Mentionsy

Bitwa o Aquisgran, o Aachen, dawną stolicę władcy franków Karola Wielkiego.

Aachen, Aquisgran zostaje opanowany po kilkudniowych walkach ulicznych, jak powiedziałeś, 21 października 1944 roku, mimo że wojska amerykańskie

Obiecywali sobie, że po linii Aquisgran-Diren, Diren leży na wschód od Aquisgranu, oni szybko dotrą do Renu w okolicach kolonii, a zatem wyjdą na przedpola zagłębia rury.

i zdobycie Aquisgranu paradoksalnie, a więc zwycięstwo było tego utknięcia potwierdzeniem.

I ta historia bitwy o Aquisgran, ona jest fascynująca z operacyjnego punktu widzenia.

Nie zaatakowali go, bo patrzyli już na kolonię, bo najlepsze amerykańskie dywizje, jakie Eisenhower miał w Europie, uwikłały się we wszystko inne wokół Aquisgranu, tylko z początku, nie z szturm samego miasta.

Zbyt ambitne, zbyt dalekosiężne cele sprawiły, że Amerykanie wyhodowali sobie problem i potem musieli kilka tygodni ten Aquisgran, chociaż nie bezpośrednio same miasto, zdobywać.

W ogóle w czasie bitwy o Aquisgran wzięły w niej udział najlepsze amerykańskie dywizje.

No więc Amerykanie szli do tego Aquisgranu najlepszym wojskiem, które mieli silnymi dywizjami pancernymi i doskonałymi dywizjami piechoty.

Ale w ogóle, czemu Amerykanie postanowili wyminąć Aquisgran?

tak fanatycznie broniących się Niemców z Brestu, no to Eisenhower i Bradley mogli pomyśleć, że z Aquisgranu to trzeba ich będzie wykurzać jak Rosjan ze Stalingradu.

Czyli trzeba było wejść pomiędzy Aquisgran i Last Hirtgen, wyminąć i las, i miasto, i przez Diren dojechać do kolonii.

No ale czemu nazwałeś wcześniej ten manewr aliantów pod Aquisgranem?

Montgomery musiał przy użyciu spadochroniarzy pokonać kilka wielkich rzek, Mose, Wren, a Collins musiał pokonać Wał Zachodni, który na południe od Aquisgranu właściwie nie miał w tym momencie obsady, więc był relatywnie łatwą przeszkodą.

Innymi słowy, między 12 a 15 września generał Collins wbił się w wał zachodni na północnych obrzeżach lasu Hirtgen, dotarł do Stolberg, dotarł do Schewenhitte, na wschód od Aquisgranu.

No i ten Aquisgran, co się właściwie z tym Aquisgranem dzieje?

Kiedy bitwa o Aquisgran miała już kolejny etap, dlatego że kiedy tylko Engel i jego koledzy przybyli w rejon na wschód od Aquisgranu, 12 Dywizja Grenadierów Ludowych zaczęła przystępować do fanatycznych kontrataków ku osłupieniu żołnierzy amerykańskich.

Collins chciał przeciąć połączenia drogowe kolonii Dieren i Aquisgranu.

Jeżeli ten pierwszy etap bitwy o Aquisgran nie uświadomił jeszcze tego Eisenhowerowi, to uświadomił mu etap drugi, październikowy.

Collins utknął na południe od Aquisgranu i chwilowo przeszedł do obrony.

Na północ od Aquisgranu, na pograniczu Holandii i Niemiec płynie taka rzeka Worm.

Podobnie ugrupowanie Collinsa zostało wzmocnione elementami 28 Dywizji Piechoty, stąd można by powiedzieć, że ostatecznie w bitwie o Aquisgrana brały udział dwa amerykańskie korpusy, siódmy, dziewiąty, siłami siedmiu dywizji, w tym dwóch pancernych, drugiej i trzeciej oraz pięciu dywizji piechoty, pierwszej, dziewiątej, dwudziestej ósmej, dwudziestej dziewiątej i trzydziestej.

Formalnie stał stanowisko ze względu na stan zdrowia, ale wyglądało to zasadniczo najlepiej, a Bradley uważał, że to XIX Korpus jest winny temu wszystkiemu, co dzieje się pod Aquisgranem i to bardzo dobrze, że schorowany generał pojedzie sobie do Ameryki.

Często tymi dywizjami jak 116, jak 9 Pancerna, które przecież wykrwawiały się jesienią 1944 roku w bitwie o Aquisgran.