Mentionsy

Sławnego nietykalnego, czyli agenta Eliota Nessa, nieszablonowego pogromcy bandytów i kryminalistów.

Elliot Ness kontra szalony rzeźnik.

Tym człowiekiem był słynny Elliot Ness we własnej osobie.

Bo wielu ludzi uważało wówczas, że jeśli ktokolwiek mógłby uratować Cleveland, to był właśnie nietykalny Elliot Ness.

Gdy ponad 20 lat później po raz pierwszy została opublikowana książka zatytułowana Nietykalni, cała Ameryka natychmiast zakochała się w jej głównym bohaterze, młodym agencie Biura do Spraw Prohibicji z Chicago, Elliotcie Nessie.

Po drugie, współautorem tej książki był sam Ness, a to było dla czytelników najlepszą gwarancją, że każde opisane w powieści wydarzenie musi być prawdziwe.

Ness świadomie pominął wiele niewygodnych dla siebie wątków.

O co zresztą Ness pokłócił się później z głównym autorem, gdy tylko przeczytał wersję roboczą powieści.

Bo choć Ness niewątpliwie był megalomanem, to tak naprawdę nigdy nie przypisał sobie tej roli.

Nikt też wówczas nie przypuszczał, że ta czysto komercyjna, skromnie wydana powieść odniesie tak oszałamiający sukces i uczyni z Eliota Nessa nieśmiertelną legendę, która już na zawsze stanie się częścią amerykańskiej popkultury.

Choć Ameryka zawdzięczała mu bardzo wiele, a miasta takie jak Chicago czy Cleveland bez niego nie poradziłyby sobie w walce z przestępczością, Elliot Ness odszedł w ciszy i niemal w kompletnym zapomnieniu.

Kiedy swoje oczy po raz ostatni zamknął Ness, nie napisał o tym nikt.

To wszystko sprawiło, że dzisiaj nikt nie wyobraża sobie amerykańskiej historii z epoki gangsterów i prohibicji bez Eliota Nessa, a jego postać trafiła nawet do szkolnych podręczników.

Elliot był najmłodszym z pięciorga dzieci Petera i Eminesów.

Od brata, który na świecie pojawił się przed nim, Elliot był młodszy aż o 13 lat.

To sprawiło, że od najmłodszych lat Elliot otrzymywał od rodziców najwięcej uwagi i troski.

Nie protestował, gdy Elliot poszedł na Uniwersytet w Chicago, na którym w roku 25 uzyskał dyplom z biznesu i prawa.

Z pomocą szwagra, którego kariera w organach federalnych rosła, Elliot Ness został zatrudniony w Departamencie Skarbu.

które wydawało się być nie do ruszenia dla jakichkolwiek organów ścigania, ale nie dla Eliota Nessa.

Biuro, którego członkiem był Elliot Ness, otrzymało zadanie zniszczenia Imperium Alakaponem, zajmującego się nielegalną produkcją, przemytem oraz sprzedażą alkoholu.

Jednym z niewielu funkcjonariuszy cieszących się wówczas opinią uczciwych i odważnych był Elliot Ness.

Tak czy inaczej, Ness otrzymał zadanie utworzenia i poprowadzenia specjalnego zespołu śledczego.

Elliot tylko czekał na taką szansę.

W tym wypadku słowo porażka mogło dla Nessa oznaczać po prostu śmierć.

Elliot nic jednak sobie z tego nie robił.

Ness otrzymał akta osobowe wszystkich agentów pracujących w biurze prohibicji.

Ale Elliot wiedział czego chce i przede wszystkim kogo szuka.

Ostatecznie w jego zespole znalazło się zaledwie 10, zdaniem Nessa najlepszych z najlepszych.

Pierwszy wchodził Elliot Ness, trzymając w ręku strzelbę z odpiłowaną lufą.

Wszystkie artykuły przed drukiem musiały być autoryzowane przez samego Nessa, który dbał o to, aby w porannej gazecie Capone przeczytał dokładnie to, co Elliot chciał mu przekazać.

A przekaz Nessa był jasny.

Tak jak podczas jednej z kolejnych akcji, kiedy tuż po nalocie Ness i jego ludzie przed obiektywami aparatów upłynnili ponad 100 tysięcy litrów alkoholu.

W ciągu następnych miesięcy Ness zlikwidował blisko 40 destylarni.

W pierwszej chwili gangster wydał rozkaz zabicia Nessa.

