Mentionsy

Historia Mikhaila Popkowa, bo o nim mowa, to opowieść o potworze ukrytym za odznaką, który w ciągu dwóch dekad zamordował dziesiątki kobiet, stając się najkrwawszym seryjnym mordercą w dziejach Rosji.

Inny epizod z młodości, choć przez samego Popkowa później negowany, bywa przywoływany jako znaczący.

Po ukończeniu szkoły Popkow uczył się w technikum, zdobywając zawód mechanika.

Kolejny etap życia Popkowa rozpoczął się dość przypadkowo.

W życiu osobistym wszystko układało się Popkowowi podręcznikowo.

Kiedy Katia podrosła i zaczęła chodzić do szkoły, Popkow bardzo o nią dbał.

Na wspólnych fotografiach z tamtych lat Popkowowie wyglądają na zwyczajną, szczęśliwą rodzinę.

Pewnego dnia Popkow wrócił z pracy wcześniej niż zwykle i zastał kilkuletnią wówczas córeczkę Katię, stojącą zmarźniętą na dworze przed domem.

Ku zaskoczeniu Popkow nie zrobił jednak awantury ani nie odszedł od żony.

Popkow postawił jednak warunek.

Popkowowie pozostali razem.

Ta narastająca mizoginia wkrótce znalazła swój upiorny wyraz w czynach Popkowa.

Popkow miał wtedy niespełna 30 lat.

Popkow wywiózł swoją pasażerkę za miasto, w odludne miejsce.

Popkow po latach tłumaczył takie akty bestialstwa chorą racjonalizacją.

Pierwsze morderstwo rozzuchwaliło Popkowa.

W kolejnych latach Popkow mordował raz za razem, obierając sobie za cel kobiety, które w jego ocenie prowadziły się niemoralnie.

Słowem, kobiety z różnych środowisk i o różnym stylu życia, niekoniecznie spełniające obraz rozwiązłych według kryteriów Popkowa.

Oficjalnie przyjmuje się, że w latach od 1994 do 2000 Popkow zamordował co najmniej 22 kobiety.

Gdy tylko ofiara, uśpiona czujność przez obecność munduru, zgadzała się wsiąść do samochodu, Popkow realizował swój plan.

Następnie Popkow pozbawiał kobietę życia przy użyciu broni, którą akurat dysponował.

Paradoksalnie Popkow jako funkcjonariusz brał udział w tych działaniach.

Podwójne życie Popkowa toczyło się swoim rytmem.

Mimo tych wydarzeń Popkow wciąż pozostawał nieuchwytny.

Swetlana M. Popkow zaatakował ją tak jak inne.

Los chciał, że sprawcą był właśnie Popkow, znany jej z widzenia.

Przełożeni Popkowa i jego partnerzy z patroli nie dopuszczali myśli, iż ich towarzysz mógłby się dopuścić tak ochydnego czynu.

Dodatkowo Elena, żona Popkowa, zapewniła kolegów męża, że tamtego wieczoru był on z nią w domu.

Popkow musiał jednak poczuć pod stopami gorący grunt.

Po porzuceniu posady w organach ścigania Popkow bynajmniej nie zaprzestał zabijania, choć przez kilka lat faktycznie ucichł.

Popkow utrzymywał bowiem, że właśnie wtedy rzekomo zachorował na impotencję, co odebrało mu motywację do autów i morderstw.

Być może dlatego, że Popkow zmienił metody lub teren działania.

Zanim Popkow popełnił ostatnie morderstwo, sprawa serii zabójstw kobiet w Angarsku zdążyła się solidnie zestarzeć.

Wracając do sprawy z 1997 roku, w której Popkow zamordował pewną kobietę po wyjściu ze sklepu.

Policjantka Olga Lichodiejewa, zajmująca się archiwalną sprawą angarskiego maniaka, dotarła do nazwiska Michała Popkowa na liście potencjalnych podejrzeń.

Popkow, który przez tyle lat czuł się bezkarny, popełnił wtedy fatalny błąd.

Popkow najwyraźniej coś przeczuwał, bo zaraz po tej rozmowie podjął paniczne kroki.

Próbka DNA Popkowa trafiła do laboratorium i została porównana ze śladami z zabezpieczonych dowodów.

Popkow zdążył wyjechać z rodzinnego miasta, ale był obserwowany.

23 czerwca 2012 roku Michał Popkow został aresztowany podczas podróży pociągiem w okolicach Władywostoku.

Michał Popkow w momencie aresztowania nie stawiał oporu.

Popkow zdradzał szczegóły z taką swadą, jakby opowiadał anegdoty.

Noże, śrubokręty, siekiery, które Popkow tam porzucił.

Trudno opisać szok bliskich i znajomych Popkowa, gdy wyszło na jaw, że to on jest poszukiwanym potworem.

