Mentionsy

Timur ponownie obsypał Tochtamysza złotem, wyposażył jego drużynę i pobłogosławił przed wymarszem.

Po załatwieniu spraw Tochtamysza, wielki emir napadł na leżący w Afganistanie Herat, gdzie zmusił do hołdu lokalnego emira.

Sukces Tochtamysza wziął się jednak w dużej mierze z nieudolności poprzedniego hana Mamaja, który we wrześniu 1380 roku poniósł druzgocącą klęskę w bitwie z wojskami ruskimi wielkiego księcia moskiewskiego Dymitra Dońskiego na Kulikowym Polu.

Upokorzony przez Rusinów Mamaj został wkrótce zgładzony przez stronników Tochtamysza, który sprawnie połączył ze sobą obie ordy.

Trzydniowe oblężenie Moskwy przeciągnęłoby się zapewne znacznie dłużej, gdyby nie podstęp Tochtamysza, który zdołał przekonać Moskwian do kapitulacji na łagodnych warunkach, mówiąc, że nie żywił razy do nich, lecz do ich księcia Denitra.

Hordy Tochtamysza wkrótce spadły na państewka kaukaskie, które Timur uważał za leżące w jego strefie wpływu.

Timur, zajęty ujarzmianiem kolejnych miast Persji i tratowaniem dzieci w Isfahanie, nie był jeszcze w stanie przeciwdziałać ambitnym zaczepkom Tochtamysza, którego ledwie 10 lat wcześniej sam osadził na tronie Białej Ordy.

Zdołał dotrzeć do niej jesienią i przegnać zagony Tochtamysza, które roztropnie wycofały się na północ, wywożąc ze sobą łupy i wielu jeńców.

Na miejscu Timur przekonał się, że brawurowy plan Tochtamysza powiódł się częściowo dzięki nieudolności lokalnych dowódców oraz wsparciu piątej kolumny, jaką były zbuntowane miasta Horasanu oraz rozbójnicy ze spacyfikowanego ponad 10 lat temu Mogolistanu.

W jego trakcie kilkadziesiąt tysięcy ludzi i kilkaset tysięcy zwierząt przedzierało się przez zaspy stopniowo tającego śniegu, aby zaskoczyć Tochtamysza, zanim ten zdoła zgromadzić wszystkie siły.

Timur przejrzał zamysł Tochtamysza, który z pewnością grał jedynie na czas.

18 czerwca 1391 roku wojska Pana Szczęśliwych Koniunkcji z jednej, a Tochtamysza z drugiej strony spotkały się nad rzeką Kondurczą w okolicach Samary w dzisiejszej Rosji, gdzie wkrótce rozpętała się wielka bitwa.

Gdy Timur poderwał swoje centrum do frontalnego natarcia w sam środek armii Tochtamysza, rozrywając jego linie.

Timur nie mógł się zaangażować w konflikt z Mamelukami, ponieważ ciągle groziła mu inwazja Tochtamysza.

Sułtan z nad Nilu faktycznie zaczął nawet mobilizować armię i maszerować na jej czele w kierunku Syrii, gdy z drugiej strony kaukaskie przełęcze zaroiły się od wojsk Tochtamysza.

Prowizoryczna armia zdołała na pewien czas odwrócić uwagę sporej części sił Tochtamysza, gdy w tym samym czasie Timur dopadł z resztą wojsk do jednego ze słabo obronionych Brodów i przedostał się na drugą stronę rzeki Terek.

Z początku szala wydawała się nawet przechylać na stronę Tochtamysza, którego wojska wdzierały się już do obozu Timurydów.

W tym samym czasie prawe skrzydło armii Timurydów zdołało złamać opór lewego skrzydła Tochtamysza, zmuszając walczących na tym odcinku wojowników do rozpaczliwej ucieczki.

Bitwa nad Warsclaw na zawsze przekreśliła szansę Tochtamysza na odzyskanie władzy w Hanacie.