Mentionsy

Jego kuzyn, Jan Zamojski, wcale nie zamożniejszy, swego syna Jana Juniora wysłał na studia najpierw do Paryża, a potem do Padwy.

Pod nieobecność Stefana Batorego dowodzi nim kanclerz i hetman koronny Zamojski.

Ma Żółkiewski 19 lat, gdy trafia do Krakowa i pod skrzydła ledwie 5 lat starszego Zamojskiego.

Zamojski nie zmarnował okazji, a tuż za jego plecami przez owe drzwi przecisnęli się obaj Żółkiewscy.

Pozostawmy na chwilę przemierzających wawelskie korytarze Zamojskiego i Żółkiewskich.

To z niej wywodzili się i Zamojski, i Żółkiewscy.

I to Zamojski, świetny mówca, wyrósł na przywódcę tej grupy.

Żółkiewscy stoją tuż za plecami Zamojskiego.

Trzydziestolatek dowodzi husarską rotą wystawioną przez Zamojskiego.

Zamojski bowiem, odkrywszy w młodzieńcu niepospolite zdolności i charakter, zwykle go używał w tajemnych poselstwach do króla.

Stanisław Junior staje się na tyle zaufaną osobą, że wchodzi w buty Zamojskiego.

Jakiś zbieg poznał Żółkiewskiego i powiedział Moskwie, że to bliski krewny Zamojskiego i wielu tajemnych narad świadom.

Stefan Batory wydał ją za drugiego pokrólu, Jana Zamojskiego.

Były gonitwy rycerskie, przedstawienie oraz korowód wyreżyserowany przez samego Zamojskiego, a nawiązujący do wjazdów triumfalnych w starożytnym Rzymie.

W kraju narastał konflikt, prawdziwa wojna na górze, która cieniem położy się zarówno na ostatnich latach panowania Batorego, jak i na Zamojskim.

Naprzeciw siebie stanęli Zamojski oraz potężny ród Zborowskich.

Nadal jednak w dużej mierze zależny od Zamojskiego.

Padają żądania rozliczenia Zamojskiego, zabrania mu godności hetmana.

Najpierw 19 sierpnia wybrany zostaje kandydat wspierany przez Zamojskiego, Zygmunt Waza.

Ostatecznie pokonany przez Zamojskiego na Śląsku pod Byczyną, dostał się do niewoli.

Niemal od pierwszego wejrzenia nie polubili się Waza z Zamojskim, ale za zapewnienie tronu król zrewanżował się nadaniami.

A jednak nie zawodzi intuicja Zamojskiego, naczelnego wodza korennej armii.

Za to, podobnie jak Żółkiewscy, spokrewniona z Zamojskimi.

Żółkiewski niemal o wszystko pytał Zamojskiego.

Pod wodzą Zamojskiego Żółkiewski nad Dunaj wybrał się jeszcze raz.

Narzekał w liście do Zamojskiego.

Po śmierci Zamojskiego Żółkiewski zmienia front.

Czy wolta Żółkiewskiego po śmierci Zamojskiego to rzeczywiście zmiana frontu, a tym bardziej porzucenie dotychczasowych ideałów?

To jest ten sam sposób rozumowania, który przyświecał Zamojskiemu, czy jeszcze wcześniej przyświecał twórcom Konfederacji Warszawskiej.

Chciał Hetman powtórzyć manewr Zamojskiego sprzed kilkudziesięciu lat, osadzić posłusznego hospodara na stolicy w Jascie i zawrócić, a w razie potrzeby wydać bitwę obronną.