Mentionsy

W czasach Stanisława Barei już wolno było się śmiać i ten śmiech stał się taką zbiorową terapią.

I jak sądzę, też taka jest wymowa tego filmu i w ogóle późnego Barei, przypomnieć, że absurd jest absurdem, kłamstwo jest kłamstwem, złodziejstwo złodziejstwem i nienormalnością w tej nienormalności po prostu nie należy się urządzać.

No i podobna klątwa spotkała samego Barreye, za życia którego jego krytycy używali słowa bareizm,

tamci robią jest tym misiem, tym pustym, nieznaczącym gestem, tą wielką, nic nie wartą kukłą, którą próbują otworzyć oczy niedowiarkom, a są tak samo ograniczeni, tak samo krótkowzroczni i skorumpowani, jak przedstawieni w filmie Barei bohaterowie.

A może jest także chochołem, może jest także jakąś rozmową Barei z Wyspiańskim, bo tego bym nie wykluczał.

To będzie pierwsza moja mała prowokacja w stronę, nie wiem, czy koniecznie moich interlokutorów tutaj, ale tych wszystkich, którzy przez lata, przez dekady odmawiali Barei tego podstawowego prawa, jakim jest rozpoznanie artyzmu.

O Barei powiedziano tak dużo złego i w środowisku samych filmowców i na łamach rozmaitej prasy, że to jest reżyser, który nie potrafi reżyserować, że to jest ktoś, kto robi filmy całkowicie chaotyczne, że te filmy to są takie skoroszyty, brudnopisy, zbieranina scen i tak dalej, i tak dalej.

To ja tylko dorzucę jeszcze słowo o aktorstwie, ale zaraz też o tym, o czym ty mówiłeś, bo a propos aktorstwa, o którym wspomniał Marcin, jest osobnym zupełnie osiągnięciem Barei to, co mu zawdzięczamy w tym przypadku Mimisia i co mi zrobisz, jak mnie złapiesz, bo ja te filmy trochę traktuję jako takie dwa skrzydła deptyku.

że my to zapamiętamy już na zawsze i to dla nas się stanie wzorzec Sewr, pani z baru mlecznego, to był właśnie także geniusz Stanisława Barei.

Możemy to próbować nazywać, ale to jest też miara wielkości artystycznej Barei, że właśnie nie był tylko i wyłącznie felietonistą swojego czasu, ale najwyraźniej dotknął tak wiecznotrwałych prawd, jakie są zapisane w komediach.

Tego też jest trochę u Barei.

To ukrzyżowanie inteligenta przez chama, to też jest wątek, który moim zdaniem u Barei wybrzmiewa.

I myślę, że tutaj to jest ten moment w sztuce Barei, kiedy on najbardziej wprost, najbardziej nago mówi, że nie tylko chodzi mi o śmiech, nie tylko chodzi mi o karykaturę codziennej rzeczywistości.

Ta fraza wraca i jest to być może tym lepiej rymuje się ze współczesnością, że kiedy film się ukazał, kiedy różni partyjni notable zgłaszali swoje krytyki do filmu Barei, to ówczesny wiceminister kultury Antoni Jurewicz powiedział, że nie można śmiać się z festiwalu piosenki żołnierskiej w Kołobrzegu, gdyż tysiące polskich żołnierzy poległo za Kołobrzeg.

Być może Barei są obśmiewani, zamiast wziąć ich na serio.

Dużo zostało powiedziane o uniwersalizmie filmów Barei.

Dlaczego Barei jest nam wciąż potrzebny.

Dorzucę tylko odrobinkę takiego Barei sceptycyzmu.

Ale tam jest esej o malarstwie Bruegla i pozwolę sobie to przeczytać, bo czytałem to i myślę, to jest opis Barei i tego, co Bareja robi tym filmem i to wcale nie musi być piękne.

To ja bardzo chętnie wątek barejosceptycyzmu podejmę, bo mam wrażenie, że jest to film, który w ogóle ma najgorszą recepcję w historii, znaczy być może do dzisiaj najgłupszą, bo nie ma chyba innego filmu, który by w popularnej recepcji, takiej wiecie, która przeszła do legendy, takiej jaką rodzice trochę dzieciom tłumaczą, mówiąc dlaczego musicie ten film zobaczyć, niż Miś Barei.

Co my mamy na myśli, kiedy mówimy, że coś jest jak z Barei?

Bo zauważcie, że ta fraza, że jak z Barei, ona jest bardzo chętnie używana i bardzo chętnie jest zawłaszczana

I to tak a propos uniwersalności Barei i tego, że on wraca w pewnych cyklach, w miejscach, o których ja przynajmniej jako urodzony w 1982 roku nigdy nie podejrzewałem, że ta satyra będzie mogła ich dotyczyć.

Anekdotycznie absolutnie, ale trochę a propos tego pewnie za chwilkę też zapytam się, jak państwo to widzicie, co to znaczy bareizm i co to znaczy moment jak z barei, ale muszę to powiedzieć, bo dosłownie niemal jadąc tutaj, ale znajoma mi opowiedziała scenkę sprzed paru dni w dwóch dzielnicach Warszawy obecnie panuje zakaz sprzedaży alkoholu po 22, tak?

I myślę, że siłą Barei i tego, że rzeczywiście nazwał coś, co jest w naszej rzeczywistości ponadczasowe i co my tu w Polsce, ale pewnie i w Ukrainie, i w Rosji, i w Białorusi, i w Czechach, na Słowacji doskonale czujemy,

I nasza rzeczywistość podlega łatwej bareizacji.

Ja myślę, że każdy ma swój scenariusz barei, który powinien dziać się dzisiaj, czy współczesnego misia.

To są tam podobieństwa i myślę, że to, by użyć tej frazy, to jest takie Nashville na miarę naszych możliwości, ale nie ujmując nic barei.

Smażowski myślę nadal to ma na swój sposób, podkreślę, bo nie chcę mieszać tutaj Barei i Smażowskiego, bo wydaje mi się, że Smażowskiego...

Nie ma tej podstawowej rzeczy, która o Barei jednak jest, to znaczy tej wizji pozytywnej, ukrytej pod tą negatywną, o tak powiem.

Myślę, że może jakieś ostatnie pytanie, bo o barei pewnie moglibyśmy rozmawiać całą noc, a niestety nie ma już na to czasu.

To jest rzecz o fundamentalnym znaczeniu, której teraz dotknąłeś, bo kino Barei zmienia się z dekady Gomułkowskiej, zmienia się właśnie w dekadzie Gierkowskiej.