Mentionsy

Mama Wiktorii, pani Agnieszka, znajduje pracę w okolicznym warzywniaku, a jej tata, pan Mariusz, jest budowlańcem i nie brakuje dla niego pracy na wciąż rozbudowującym się Śląsku.

Mama Wiktorii, pani Agnieszka, urodziła ją dość wcześnie, gdy miała 18 lat, dlatego z każdym kolejnym rokiem ta różnica wieku między nią a córką wydaje się jakby mniejsza.

Ostatecznie najbliższe Towarzystwo Wiktorii to duża grupa, około 30 nastolatków, którzy wspólnie przesiadują na pobliskim boisku, grają w koszykówkę i jak to młodzi ludzie, po prostu dobrze się bawią.

Ten życiowy kierunek jest świadomym wyborem, ale nie zero-jedynkowym, bo samo fryzjerstwo to dla Wiktorii trochę za mało.

Z tej okazji rodzice pomagają zorganizować Wiktorii huczną imprezę dla jej licznej paczki znajomych.

Pełnoletność to dla Wiktorii otwarcie kolejnych drzwi, dlatego niemal od razu, gdy dowód osobisty trafia w jej ręce, zaczyna szukać pracy.

Tylko zamiast dobrej zabawy, Wiktorii robi się niedobrze.

Jest kolejny dzień i właśnie trwa sobotni poranek, ale w mieszkaniu rodziców Wiktorii od świtu panuje odrobinę nerwowa atmosfera.

Rodzina i znajomi osiemnastolatki publikują posty na portalach internetowych, w których proszą o pomoc w szukaniu Wiktorii.

Po prostu opuściły lokal bez Wiktorii, zakładając, że poszła sobie do domu nikogo o tym nie informując.

Jedna z koleżanek miała przy sobie telefon Wiktorii przez całą noc i gdy zakończyła się impreza, wróciła z nim do domu.

Wychodząc z klubu, przyjaciółki poszły jeszcze do szatni i tam zauważyły, że w szafce, którą wzięły na trzy, wciąż leżała torebka Wiktorii, którą, zakładając, że ta już wyszła z NRG, także zabrały ze sobą.

Tacie Wiktorii od razu przychodzą do głowy najgorsze myśli.

Dała Wiktorii swojego smartfona, a ta zaczęła pisać i dzwonić do przyjaciółek.

Pałeczkę przejęła nawet ta obca dziewczyna i napisała do przyjaciółek Wiktorii, żeby przyjechały po nią, bo cytuję, jest źle.

Chłopak o takim samym imieniu kontaktował się także z jedną z koleżanek Wiktorii, a raczej nie on, a sama Wiktoria.

Towarzyszą mu funkcjonariusze, którzy wchodzą do środka i zakładają białe rękawiczki, ale nie są tu po to, by zabezpieczyć ślady czy komputer Wiktorii.

Rodzicom Wiktorii nie udaje się zmrużyć oka ze stresu.

Bliscy nastolatki nie mogą uwierzyć, że ten koszmar to ich nowa rzeczywistość, że Wiktorii już nie ma i że nigdy nie wróci.

On, w przeciwieństwie do Wiktorii, nie wraca z imprezy, a z pracy, a dokładniej z nocnej zmiany.

Mateusz wykorzystuje chwilę, gdy wszyscy patrzą tylko w jednym kierunku i przesiada się bliżej wciąż śpiącej Wiktorii.

Widok śpiącej Wiktorii z jednej strony go irytuje, z drugiej kusi.

Nosił ją właśnie na wypadek takiego dnia jak ten, na dłonie wkłada skórzane rękawiczki, po czym siada okrakiem na śpiącej Wiktorii, przygniata ją kolanami i zaciska ręce na szyi.

Przecież dał Wiktorii telefon, by napisała do koleżanki o torebkę i teraz ta koleżanka pisze do niego, czy Wiktoria poszła już do domu.

Nakazuje mu, żeby ją obudził, bo kontaktuje się z nią tata Wiktorii i nastolatka ma wrócić natychmiast do domu.