Mentionsy

Amerykańska 3 Dywizja Pancerna dojechała do takiej wsi, która leży kilkadziesiąt kilometrów na wschód od Akwizgranu w kierunku Nadiren do miejscowości Szevenhitte, która to miejscowość formalnie była już zawałem zachodnim, a zatem Amerykanie przełamali się przez całą linię z...

Niemniej amerykańska I Armia wysforowała na tym kierunku do przodu swój VII Korpus Armijny generała Collinsa, który dysponował doskonałymi dywizjami.

To jest 2 i 3 Dywizja Pancerna, tak zwane dywizje ciężkie o strukturze pułkowej, 1 i 30 Dywizja Piechoty, a więc dwie najlepsze dywizje piechoty armii amerykańskiej w II wojnie światowej.

No więc Amerykanie szli do tego Aquisgranu najlepszym wojskiem, które mieli silnymi dywizjami pancernymi i doskonałymi dywizjami piechoty.

Centralnie 3 Dywizja Pancerna, podzielona na zespoły bojowe, na skrzydłach, na skrzydle lewym 1 Dywizja Piechoty, na skrzydle prawym 9 Dywizja Piechoty.

Trzecia dywizja pancerna została wzmocniona grupami bojowymi pułkowymi zarówno z dziewiątej, jak i z pierwszej dywizji piechoty, a więc przemieniła się w taką silną, wzmocnioną dywizję pancerną, właściwie w dywizję kombinowaną.

i amerykańska 3 Dywizja Pancerna zajęła, jak powiedziałem, wioskę Szevenhitte.

Na jej prawym skrzydle w las Hirtgen zaczęła przenikać 9 Dywizja Piechoty, podczas gdy amerykańska 1 Dywizja Piechoty doszła w rejon miasta Stolberg.

Teraz nieamerykańska 9 Dywizja Piechoty, bardziej na południe, na prawym skrzydle, a więc odwrotnie w kierunku na jaki jest Akwisgran, musiała poszerzać włamanie, zdobywać kolejne wsie wewnątrz lasu Hirtgen i eliminować tam znajdujące się bunkry drugiej pozycji linii Zygfryda, linii wału zachodniego.

Bo amerykańska pierwsza dywizja piechoty, która była na lewym skrzydle włamania Collinsa, oddała część sił do trzeciej dywizji pancernej i nacierała na wschód.

Amerykańska 1 Dywizja Piechoty rozciągnięta na wiele kilometrów swoim lewym skrzydłem jedynie blokowała miasto, które sprawiało wrażenie, że może być silnym punktem oporu, ale w połowie września w ogóle praktycznie zniszczyło.

Było tam kilka batalionów ze 116 Dywizji Pancernej, z jednostek obrony krajowej, ale gdyby tylko amerykańska 1 Dywizja Piechoty nie atakowała na Stolberg, a na Akwisgran, w połowie września miasto byłoby amerykańskie.

Słaba, rozbita 353 Dywizja Piechoty nie była w stanie utrzymać się w tym rejonie.

116 Dywizja Pancerna była cieniem samej siebie.

Już w połowie września przez Mostyn Arenie przejeżdżały na pomoc zupełnie nowe wojska, dywizje grenadierów ludowych.

Dywizji Grenadierów Ludowych, że mają utrzymać Akwisgran i odbić bunkry Wału Zachodniego w lesie Hirtgen.

Pułkownik Engel był kiedyś adiutantem Hitlera, więc 12 Dywizja Grenadierów Ludowych skierowana w pas 81 Korpusu Armii Innego, którą to dywizją dowodził, można by powiedzieć, zaufany człowiek Hitlera.

Obok 12 Dywizji jechały 183 Dywizja Grenadierów Ludowych i 246 Dywizja Grenadierów Ludowych.

Kiedy bitwa o Aquisgran miała już kolejny etap, dlatego że kiedy tylko Engel i jego koledzy przybyli w rejon na wschód od Aquisgranu, 12 Dywizja Grenadierów Ludowych zaczęła przystępować do fanatycznych kontrataków ku osłupieniu żołnierzy amerykańskich.

Niemiecka 12 Dywizja Grenadierów Ludowych wykonywała fanatyczne, można by powiedzieć w radzieckim stylu, kontrataki.

Amerykańska 1 Dywizja Piechoty stała kilometr na południe od Akwizgranu, dwa kilometry na południowy zachód od Akwizgranu.

Świeżą Dywizję Grenadierów Ludowych.

Dywizja Pancerna na tym etapie także gwałtownie, mimo swojej słabości, kontratakowały.

już nie obsadzonego przez niemieckich strzelców krajowych i resztki dywizji rozbitych we Francji, tylko obsadzonych przez fanatyczne wojsko niemieckie z dywizji grenadierów ludowych.

Tym młotem miał być XIX Korpus I Armii, a przede wszystkim doborowa 30 Dywizja Piechoty.

Dywizja Grenadierów Ludowych i część 246.

Amerykańska 30 Dywizja Piechoty nacierała bezpośrednio na Akwisgran m.in.

Ale 2 Dywizja Pancerna i 30 Dywizja Piechoty od północy nacierały na Akwisgran.

Niemcy, jak powiedziałem, zaangażowali tu resztki swojej 49, 275, 353 Dywizji Piechoty, świeże Dywizje Grenadierów Ludowych 12, 183, 246, a także elementy Dywizji Pancernych 116, 9 w kolejnym etapie walki także np.

3 Dywizji Grenadierów Pancernych.

8 października ograniczone działania zaczepne wznowiła 1 Amerykańska Dywizja Piechoty od południa, a przede wszystkim od południowego wschodu, bo celem Amerykanów było zamknięcie Akwizgranu w okrążeniu, wyjście na wschód od miasta.

Te dywizje grenadierów ludowych, one się kompletnie wykrwawiły.

W innych dywizjach, tych świeżych dywizjach niemieckich, nie było lepiej.

Dywizja Piechoty zamiast z całością sił nacierać bezpośrednio na południe, coraz więcej swoich pododdziałów musiała kierować bezpośrednio frontem na wschód i odpierać niemieckie przeciwuderzenia.

Dywizja Pancerna, czy 3.

Dywizja Grenadierów Pancernych w pasie 246.

Dywizja Piechoty połączyła się z 1.

Można by powiedzieć, że 49, 12, a przede wszystkim 246 Dywizja Grenadierów Ludowych nie zdołały utrzymać frontu.

Zdobyła go amerykańska 1 Dywizja Piechoty.

Największe straty poniosła jednak nie ta dywizja amerykańska, która zdobyła Akwisgran, tylko ta, która szła na północ od niego, czyli 30 Dywizja Piechoty.

Pierwsza Dywizja Piechoty w tym ostatniej fazie walki miała około 1300 wyeliminowanych, z czego 1200 stanowili ranni.

Często tymi dywizjami jak 116, jak 9 Pancerna, które przecież wykrwawiały się jesienią 1944 roku w bitwie o Aquisgran.

jak 12 Dywizja Pułkownika, a potem Generała NGLA.

Tak jak i w ośrodkach szkoleniowych na terenie Protektoratu Czech i Morach, Austrii czy Prus Wschodnich, wystawiano na przełomie lata i jesieni 1944 roku nowe dywizje grenadierów ludowych, które potem pociągami kierowano ku Akwizgranowi.

I rzeczywiście, tym symboliczną odsieczą były te kolumny marszowe niemieckich granadierów ludowych, które w połowie września na wschód od Akwisgranu ujrzeli amerykańscy żołnierze.