Mentionsy

pod Mantineją, wzmocnieni przez Ateńczyków i Mantinejczyków, Argiwowie zwarli się nawet w walnej bitwie z wojskami Symmachii Latydemońskiej.

Dla Ateńczyków niezależność tego wyspiarskiego państewka była jednak prawdziwą solą wokół.

Melijczycy otrzymują powierzchownie uprzejmą, ale bezdyskusyjnie stanowczą ofertę, której zdaniem ateńczyków nie mogą odrzucić.

Będąc w beznadziejnym położeniu, zdali się na łaskę Ateńczyków.

Świętokradztwo nie umknęło uwadze Ateńczyków.

Przybycie Ateńczyków, kierowanych wątpliwymi motywacjami, wstrząsnęło całym regionem.

Nikiasz, widząc niechęć lub niemożność sycylijskich i italskich Helenów do wspierania Ateńczyków, sugerował dokonanie szybkiego szturmu na Selinunt, zdobycia miasta i wycofania się z powrotem do Attyki.

Początkowe nieprzygotowanie Syrakuzańczyków brało się z szoku, jaki wywołało samo przybycie Ateńczyków.

Rzekomy plan Ateńczyków przekazany nam przez Tukidydesa był tyleż barwny, co nieprawdopodobny.

Wziął na swój rachunek odpowiedzialność za niepowodzenie, przemyślał dotychczasową strategię i kolejnego dnia ku zaskoczeniu Ateńczyków ponownie zaatakował ich linię w innym miejscu, odnosząc przy tym zdecydowany sukces.

Wiadomości o porażkach Ateńczyków i ich niemożności zupełnego zablokowania Syrakus rozniosły się po Sycylii.

Obrońcy widząc okręty ateńczyków postanowili dostosować swoje własne do sytuacji.

Z początku nierozstrzygnięte, z czasem zaś zdecydowanie przegrywane przez ateńczyków, morskie starcia wtrąciły ich w osłupienie i niedowierzanie.

Syrakuzy stały się dla Ateńczyków tak ciężkim przeciwnikiem ze względu na podobieństwo do nich.

Postanowiono za wszelką cenę nie dopuścić do pomyślnego odwrotu Ateńczyków.

40 tysięcy ateńczyków przed wymarszem, do jakiego doszło końcem września 413 roku p.n.e.

Wielu Ateńczyków i ich sojuszników szczezło wówczas w syrakuzańskich kamieniołomach, które możemy podziwiać po dziś dzień.

Gilippos szczerze pragnął zawieść obydwu ateńczyków do ojczyzny, gdzie Nikiasz mógłby liczyć na oswobodzenie lub przynajmniej łagodny areszt domowy.

W kolejnych latach do ojczyzny wracali także niektórzy ze sprzedanych w niewolę Ateńczyków, zwłaszcza ci, którzy zdołali zbiec od swoich nowych sycylijskich panów.