Mentionsy

A mowa o Oksanie Zabuzhko.

Książka się zaogniła i stała się bardzo, bardzo, bardzo dramatyczna, ale jej książki oczywiście dzisiaj też mocno czytamy ze świadomością tego, co się w Ukrainie dzieje, rozgrywa i zresztą Zabuzhko też bardzo mocno zabiera głos w sprawach tego, co wojny, mówiąc krótko, która się toczy.

Przede wszystkim była bestsellerem po prostu w samej Ukrainie, bo Ukraińcy poczuli, że Zabuzhko uchwyciła co z nimi zrobiły lata sowietyzacji, no w ogóle bycia częścią tego regionu.

To jest książka pisana przez narratorkę, o którą łatwo utożsamić samą Zabuzhko, ale narratorkę, która znajduje się w Stanach Zjednoczonych, czyli jest na emigracji.

Zabuzhko, jeśli podróżowała po świecie, to raczej z dobrych powodów.

Ugraśnicz była dużo starsza od Zabuzhko, ale jednak to echa tutaj bardzo czułam.

W życiu dotkniętym przemocą i agresją, ale nie tylko pojedynczą, tylko wynikającą z takiej bardzo męskiej, patriarchalnej kultury, w której jej przyszło żyć, tak Zabuzhko z kolei, mam poczucie, że ta jej narratorka wyrzuca z siebie taki potok przemyśleń, bo to jest gonitwa, to jest wręcz transowe momentami, w tym sensie niełatwo się czyta, bo naprawdę niełatwo po latach, jak się nie jest osobą z Ukrainy i nie zna się tej kultury, odkodować sobie to wszystko, o co ona

Właściwie pojawiło się całe pokolenie autorek w Ukrainie, które poszły jakoś śladami Zabuzhko w tym sensie, że ona dla nich wyważyła drzwi.

Taki szczególny wybór esejów Zabuzhko.

Jeśli bym miała rekomendować komuś, przez którą książkę wejść do jej opowieści, to może Planeta Piołun, która została wydana też z taką czułością dla polskiego czytelnika, bo Zabuzhko jest z Polską związana, ma tutaj odbiorców pewne punkty odniesienia.