Obie, matka i córka, początkowo stały murem za Popkowem, przekonane, że to pomyłka lub spisek.

Popkow został sam, pozbawiony rodziny i jakiejkolwiek litości opinii publicznej.

Jeszcze przed rozpoczęciem procesu, podczas przesłuchań, psychiatrzy poddali Popkowa kompleksowym badaniom.

Popkow nie cierpiał i nie cierpi na przewlekłe zaburzenia psychiczne, chwilową chorobę umysłową, upośledzenie, ani inny patologiczny stan, stwierdzili biegli w opinii sądowej.

Innymi słowy Popkow był całkowicie świadomy zła jakie czynił.

Ta diagnoza w gruncie rzeczy opisowa oznaczała po prostu, że Popkow odczuwał chorobliwą żądzę mordu, swoiste uzależnienie od odbierania życia.

Motywem Popkowa była jedna rzecz – nienawiść do kobiet.

Pierwszy proces Michaiła Popkowa odbył się przed sądem obwodowym w Irkucku i zakończył w styczniu 2015 roku.

Popkow pojawił się otoczony konwojem, spokojny, wycofany, z twarzą pozbawioną wyrazu.

Adwokaci starali się przekonać sąd, że Popkow współpracuje, przyznał się i żałuje.

Rzeczywiście, już w trakcie pobytu w areszcie śledczym przed pierwszym procesem, Popkow zaczął chełpić się swoimi dokonaniami.

Po usłyszeniu wyroku dożywocia, gdy stało się jasne, że i tak nigdy nie wyjdzie na wolność, Popkow postanowił odkryć karty do końca.

Popkow przyznał się do 59 kolejnych zabójstw, popełnionych na przestrzeni lat 1992-2010.

Był to prawdopodobnie jedyny męski cel Popkowa.

Według niektórych źródeł mogła to być policjantka, koleżanka z pracy, której tryb życia nie spodobał się Popkowowi.

Rosyjskie media okrzyknęły wówczas Popkowa wilkołakiem, bo tak jak wilkołak pod osłoną nocy przemieniał się z człowieka w żądne krwi monstrum.

W grudniu 2018 roku rozpoczął się drugi proces Popkowa.

Ta liczba, 56 ofiar, sprawiła, że Popkow stał się oficjalnie najbardziej produktywnym, seryjnym mordercą we współczesnej historii Rosji.

Prokurator Aleksander Szkinojow opowiadał przed sądem, jak Popkow z zimną krwią wskazywał miejsca pochówku i rozpoznawał szczątki dawnych ofiar.

Podczas tego drugiego procesu Popkow kontynuował swoją narrację o byciu czyścicielem miasta.

Michał Popkow ponownie został skazany na karę dożywotniego pozbawienia wolności.

Za czyny Popkowa wzywano do przywrócenia kary śmierci, a niektórzy krewni ofiar mówili wprost, że powinna go spotkać kula w potylicę, jak niegdyś Cicatiłę.

Moratorium trwało, a Popkow mógł być co najwyżej kolejnym dożywotniakiem odsiadującym wyrok we wzmożonym rygorze.

Po drugim wyroku stało się jasne, że Popkow resztę swoich dni spędzi za kratami.

Historia Michaiła Popkowa nie zakończyła się całkowicie wraz z wyrokiem z 2015 i 2018 roku.

Popkow faktycznie wskazał miejsca pochówku i podał szczegóły.

Na początku 2023 Popkow przyznał się do następnych dwóch zabójstw z przeszłości.

Według stanu na rok 2023 Popkow został oficjalnie uznany winnym 83 zabójstw, a sam twierdził, że liczba jego ofiar przekracza łącznie 90.

Dziś Popkow ma ponad 60 lat i pozostaje izolowany w więzieniu o zaostrzonym rygorze na Syberii.

Popkow zdaje sobie sprawę, że nigdy nie wyjdzie na wolność.

Oprócz Popkowa działali tam inni maniacy, choćby wspomniany Wasilij Kulik czy Nikita Latykin.

Zbrodnie Popkowa stały się tematem wielu programów telewizyjnych, reportaży i analiz kryminologów.

Między innymi najstraszniejszy morderca w Rosji, czy fabularny serial Dobry Człowiek, gdzie postać maniakalnego policjanta wzorowano luźno na Popkowie.

Popkow umiejętnie grał swoje role, kochającego ojca i przykładnego funkcjonariusza, tłumiąc jednocześnie mrok, który w nim narastał.

Michał Popkow spędzi resztę życia w izolacji, rozmyślając być może nad każdym z odebranych istnień.

Dziś, gdy opowieść o Popkowie dobiega końca, pozostaje ona mrocznym rozdziałem w kronikach rosyjskiej kryminalistyki.