Mentionsy

Tym nazwiskiem, od którego chcemy zacząć, jest oczywiście Swietlana Aleksiejewicz.

Natomiast po ostatniej fali napięć politycznych i też po prostu groźby związanej z represjami, z tego co wiemy, Swietlana Aleksiejewicz przeniosła się do Niemiec.

Nagrodę Literacką Nobla Aleksiejewicz dostała w takiej atmosferze jednak dużej ekscytacji, dlatego że w zasadzie się niespecjalnie chyba zdarzało w historii tej nagrody, żeby dostawali ją autorzy książek non-fiction, a dosłownie reporterzy.

Akademia nagrodziła Aleksiejewicz za jej absolutnie wybitną pracę i ten przedmiotnik tutaj na pewno nie jest przesadzony.

Małgorzata Nocun nazywa Poradziecją, a sama Aleksiejewicz nazywa Obszarem Czerwonego Człowieka, jest oczywiście książka Wojna nie ma w sobie nic z kobiety, wydana w Polsce jak wszystkie inne książki Swietlany Aleksiejewicz przez Wydawnictwo Czarne, wydana lata temu.

Ale jest to książka wielka, którą Aleksiejewicz tworzyła przez ponad 20 lat, jeżdżąc po różnych krajach byłego Związku Radzieckiego i rozmawiając z kobietami o ich doświadczeniach związanych z wielką wojną ojczyźnianą, bo tak się nazywa II wojna światowa w Rosji do dziś.

Aleksiejewicz ją wydała najpierw w Rosji, o ironio.

Aleksiejewicz ograniczyła swoją interwencję do dokonania wyboru tych opowieści.

Z drugiej strony powróciła oczywiście w spotkaniu z samą Aleksiejewicz, które odbyło się na Big Book Festival w 2015 roku, o ile mnie pamięć nie myli.

Zwłaszcza chcę tutaj zapytać o Aleksiejewicz i o jej obecność w Warszawie.

No oczywiście Aleksiejewicz nas absolutnie ujmowała swoją skromnością.

Myślę, że to jest jakieś chyba doświadczenie bardzo głębokiej pokory, które wynika z bycia reporterem, który też samego siebie czy samą siebie, jak u Aleksiejewicz, usuwa.

Aleksiejewicz była absolutnie ujmująca.

Aleksiejewicz odpowiedziała mu,

Aleksiejewicz, która po prostu przychodzi do kogoś do domu.

No ale o Aleksiejewicz moglibyśmy półtorej godziny, więc żeby tylko to wybrzmiało.

Ale oczywiście to nie jest jedyna książka Aleksiejewicz ważna.

Jest wreszcie taka książka, która co prawda dotyczy można powiedzieć bardziej obszaru Rosji, czasy second hand, koniec czerwonego człowieka, ale właśnie myślę, że Aleksiejewicz traktuje kraje postsowieckie jako jednak obszar dotknięty jakąś wspólną,

Oczywiście to nie są wszystkie książki Aleksiejewicz.

Tak, bo chyba można powiedzieć, że to jest taka książka po części napisana po śladach Aleksiejewicz.

Ona tutaj też poszła tym tropem Aleksiejewicz w takim sensie, że jakby uznała, że to są mieszkanki, spadkobierczynie pewnego wspólnego dziedzictwa, mieszkanki wspólnego obszaru psychoemocjonalnego.