Jego posłańcy wyśledzili trzech członków zespołu Nessa, kiedy ci jechali samochodem ulicami Chicago.

Dla agentów zarabiających niecałe 3 tysiące dolarów rocznie była to propozycja z tych nie do odrzucenia, ale nie dla ludzi Nessa.

Następnego dnia Elliot Ness zwołał specjalną konferencję prasową, na którą zaprosił kilkudziesięciu dziennikarzy.

Słowa Nessa natychmiast wybrzmiały w całym kraju.

Już wkrótce taką nieoficjalną nazwę przyjął zespół Nessa.

Przezwyciężył też swoją niechęć do zabicia Nessa.

Później sam Ness cudem uniknął śmierci, kiedy jeden z wynajętych zabójców ostrzelał jego samochód.

Swojego ochroniarza miał także Ness, ale i tak liczył się z tym, że któregoś dnia może mu przyjść zapłacić za bycie wrogiem najpotężniejszego przestępcy w Chicago.

Cała operacja, którą tak drobiazgowo zaplanował i przeprowadził Elliot, nie zakończyła się jednak pełnym sukcesem.

Bo choć w książce nietykalni można przeczytać zresztą wbrew woli samego Nessa, że to on wsadził Al Capone do więzienia, w rzeczywistości tak nie było.

Dla Nessa była to wielka porażka, z którą nigdy się nie pogodził.

Ness dostał awans, zostając szefem biura prohibicji w Chicago.

Choć Ness był dumny ze swoich dokonań i chętnie grzał się w blasku chwały, nie zapomniał nigdy o swoim zespole, którego rolę zawsze podkreślał.

Kiedy w 1933 roku prohibicja została zniesiona, Elliot Ness nie miał już w Chicago nic do roboty.

Bardzo duża była w tym zasługa Nessa.

Jedyną nadzieją dla władz miasta był właśnie Ness, który przybył do Cleveland w 1934 roku.

Elliot Ness był częstym gościem pierwszych stron gazet.

Nic więc dziwnego, że gdy tylko w Cleveland zaczął grasować seryjny zabójca, nazywany przez prasę szalonym rzeźnikiem lub torsowym mordercą, to właśnie do Nessa zwrócono się o pomoc w jego wytropieniu i schwytaniu.

Zamiast o nowych tropach częściej myśleli o patrzących na ich ręce ludziach Eliota Nessa.

Udana walka Nessa z przestępczością zaczęła budować pozytywny wizerunek miasta, które po latach kryzysu powoli wstawało z kolan.

Za ich bezpieczeństwo odpowiedzialny był Elliot Ness.

Ness doskonale zdawał sobie sprawę, że jakiekolwiek zakłócenie konwencji mocno odbije się na jego reputacji.

Na miejscu od razu pojawili się ludzie Eliota Nessa.

Pewnie mieliby to gdzieś, ale wiedzieli, że słynny Elliot Ness nigdy nie rzucał słów na wiatr.

W trakcie wciąż trwającej konwencji stało się coś, czego Elliot Ness obawiał się najbardziej.

O pomoc poprosił Eliota Nessa, którego osobiście bardzo cenił.

Ness natychmiast wziął się do pracy.

Jeszcze przed spotkaniem Ness przeczytał wszystkie policyjne raporty.

Reakcja Eliota Nessa na powstały w ten sposób hałas była wymowna.

I choć panią jeziora nigdy oficjalnie nie uznano za ofiarę szalonego rzeźnika, Ness był pewny, że to właśnie ona była tą pierwszą.

Ness wydał wszystkim absolutny zakaz rozmów z dziennikarzami.

Elliot Ness robił co tylko mógł, aby podobne teksty nie wyryły się w pamięci zwykłych mieszkańców Cleveland.

Za każdym razem, gdy pojawiały się podobne artykuły na temat szalonego rzeźnika, chwilę później miała miejsce nowa akcja Nessa.

Dwa dni później głównym śledczym w sprawie seryjnych morderstw został sam Elliot Ness.

Dodatkowo Ness kazał im sprowadzić na posterunek policji każdego włóczęgę, przesłuchać go, a jeśli nie będzie budził podejrzeń, poinstruować i puścić wolno.

Na Nessa i jego grupę spłynęła ogromna fala krytyki za brak wyników w śledztwie.

Dziennikarze zaczęli podważać reputację Nessa, na co on reagował bardzo nerwowo.

