Mentionsy

Oczywiście znawcy historii idei wiedzą, że temat należałoby bardziej zniuansować, ale dziś nie o tym.

Trudno oprzeć się wrażeniu, że nasz protestantyzm był zjawiskiem płytkim, ale i rekatolizacja w XVII wieku taka bywała.

Wieki XVIII i XIX naznacza ponowny zmierzch intelektualnej dominacji kościoła.

Bem przeszedł na islam, by służyć w armii sułtana.

Wielu pisarzy podkreślało przywiązanie do tradycji i religii.

W dobie Młodej Polski zaś często zwracano wzrok w stronę religii wschodu, a nawet wierzeń pogańskich.

Pewną zmianę przyniosła trauma II wojny światowej oraz rządy komunistów, próbujące narzucić ateizm, co chyba kluczowe, siłą.

wzmocniony wyborem Jana Pawła II na papieża.

W tym samym czasie do Polski zaczęły docierać reformy Soboru Watykańskiego II, skutecznie zmieniając obraz polskiego katolicyzmu.

a wręcz na samym szczycie kościelnej hierarchii tendencjami do otwarcia granic, powszechnego braterstwa i zacierania różnic między narodami, elity i ich poglądy.

Faktem pozostaje, że niemal cała prawa strona sceny politycznej deklaruje przywiązanie do katolicyzmu lub też, jak w przypadku nielicznych agnostyków czy deistów, choćby Janusz Korwin-Mikke uznaje wartość religii w społeczeństwie.

Jakkolwiek słowa hierarchii zostały na polskiej prawicy odebrane negatywnie, skutkując pojawieniem się licznych tekstów broniących prawa społeczeństwa do obrony przed migracją,

Młodszej części elektoratu partii prawicowych stanowisko kościoła często po prostu nie interesuje.

Ideowa prawica zaś, aby bronić swoich racji na gruncie katolicyzmu przed obecną hierarchią, coraz mocniej odwołuje się do katolickiego tradycjonalizmu i nauczania przedsoborowych papieży, czyli tych aspektów religii katolickiej, od których dzisiejsi biskupi również ochoczo się odcinają.

Patrząc na dynamikę zachodzących procesów, na alienację hierarchów polskiego kościoła od narodu, na znane nam, zachodzące na zachodzie tendencje, trudno oprzeć się wrażeniu, że polska prawica coraz częściej mierzyć się będzie z pokusą redefinicji swojego stosunku do religii.

Dobrym przykładem wydaje się to rozumienie kwestii gospodarczych w świetle katolickiej nauki społecznej.

Zdaniem niektórych synonimem tejże będzie dystrybucjonizm, inni posiłkując się KNS widzieć będą tu leseferyzm z ludzką twarzą, jeszcze inni formułować będą pomysły rodem z programu Partii Razem.

Studiując przykłady partii prawicowych w krajach zachodnich dotkniętych problemem sekularyzacji i liberalizmu obyczajowego, można dojść do wniosku, że zbyt mocne oparcie ruchu politycznego na retoryce wprost nawiązującej do linii kościoła może w przyszłości doprowadzić do utraty wyborców.

A liderzy zachodnioeuropejskich partii prawicowych czy narodowych na którymś etapie chyba po prostu już w niewiele wierzyli.