Mentionsy

Terapia par jest trochę relacją takiego trójkąta.

W jaki sposób przekonać, to częściej może być mężczyzna, żebyśmy jednak poszli na terapię par?

Czy nie jest tak, że mężczyzna boi się, że trafiając na terapię par do kobiety, nie będzie traktowany obiektywnie?

O braku miłości, a ja znam pary, które mają między sobą miłość, a się rozstają.

Natomiast dzisiaj chciałbym z moją gościnią cofnąć się krok do tyłu, oczywiście jak cofnąć to do tyłu, i porozmawiać o tym, że w wielu sytuacjach można uratować jeszcze związek, w wielu sytuacjach jest dobry czas na mediację, negocjacje, być może terapię par,

I na terapii PAR właśnie dzisiaj skupimy się w ciągu całego tego odcinka.

I jestem bardzo ciekaw, czy dzięki tej rozmowie nie będzie tak, że ktoś z Was znowu odzyska nadzieję, poczucie sprawstwa i być może wybierze się na terapię PAR.

O tej chciałem z Tobą, Patrycja, porozmawiać i od razu zacząłbym od tego, kiedy będzie najlepszy moment, żebyśmy się zdecydowali w związku na terapię par?

Czy raczej profilaktycznie, kiedy wszystko jest jeszcze dobrze, czy zazwyczaj zgłaszają się jednak te pary, gdzie jest już bardzo ciężko ze sobą być?

Na pewno zgłaszają się pary wtedy, kiedy już się coś złego dzieje i to, po czym one to rozpoznają, to jest zmiana w relacji.

A w jaki sposób przekonać osobę drugą, tak sobie wyobrażam, może niecelnie, że to częściej może być mężczyzna, żebyśmy jednak poszli na terapię pary?

Bo może być tak, że ten partner powie, ja tam nie będę chodził do psychologa, poradzimy sobie sami, nie jestem jakimś mięczakiem, żeby obcej pani się spowiadać.

Ale ciekawe, bo takie trochę paradoksalne.

Bardzo mi się to podoba, takie paradoksalne podejście.

Czy nie jest tak, że mężczyzna boi się, że trafiając na terapię PAR do kobiety, nie będzie traktowany obiektywnie, tylko kobieta terapeutka będzie trzymała stronę żony, z którą on się kłóci?

Tak, to jest trudne, bo terapia par jest trochę relacją takiego trójkąta.

Dlatego są terapie PAR, gdzie jest dwa na dwa.

Agata Stola, Robert Kowalczyk są takim duetem psychoterapeutów PAR, którzy właśnie pracują w PAR-ze.

Czy zdarza się, że para trafia do ciebie, do terapeutki lub terapeuty par, nie po to, żeby ratować, tylko oni chcą się rozstać, ale chcą to zrobić przy jak najmniejszym natężeniu stresu, oskarżeń, złości i potrzebują bardziej mediatora może?

Natomiast miałam taką sytuację, że zgłosiła się para na kilka konsultacji po rozstaniu, żeby uporządkować sobie swoje zobowiązania z czasów związku.

Ja mówię też dojrzale w tym sensie, że oni na to wpadli, a przypuszczam, że wiele par w ogóle na to nie wpada, rozstaliśmy się, to już jest fakt, jakoś to trzeba zaakceptować, ale spróbujmy choćby dla dobra dziecka mimo wszystko jakoś tak ze sobą współpracować, żeby nie było tak, że nasze światy wzajemnie się wyniszczają.

I to oceniam jako bardzo dojrzały ruch, zapisujemy się na terapię par, żeby przegadać coś w rodzaju kontraktu, prawda?

Teraz miałbym pytanie o pierwszą sesję, z której w tym przypadku wychodzą nasi kłócący się rodzice, para i mają takie poczucie, po co myśmy tam poszli?

Czy jest tak, że dość surowo jesteście oceniani jako terapeuci par po pierwszej sesji, kiedy oni nie czują, że tam jakaś rewolucja się dokonała?

I myślałam sobie o tym tak, że są jakieś oczekiwania wobec tego, jak terapia PAR ma wyglądać.