Tuż po północy, 18 sierpnia, a więc dwa dni po odkryciu ostatnich ciał, Ness organizował i przeprowadził wielki nalot na całą dżunglę włóczęgów.

Tuż przed końcem całej akcji Ness wydał rozkaz podpalenia wszystkich zabudowań.

Ness próbował tłumaczyć dziennikarzom, że w ten sposób chciał tak naprawdę pomóc włóczęgom i uchronić ich przed staniem się kolejną ofiarą grasującego szaleńca.

Pięć dni później Ness chwycił się ostatniej deski ratunku.

Cała akcja przeprowadzona została w ścisłej tajemnicy z uwagi na fakt, że kuzyn lekarza był nie tylko wpływowym kongresmenem, ale i zaciekłym wrogiem Nessa.

Zbiegło się to w czasie z zabójstwem pani Jeziora, którą Ness uważał za pierwszą ofiarę rzeźnika.

Ness nie mógł już dłużej czekać.

Chirurg uśmiechnął się szeroko, a następnie z wyraźną drwiną w głosie oznajmił, że jeśli Elliot naprawdę tak myśli, to niech spróbuje to udowodnić, bo jego zdaniem żadnych dowodów przeciwko niemu nie miał.

Po pierwsze, Ness faktycznie nie miał żadnych dowodów, więc musiał pozwolić lekarzowi na powrót do domu.

Nie ma na to jednak żadnych dowodów, a sam Ness nigdy publicznie nie wypowiedział się na ten temat.

Choć wielu tak uważało, w tym oczywiście sam Elliot Ness, nigdy nie odnaleziono jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego taką hipotezę.

Elliot Ness stanął w obronie Franka, twierdząc wprost, że aresztowano niewinnego człowieka.

Śledztwo przejęło biuro szeryfa hrabstwa Kaya Hoaga, a Ness powoli zaczął myśleć o opuszczeniu Cleveland i przeprowadzce do Waszyngtonu.

Jednak Ness uważał inaczej.

Po rozwodzie Ness zaczął coraz częściej pić.

Kolejny rozwód Nessa, który od jakiegoś czasu wisiał już na włosku, wkrótce stał się faktem.

Elliot wrócił jeszcze na krótko do Cleveland, gdzie wystartował w wyborach na burmistrza.

Jednak choć wszyscy znali jego największego wroga, Alacapone, o Nessie niewielu już w Ameryce pamiętało.

Klienci baru, w którym Elliot coraz częściej przesiadywał, szybko znudzili się opowieściami pijanego ex-agenta federalnego.

Z premedytacją wykorzystał fakt, że Elliot nie zapewnił sobie w umowie możliwości ingerencji w ostateczną zawartość książki.

Książka Nietykalni pomimo skromnego nakładu odniosła oszałamiający sukces i odbudowała dawno utraconą legendę Eliota Nessa jako nieustraszonego stróża prawa, toczącego bezwzględną walkę z samym Alem Capone.

Od tamtej pory o Nessie napisano kilkadziesiąt książek, powstały filmy i seriale, mniej lub bardziej powiązane z jego prawdziwym życiem.

Pomimo swoich niewątpliwych wad, Elliot Ness był bohaterem, na jakiego Ameryka czekała od czasów słynnych szeryfów z dzikiego zachodu.

Ness poświęcił własne szczęście rodzinne, aby służyć krajowi ogarniętemu plagą przestępczości zorganizowanej.

Artykuł Marlene Bardsley, Elliot Ness, The Man Behind the Myth, opublikowany na stronie Crime Library.

Książka Oscara Freyleya i Elliot Nessa, The Untouchables, wydana w Nowym Jorku w roku 1957 przez wydawnictwo Juliana Messnera.

Książka Paula W. Hamela, Elliot Ness, The Real Story, wydana w Nashville, Tennessee w roku 2000 przez wydawnictwo Cumberland House.

Książka Douglasa Periego, Elliot Ness, The Rise and Fall of an American Hero, wydana w Nowym Jorku w roku 2015 przez wydawnictwo Thorndike Press.

Książka Maxa Collinsa i Brada Schwartza, Scarface and the Untouchable, Al Capone, Elliot Ness and the Battle of Chicago.

Książka Stevena Nickela, Torso, Elliot Ness and the Hunt for the Mad Butcher of Kingsbury Run, wydana w Nowym Jorku w roku 1990 przez wydawnictwo Avon Books.