Mentionsy

Eunus, Kleon, Atenion i Tryfon, żeby wymienić tylko paru z aktorów, jacy wzięli udział w dwóch dzikich przedstawieniach, jakie wyspa o trzech rogach miała oglądać w odstępstwie życia jednego zaledwie pokolenia.

Postrzeganie zbuntowanych niewolników, takich jak Spartacus, czy mniej znany Eunus, Tryfon lub Atenion, jest mocno nacechowane naszym własnym światopoglądem, który z kolei jest w skali całej naszej kultury wynalazkiem dość świeżej daty.

W tym samym czasie w zachodniej części wyspy w siłę rusł niejaki Atenion, prowadzący pod swoim berłem parę tysięcy awanturników.

Pochodzący z Cilicji w Azji Mniejszej, Atenion zmienił front tuż po wybuchu powstania.

Nie wiemy, czy Florus nie pomieszał tutaj nieco Ateniona z Tryfonem, o tym drugim bowiem w ogóle nie wspomina.

Atenion był zdaniem Diodora wyjątkowo sprawnym organizatorem.

Razem siły Tryfona i Ateniona zdobyły Triokale, w której ten pierwszy wkrótce przysposobił sobie pałac.

Między Tryfonem i Atenionem doszło nawet do jakiegoś nieporozumienia, zakończonego chwilowym uwięzieniem tego drugiego na skutek wrogich podszeptów.

Podejrzenia wobec Ateniona prędko jednak musiały zgasnąć, bowiem Tryfon uwolnił go i ponownie obdarzył wysokim stanowiskiem w wojsku.

W tym czasie Rzymianie, doprowadzeni do furii rozwojem wydarzeń, wysłali przeciwko Tryfonowi i Atenionowi Lucjusza Licyniusza Lucullusa.

Tryfon chciał zamknąć się w bezpiecznej twierdzy, ale odważniejszy Atenion odwiódł go od tego pomysłu, sugerując walkę w otwartym polu, licząc na olbrzymią przewagę liczebną swoich wojsk.

Atenion na czele dwustu jeźdźców walczył wyjątkowo dzielnie, kładąc trupem wielu przeciwników.

Ranny Atenion zaś wymknął się z pola bitwy pod osłoną nocy.

W tym czasie zmarł król Tryfon, a jego miejsce jako jedynowładca Sycylii zajął Atenion, który wobec nieudolności rzymskich dowódców zaczął ponownie atakować sycylijskie miasta.

W końcu zmusił do stawienia mu czoła samego Ateniona, który bez wahania podjął wyzwanie.

Maniusz, Aquilius i Atenion stanęli oko w oko i zwarli się w boju na śmierć i życie.

Był to Atenion, zabity ręką rzymskiego konsula.