Mentionsy

No bo właśnie, Rosja szykowała się lub walczyła na dwa fronty, z Turcją i Szwecją, mając zagrożenie jeszcze Prusy i Wielkiej Brytanii.

W kluczowym momencie ambasador rosyjski naciskał na Stanisława Augusta i prymasa Michała Jerzego Poniatowskiego, żeby wyprowadzili się z Warszawy ze swoimi zwolennikami, zrobili konfederację na prowincjach przeciwko Sejmowi i w ten sposób Rosja będzie zadowolona.

Zwłaszcza, że Rosja na pewno by też swoje wtedy zagarnęła i tak naprawdę ten rozbiór byłby jeszcze szybciej.

Kto mógłby wiedzieć, czy nie nastąpi taka koniunktura w sprawach europejskich, kiedy Rosja, Prusy i Austrię znowu dogadają się kosztem Rzeczypospolitej i jej terytorium.

I nawet ci, którzy demonstracyjnie nie zgodzili się, liczyli po cichu, że król dogada się z konfederatami i tak się ułoży z Rosjanami, że będą mogli wrócić do życia publicznego Rzeczypospolitej, że ocali część z tej konstytucji.

Tymczasem Rosjanie już byli słabsi niż byli na początku kampanii.

Sami Rosjanie, jak wynika z jeszcze nieopublikowanych pełni badań Adama Danczyka, byli zaskoczeni, że aż tak trudno im przyszło i że przynajmniej pod koniec kampanii oba wojska, polska i litewskie, zaczęły naprawdę mocno się obić.

I sami Rosjanie, nawet Platon Zubow, młodziutki faworyta Katarzyny II, spodziewali się, że jakieś negocjacje z Polakami będą potrzebne.

Owszem, to jest strategia wielkiego ryzyka, bo nie ma wątpliwości, że po prostu o totalnym zwycięstwie nad Rosjanami