Mentionsy

W samym Akwizgranie dowódca niemieckiej 116 Dywizji Pancernej, generał von Schwerin, po przybyciu tam stwierdził, że cała administracja i policja uciekły z Akwizgranu, że ludność cywilna w kompletnym chaosie ewakuuje się z miasta.

W związku z czym dowódca 116 Dywizji Pancernej, mając świadomość tego, że utrzymanie wysuniętego na wschód Akwizgranu jest niemożliwe i właściwie nikt nie obsadza wału zachodniego w rejonie miasta, postanowił oddać miasto bez walki, postanowił dywizją cofnąć się bardziej na wschód, przyjąć bitwę w terenie otwartym, nie narażając miasta na zniszczenie, skoro i tak nie miał wystarczającej obsady, aby miasta bronić.

A więc dowództwo niemieckie, dowódca 116 Dywizji Pancernej, jak i dowódca korpusu, który odpowiadał za ten odcinek, niemieckiego 81.

Dywizji Pancernej, który był pewny, że Akwizgran jest nie do utrzymania.

Pojedyncze niemieckie działa szturmowe z jednej z brygad dział szturmowych, kilka czołgów wysłanych na pomoc obrońcom spowalniało postępy 3 Dywizji Pancernej.

Dywizji Pancernej, że Niemcy utracili jakiś fragment Wału Zachodniego, że Amerykanie wbili się w Wał Zachodni, że właściwie widzą już nadreńskie równiny.

Ale 15 września, w godzinach popołudniowych i 16 września generał Collins otrzymywał z dowództw 1 Dywizji Piechoty i 3 Dywizji Pancernej niepokojące raporty.

Zewsząd wyskakiwali na tyłach 3 Dywizji Pancernej czy 9 Dywizji Piechoty jacyś Niemcy.

Bo amerykańska pierwsza dywizja piechoty, która była na lewym skrzydle włamania Collinsa, oddała część sił do trzeciej dywizji pancernej i nacierała na wschód.

Było tam kilka batalionów ze 116 Dywizji Pancernej, z jednostek obrony krajowej, ale gdyby tylko amerykańska 1 Dywizja Piechoty nie atakowała na Stolberg, a na Akwisgran, w połowie września miasto byłoby amerykańskie.

Ta ostatnia osada była fanatycznie broniona przez pododdziały amerykańskiej 3 Dywizji Pancernej, wzmocnionej przez pododdziały 9 Dywizji Piechoty.

Pomagały jej pododdziały 2 Dywizji Pancernej, będącej formalnie nieco na lewym skrzydle, a więc bardziej na północy.

Ci, którzy wykazywali przesadną słabość, jak dowódca 116 Dywizji Pancernej, generał Szwelin, albo jak dowódca 81 Korpusu, generał Szak, oni byli zdejmowani ze stanowisk, kiedy padł Akwizgran.