Mentionsy

I tutaj się Polacy, znaczy Polacy, stronnictwo Oleśnickiego przeliczyło, bo Kazimierz zaczął odbijać piłeczkę, powołując się, o czym więcej mówiliśmy w odcinku o Władysławie Warnyńczyku, powołując się na jakoby niepewną informację, czy Władysław rzeczywiście umarł.

Więc młodziutki Kazimierz rozegrał stare wygi polityczne, w tym Oleśnickiego, koncertów.

Kazimierz na pewno bardzo cenił Oleśnickiego i jego zasługi, choćby dla ojca, więc to nie jest tak, że dla Kazimierza ten Oleśnicki był jakimś naturalnym wrogiem.

On na pewno Oleśnickiego cenił i na pewno cenił jego rady.

Więc już pierwsza, to była naprawdę jedna z pierwszych właśnie w pierwszych dniach panowania decyzja, więc ta decyzja już pokazała, że bynajmniej król nie będzie pytał o zdanie Oleśnickiego, ale na pewno mu wiele zawdzięczał, bo jednak w wielu rzeczach z całą pewnością Oleśnicki mu doradzał i to doradzał pewnie dobrze.

Jest taki list Jana Długosza, w którym Długosz prosi Oleśnickiego, swojego mentora, swojego pryncypała, że biskupie, na dworze ostatnio na posiedzeniu rady król coś przeciwko tobie mówił.

I Długosz prosi Oleśnickiego, żeby nie patował przy królu właśnie tym roztaczaniem zasług, które wyświadczył dla dynastii, dla samego Kazimierza, bo to tylko obraca króla przeciwko tobie.

bo niezależnie jakbyśmy oceniali właśnie te relacje, to tylko pokazuje jednak, jak Kazimierz, naprawdę młodziutki Kazimierz, nie mający jeszcze tej stronnictwa, oparcia, jak on potrafił szybko zdobyć taką pozycję, że tego wszechwładnego, w cudzysłowie wcześniej, Oleśnickiego potrafił na boczny tor odstawić.

Jak się choćby takiego Oleśnickiego by nie lubiło, to się go nie zaprosi na łowy.