Mentionsy

Witamy w kolejnym odcinku podcastu Wojenne Historie.

Ten podcast istnieje dzięki zaangażowaniu i niezwykłej hojności naszych patronek i patronów, za co im bardzo dziękujemy.

Jeżeli ty też uważasz, że warto zostać naszym patronem, możesz wesprzeć nas wpłatą w serwisie Patronite pod adresem patronite.pl łamane na podcastwojennychistorie.

Norbert, ostatnio zrobiliśmy podsumowanie całego cyklu dotyczącego niemieckiej broni pancernej, a dzisiaj zaproponowałeś, żebyśmy w ten sam sposób podsumowali ewolucję radzieckiej broni pancernej.

Defilady czołgów IS-3 na ulicach Berlina, potężnych czołgów ciężkich Armii Czerwonej budziły niepokój, bo w arsenałach

Że potrzebne są czołgi nowej generacji, albo przynajmniej z potężniejszymi armatami niż te, które istniały wcześniej, albo że trzeba na większą skalę wdrażać nowsze konstrukcje, jak M26, czy jak Centuriona.

Ta historia radzieckich czołgów w II wojnie światowej, ona jest przez to niejednoznaczna.

Nie udało się na szerszą skalę wprowadzić dział samobieżnych SU do służby w Armii Czerwonej, ale i taka klasa pojazdów istniała.

W Związku Radzieckim coś takiego nie istniało i to pozwoliło w Związku Radzieckim w latach 1937-1939 wypracować założenia czołgów, które potem były używane przez Armię Czerwoną praktycznie do końca wojny i po II wojnie światowej.

I to jest niezwykłe w historii radzieckich wojsk pancernych.

Po prostu w pewnym momencie nie było potrzeby, aby takie czołgi jak T-44, T-54 czy IS-3 na gwałt wprowadzać do produkcji seryjnej, ale te czołgi powstały.

To daje nam cztery istotne konstrukcje.

Istniały takie odmiany czołgu BT, a w czołgu T-34 taka armata tego kalibru, a więc dużego jak na owe czasy, jest już standardem.

Ten czołg jest tak zły, można by parafrazując piosenkę Kazika, jest brzydszy niż dworzec w Kutnie, a na listę jego wad wewnętrznych pękają oczy.

Te elementy należy wymienić, dlatego że T-34, mimo swoich rewolucyjnych rozwiązań, jest jakby wariacją czołgu BT w zakresie zawieszenia Christie'ego, w zakresie podstawowego rozplanowania agregatów.

Mamy czołg o zawieszeniu, amortyzatorach, tak zwany typ Christie, który narzuca nam w dużej mierze ograniczenia w zakresie adaptacji podwozia.

Więc Rosjanie w roku 1940 orientują się, że Christie to się już chyba skończył.

Nikt zapewne nie przypuszczał latem 1939 roku, jak ta pancerna pchła pływała, robiła testy terenowe, że to coś zapisze się w historii Armii Czerwonej, potem Armii Radzieckiej i szerzej całego Związku Radzieckiego na całe dekady.

skrzynie biegów, często z ciężarówek ZIS.

Bo czołgi lekkie zanikły, czołgi małe przeistoczyły się w Związku Radzieckim w czołgi lekkie.

Tak jak istnieją trzy linie rozwojowe teraz czołgów, lekkie, średnie i ciężkie, tak w Związku Radzieckim zapada decyzja o rozwoju w roku 1942 trzech równoległych linii ewolucji dział samobieżnych.

Nie ma aż takiej siły ognia jak Pantera czy Tygrys, ale posiadając 85 mm armatę jest w stanie te czołgi niszczyć bądź obezwładniać na średnich dystansach.

No i T-34-85 jest na tyle dojrzałą, sprawdzoną i dopracowaną konstrukcją, że jest to czołg, który służyć będzie potem w wielu armiach świata całymi dekadami, całymi dziesięcioleciami i jest w dniu dzisiejszym ostatnim.

W zakresie siły ognia ma 100 mm dział, będące analogiem niemieckiego PAK 43 8,8 cm, ale z racji nieco większego kalibru ma większą siłę ognia także w zakresie pocisków odłamkowo-burzących.

W roku 1941 mają czołg KW, który oczywiście w warunkach wojny totalnej, w warunkach defensywy, w warunkach problemów logistycznych, on się nie sprawdza.