że jest niewinny i że Monika tamtego poranka strzeliła do siebie sama.

On pracował jako policjant w Farmington i właśnie przyjechał służbowo do budynku sądu, gdzie znów pracowała Monika jako sekretarka.

Paul Dunn pochodził z Albuquerque w Nowym Meksyku i jako nastolatek pracując na pułetatu na stacji benzynowej wszedł w kontakt z policjantem na służbie, który przyjeżdżał tam często tankować.

Zaprzyjaźnił się z nim, Paul był ciekawy tej pracy, policjant pozwolił mu usiąść, nawet przejechać się w jego radiowozie i można powiedzieć, że Paul przez to łapie bakcyla i od tego czasu marzy właśnie o zostaniu policjantem.

W wieku lat 18 idzie do Akademii Policyjnej w Santa Fe, po czym pracuje krótko jako strasznik w więzieniu, a następnie dostaje pracę w policji w Santa Fe, mając lat 20.

a rodzina przenosi się tam, bo Paul dostał tam posadę w policji oferującą znacznie wyższe zarobki.

Pol powie, że zawsze czuł się wykluczony.

Dopiero lektura po raz drugi, gdy próbowałam sobie właśnie wszystkie te daty wypisać, pozwoliło mi zauważyć, że wszystko jest opowiedziane tak, aby jak najbardziej wybielić pola.

Pol jest przybity, myślami jest daleko i jej zastrość oczywiście, która gdzieś tam kłębiła się w niej już od tych kilku lat, była podejrzliwa, bierze znowu górę.

I Monika zaczyna myszkować po rzeczach w ich domu, po rzeczach Pola i w końcu szuka również w jego samochodzie.

Pod koniec marca Monika pójdzie również na policję.

Poprosi o prywatną rozmowę z jednym z policjantów.

Policjant radzi jej, aby złożyła zwiadomienie o przemocy domowej, czego Monika jednak od razu nie robi, ale wszystko zostaje udokumentowane, a jej siniaki sfotografowane.

Zgłosiła to już wcześniej na policję, udokumentowała, ale nie złożyła oficjalnego wniosku o przemocy domowej, nie złożyła przeciwko niemu żadnych zarzutów, nie była pewna, czy chce to zrobić, bo wiedziała, że istnieje takie ryzyko, że Paul straci przez to pracę jako policjant.

Jutro, w poniedziałek samego rana pójdzie i wypełni to zgłoszenie na policji.

Tak to już następnego dnia o poranku Poldan wychodzi z mieszkania Anity, gdzie zaczął pomieszkiwać i przyjeżdża do domu jego i Moniki.

Oczywiście poza polem jest jeszcze jeden świadek tego, co się stało.

Gdy na miejsce przyjadą najpierw ratownicy, zaraz po nich policja, Paul powie, że wszyscy patrzą na niego jak na winnego.

Z dystansem i podejrzliwie patrzą na niego policjanci.

Paul jest w szoku, że są to ludzie, o których zna, no bo pracuje na policji i jest to małe miasto, 40 tysięcy osób.

Wszyscy policjanci się znają.

Tak się też złożyło, że jednym z pierwszych policjantów na miejscu był policjant, który zaledwie kilka tygodni wcześniej rozmawiał z Moniką, widział i fotografował jej siniaki na twarzy i nogach i zalecał jej zgłoszenie przemocy domowej.

Monika miała też powiedzieć przed swoją śmiercią, że podejrzewa pola obranie sterydów czy jakichś innych substancji.

Dalej opinia, którą niektórzy wyrażają i zapewne w latach 90. również była dosyć powszechna, ale mimo wszystko mamy tutaj do czynienia z policjantem, który, jak też sam opowiada, często do przypadków przemocy domowej był wzywany.

Zauważają, że poza wykonaniem autopsji policja, śledczy nie wykonali żadnych innych badań czy testów.

Pol ma nic nie dostać, napisała.

Poprosiła też o zamkniętą trumnę podczas ceremonii, aby, cytuję, ludzie zapamiętali mnie taką, jaką byłam wcześniej, gdy jeszcze miałam twarz, zanim Pol mi ją odebrał.

Ale obrońcy pola byli tutaj zdecydowanie lepiej przygotowani i zrobili znacznie lepsze wrażenie i lepiej przekonali ławę przysięgłych, pokazując właśnie wszelkie możliwe eksperymenty, inscenizacje i właśnie udowadniając im na wiele sposobów, że Monika jak najbardziej mogła strzelić do siebie sama, że było to fizycznie możliwe.

Nie zgłaszają tego nikomu, nie mówią o tym policji, nie mówią, że hej, ten facet faktycznie skrzywdził naszą córkę, ale możliwe, że wcale jej nie zabił, bo krótko po jej śmierci przyszedł list pożegnalny.

To znaczy, Poldan, moim zdaniem jego obrońcy dowiedli, że jest niewinny.

Zresztą ta książka zaczyna się takim krótkim prologiem, w którym właśnie opisane jest, jak Monika o poranku 4 kwietnia kłóci się z polem i idzie do pokoju, gdzie według jego opisu odbiera sobie życie.

Jej nogi przywodzą Polowi na myśl, jak kiedyś uprawiali seks itd.

Pol przedstawia to wręcz w taki sposób, że w momencie, gdy Monika odkrywa jego romans, gdy czyta ten list, Monika chyba decyduje się go zniszczyć, w takim sensie, że

Według Paula Monika pewnie sama nabiła sobie te siniaki i idzie, zgłasza na policję, że Paul ją pobił.

Nawet jeżeli Monika, zeznając na policję, jakoś podkoloryzowała to, co Paul zrobił, uzasadnionym było to, że w takiej sytuacji poszła na policję i zgłosiła, co się dzieje.

Ale nie wiem, Pol tak na siłę wręcz próbuje się wybielić, że przypominają mi się słowa Moniki w jej pożegnalnym liście.

Słowa skierowane do jej rodziny, aby uważali na Pola, bo on będzie wszystkimi manipulował.

Podejrzliwość wobec Paula w świetle wszystkich tych informacji, jakie policja ma na początku, jak najbardziej wskazują na to, że muszą być podejrzliwe w jego kierunku.

Jest mi więc szkoda Paula, bo został fałszywie oskarżony, bo prokuratura i policja nie zrobiły wystarczająco dobrej pracy dochodząc do tego, jak Monika została postrzelona.