Mentionsy

Amerykanie w czasie okresu międzywojennego mają armię regularną, mają rezerwę, mają gwardię narodową, w armii mają piechotę i kawalerię, niezależnie od US Army mają Marines, wszędzie gdzieś funkcjonują jakieś elementy wojsk pancernych.

Stąd w pewnym momencie w armii amerykańskiej jednocześnie mamy trzy czołgi M2.

I ta ewolucja amerykańskich czołgów w II wojnie światowej, podobnie jak w przypadku Armii Czerwonej czy Wehrmachtu, zaczyna się na przełomie lat 20. i 30.

Jest mnóstwo inżynierów, jest mnóstwo firm, które oferują, jak nie armii, to na eksport jakieś rozwiązania związane z ciągnikami albo z czołgami.

Czołg implementowany do Armii Czerwonej jako T-26, do Wojska Polskiego w wersji licencyjnej jako 7TP.

I wtedy na scenę wkracza Henry Knox, amerykański inżynier samochodowy, który chciał być jak Henry Ford, ale mu się nie udało, więc podkulił ogon i poszedł do armii pracować w Departamencie Technicznym.

wyewoluował już przyjmowany do armii amerykańskiej Combat Car M1.

A więc kawaleria armii Stanów Zjednoczonych w latach 30-tych dostała lekki czołg oznaczony M1, który doczekał się kilku wariantów.

Połączmy to i w roku 1940 powstają w armii amerykańskiej siły pancerne, które mają zarządzać opracowywaniem nowych konstrukcji czołgów.

W przypadku czołgów lekkich mamy więc M2, M3 i M5, gdzie w armii amerykańskiej ostatecznie końcową odmianą tej generacji czołgów lekkich był czołg lekki M5.

Ale zasadniczo pierwszy amerykański czołg średni, jaki wszedł na wyposażenie armii amerykańskiej, czołg średni M1, był daleko posuniętą, zmodyfikowaną odmianą czołgu Christiego.

Z połowy lat 30. on się armii amerykańskiej kompletnie nie podobał.

I ostatecznie w armii amerykańskiej był spór.

Jaki czołg średni dla armii?

I mniej więcej w takim stanie armii amerykańską została II wojna światowa.

bo tutaj tytułem wyjaśnienia podległa armii Rock Island Arsenal była macierzą właściwie większości tych konstrukcji.

Armia amerykańska sama dochodziła do tych rozwiązań w ramach testów wewnątrz armii, a przemysł cywilny miał potem po prostu to skalować w produkcji wielkoseryjnej.

Ludzie tacy jak Harry Knox pracowali dla armii.

który był gotowy w roku 1942, będąc odmianą czołgu M3, a czołg M3 był odmianą czołgu M2, a czołg średni M2 był tak naprawdę wariacją powiększoną, dalece zmienioną odmianą czołgu M2A4 piechoty lekkiego bądź M1 kawalerijskiego armii amerykańskiej.

Tak przynajmniej argumentowali niektórzy z oficerów amerykańskiej armii, ale potem i tak w ramach psychozy czołgów ciężkich musieli przekwalifikowywać swój czołg średni na czołg ciężki, bo armia amerykańska nie miała czołgu średniego, no jakże tak.

To znaczy w pojazdy, które masowo widzimy w Wehrmachtzie czy w Armii Czerwonej.

Także na bazie czołgów lekkich i na bazie czołgów średnich masowo w Wehrmachtzie i w Armii Czerwonej budowano, projektowano, wdrażano do służby całą gamę różnego rodzaju dział samobieżnych, dział pancernych w rozumieniu pojazdów do bezpośredniej walki na linii styczności wojsk.

Potem masową produkcję zlecono bądź zakładom produkcji kolejowej, bądź zupełnie od podstaw wybudowanym zakładom w gestii przemysłu motoryzacyjnego i armii.