Mentionsy

Zapraszam na dyskusję po filmie Miś.

Stanisław Bareja to reżyser dzisiaj znany i lubiany, nie zawsze tak było, a Miś jest chyba najbardziej, uznawany za najbardziej kultowy z jego filmów.

Sam Miś.

Miś Chochoł z Wyspiańskiego, była nawet interpretacja misia Antychrysta.

Agnieszka Arno, która współpracowała reżysersko przy filmie, widziała misia jako takie narzędzie grozy, a sam Stanisław w tym mówił, że ma bawić ten film i to miś nie wiadomo co ma robić, ma sobie latać.

I ten miś po prostu symbolizuje władzę i to, co w niej najgorsze.

I myślę, że jest jeszcze jedna rzecz, że ten miś kojarzy się z niedźwiedziem, a niedźwiedź kojarzy się z Rosją.

A z tym misiem jest tak, to jest pytanie dużo trudniejsze, z tym misiem chyba jest tak, że miś, zarówno ta filmowa kukła, która lata gdzieś w powietrzu, jak i sam film jest tym, czym widzowie chcą, by był.

Więc już w takim założeniu jest to film o tym, że ten miś, który co prawda wydaje się niewinny, wydaje się takim pustym znaczącym, to nie jest przypadek też, że on nie ma brwi, które nadałyby mu wyraz, że nie ma pełnej twarzy, prawda?

Miś dzisiaj wieczorem na tym ekranie w tej cyfrowej rekonstrukcji zaistniał tak, jak powinien zaistnieć, to znaczy zaistniał jako kompletne dzieło.

A czym jest miś?

Może trzeba być po prostu starszym, bardziej zgorzkniałym, zrezygnowanym, zepsutym przez życie, żeby Miś naprawdę do ciebie przemówił, żebyś zobaczył coś w tych oczach.

W tym sensie Miś także dlatego dzisiaj bawi, jak sądzę, osoby, które ani nie mają prawa PRL-u pamiętać, ani też nie mają wyrobionego poglądu na to, czy Barea był bardziej rewolucjonistą i opozycjonistą, czy bardziej reżyserem, który w takiej określonej politycznej rzeczywistości chciał po prostu bawić, śmieją się...

Natomiast ilość tych epizodów, które tutaj są zagrane i weszły do absolutnego, codziennego naszego użytku i są już może jakimiś takimi mikroarchetypami jest naprawdę niezwykła.

Wejść sobie na stronie filmu Miś, zobaczyć tą gigantyczną obsadę, tak jak mówię, 120 mówionych ról.

Jeszcze korzystając z tego nastrojowego chaos cure, które tam się wydarzyło, będę jak reżyser tego filmu i powiem, to jest bardzo słuszna koncepcja, bo zaczyna to, co powiedział Marcin, teraz ma odpowiednią dozę, mówię to bez ironii, patosu, który jest tu konieczny, bo zobaczmy, że miś o dziwo kończy się właśnie nutą patosu.

Nagle mamy jakiś taki ludowy i tu mam wrażenie, że miś trochę wychodzi poza to, o czym powiedziałeś, czyli to właśnie ukrzyżowanie inteligenta poprzez chamstwo ludu.

Mam wrażenie, że i co mi zrobisz, jak mnie złapiesz, i miś,

To jest właśnie ten Miś, to jest ta Moskwa, to jest ten Wielki Brat.

To ja bardzo chętnie wątek barejosceptycyzmu podejmę, bo mam wrażenie, że jest to film, który w ogóle ma najgorszą recepcję w historii, znaczy być może do dzisiaj najgłupszą, bo nie ma chyba innego filmu, który by w popularnej recepcji, takiej wiecie, która przeszła do legendy, takiej jaką rodzice trochę dzieciom tłumaczą, mówiąc dlaczego musicie ten film zobaczyć, niż Miś Barei.

Przecież w popularnej polskiej wyobraźni, niestety to nie jest zarzut do twórcy, lecz raczej lament nad tym, co się z jego dziełem stało, Miś funkcjonuje jako film o tym, że państwo może robić ludziom tylko krzywdę, jest swego rodzaju fabryką absurdów i konstrukcją, która każdego błyskotliwego człowieka ogranicza, za to sprawna, mądra jednostka zawsze sobie z tymi absurdami poradzi i dopnie swego.

jakaś ideowa fundacja też takiego polskiego, lokalnego, antypaństwowego zrywu w takim myśleniu publicznym, to niestety jest nią też, znaczy u podstaw tego, jak sądzę, obok zupełnie intencji twórcy jest sam Miś.

Czy wyobraźcie sobie scenę, gdzie właśnie idzie do pracy w korpu, a jest jakiś owocowy czwartek, coś takiego i powiedzmy robią nowy model językowy, wdrażają Miś 2.0 i ten miś otwiera oczy niedowiarkom, którzy nie wierzą w polskie jaj.

Mówiliście dużo o tej ostatniej sekwencji na gliniance, spadający miś jako czymś takim, co wyjmuje, jakby nadaje inny kontekst temu opowiadaniu, ale chciałbym, żebyśmy się cofnęli do samego początku, gdzie ta klamra zostaje otwarta.

I zarówno te obrazy właśnie otwierające misia, czyli ten miś nad Warszawą, tak jak ten Chrystus nad Rzymem i ten ostatni.

jakim był Miś w latach dziewięćdziesiątych.

Poszukiwany, poszukiwana, potem jest nie ma róży bez ognia, potem jest co mi zrobisz, jak mi złapiesz i w końcu jest miś.

I tym tworem jest właśnie tenże miś.