Mentionsy

Armia brytyjska, brytyjskie siły zbrojne planując swój rozwój, swoją modernizację, swoje przygotowania do wojny światowej, zwłaszcza do II wojny światowej, jednak...

Dlatego, że najpotężniejsze siły zbrojne, jakie kiedykolwiek zbudowano w wymiarze konwencjonalnym, siły zbrojne Stanów Zjednoczonych czasów II wojny światowej, one wyraziły się jedynie około setką dywizji, z czego armia US Army wystawiła zaledwie, ktoś powie zaledwie, 90 dywizji liniowych, podczas gdy Związek Radziecki samych dywizji strzelców w analogicznym okresie miał pół tysiąca.

Ale nikt przy zdrowych zmysłach nie będzie twierdził, że Armia Czerwona, mająca pół tysiąca dywizji strzeleckich, była de facto silniejsza niż Armia Amerykańska, która nie miała nawet 70 dywizji piechoty.

W obu tych armiach wielkich mocarstw służyło po kilkanaście tysięcy ludzi, w rozumieniu sił zbrojnych, to jest armia, marynarka, lotnictwo.

Doskonałym przykładem w warunkach II wojny światowej jest armia amerykańska, która pragnęła być olbrzymią armią ponad 200 dywizji.

gdzie armia amerykańska miała mieć 60 dywizji pancernych, gdzie miała mieć 60 dywizji piechoty zmotoryzowanej, wel zmechanizowanej, a ostatecznie armia amerykańska jednak w II wojnie światowej przede wszystkim walczyła klasycznymi dywizjami piechoty.

Podobnie Rosjanie, Armia Czerwona, oni także pragnęli posiadać olbrzymie wojska pancerno-zmechanizowane,

Kiedy śledzimy armię amerykańską, radziecką, wtedy armię czerwoną, bo armia radziecka powstała po II wojnie światowej.

W niektórych armiach brygady wewnątrz dywizji funkcjonowały w II wojnie światowej, ale zasadnicze armie mocarstw pozbyły się struktury brygadowej wewnątrz dywizji.

Pojawiły się pułkowe, kompanie artyleryjskie, baterie artylerii, kompanie przeciwpancerne, kompanie przeciwlotnicze, łączności saperów, w zależności od tego, czy dana armia miała pieniądze i możliwości, aby je kreować.

To powodowało, że ich armia była za mała w stosunku do założeń strategicznych ekspansji.

W II wojnie światowej armia włoska formalnie sformowała więcej dywizji niż armia amerykańska.

Przy czym doprecyzowując, kiedy Włochy przystąpiły do wojny w czerwcu 1940 roku, już o tym kiedyś mówiłem, Armia Włoska miała w teorii 75 dywizji.

Tylko, że armia włoska nigdy nie otrzymała tego całego uzbrojenia i wyposażenia, które rekompensowałoby zmniejszenie klasycznej piechoty na rzecz nowoczesnych środków walki.

Armia Czerwona, jak powiedziałem, doszła do pozornie astronomicznego poziomu około 500 dywizji strzelców i czasowo kilkudziesięciu dywizji kawalerii.

Mówię o wojskach aktywnych, nie mówię o armiach wycofanych czasowo do rezerwy naczelnego dowództwa w procesie odtwarzania na terenie okręgów wojskowych.

Innymi słowy, Armia Czerwona, zupełnie inaczej na przykład niż Armia Amerykańska, wolała zachować czy posiadać olbrzymią liczbę dywizji piechoty, nawet jeżeli niektóre z nich na szczeblu określonego pułku reprezentowały sobą siłę batalionu.

Można by powiedzieć, jak żadna inna dywizja jakiejkolwiek sił zbrojnych w II wojnie światowej, Armia Czerwona walczyła korpusami i armiami bardziej niż dywizjami, mimo że określone dywizje strzelców i kawalerii zajmowały określone pasy odpowiedzialności i realizowały zasadnicze zadania, to jest ataku, obrony i kontroli terenu.

Dlatego Armia Czerwona ma dywizje lotnicze, ma dywizje artylerii, ma brygady przeciwpancerne, ma brygady saperów, ma pułki łączności w olbrzymiej ilości, które współgrają z tą olbrzymią ilością dywizji strzelców, gdzie każda samodzielna jedna dywizja

że Armia Czerwona zwyciężała materiałowo, właściwie liczbą dział, a nie liczbą bojców.

No i w naszej armii staraliśmy się zachować tą strukturę dla każdej dywizji, bo formalnie nasza armia powinna mieć, jeśli chodzi o artylerię, 30 armat polowych kaliber 75 mm i 12 haubic polowych kaliber 100 mm, bądź 24 haubice i 18 armat 75 mm.

Wyraźnie zażądano, aby owa armia

Armia Czerwona także dzieliła się na armię regularną, na milicję terytorialną, formalnie zgłaszając pod koniec lat dwudziestych do Ligi Narodów, że posiada łącznie 66 dywizji piechoty dwóch typów, aktywnych i rezerwowych.

Ale mimo tak imponującej liczby dywizji z racji i często ich wysokiego poziomu przebojowości, z racji niemożności pogodzenia liczby dywizji z zadaniami, które stawiano siłom zbrojnym, no armia niemiecka wielka, potężna, licząca ponad 10 milionów ludzi w 1943 roku.