Mentionsy

Nie Kamilu, to nie będzie odcinek o T-34 i jego odmianach, ale oczywiście czołg T-34 będzie tutaj niekwestionowanym królem.

Tymi trzema fundamentalnymi konstrukcjami są oczywiście lekki, mały T-40, średni A-32 i ciężki KW.

Oczywiście w zakresie wielu parametrów, w tym w zakresie produkcji, zastosowania odlewów i tak dalej, mamy całą serię fundamentalnych różnic między czołgami KWA i S, między Klimentem Woroszyłowym a Józefem Stalinem.

Ale w gruncie rzeczy Józef Stalin jest KW-13, jest głęboką wariacją na temat czołgu ciężkiego KW.

Poszli natomiast na produkcję masową, podporządkowali kwestie techniczne produkcji wielkoseryjnej i prawom wielkich serii.

Wreszcie de facto następcą czołgu średniego T-28 i czołgu ciężkiego T-35 jest zupełnie rewolucyjny pod wieloma względami czołg KW Kliment Woroszyłow, który wygrywa konkurs na czołg ciężki, bijąc swoich konkurentów.

Oczywiście diabeł tkwi w szczegółach.

Także czołg KW posiada liczne wady.

Związek Radziecki nie zaadaptował jeszcze wszystkich potrzebnych elementów do budowy masowej i sprawnej eksploatacji tak rewolucyjnych czołgów jak KWT-34.

Rosjanie w tym momencie, jak powiedziałem, mają ewolucyjnie aż cztery linie czołgów T-40, T-50, T-34KW.

nowa skrzynia biegów, nowy osprzęt silnika, różnego rodzaju modyfikacje wieży, kwestie drobniejszych elementów zawieszenia, rozplanowania wizjerów itd., itd.

W wyniku konkursu na czołg ciężki Armia Czerwona zaczyna produkować w roku 1940 zupełnie nowy czołg ciężki KW Kliment-Woroszyła, który w roku 1941 w konfrontacji z Wehrmachtem w ogóle nie ma swojego analoga po drugiej stronie.

Dopiero obecność KW na polu walki daje Niemcom nieco większy bodziec do wprowadzenia do służby własnego czołgu ciężkiego, który został opracowany w latach 1939-1941.

W roku 1941 mają czołg KW, który oczywiście w warunkach wojny totalnej, w warunkach defensywy, w warunkach problemów logistycznych, on się nie sprawdza.

Odpowiedzią jest jego modernizacja KW-1S.

a docelowo opracowanie zupełnie nowej konstrukcji, czołgu IS, który zostaje przyjęty na uzbrojenie w roku 1943 i tak jak KW ewoluuje z modelu z działem kaliber 76 mm do odmiany przejściowej z działem 85 mm i testy z działem 122 mm, tak IS najpierw otrzymuje armatę 85 mm,

I taki czołg w roku 1944 nie ma swojego analogu, tak samo jak w roku 1941 nie ma go KW.

Już na bazie czołgu KW i KW-1S powstaje ISU-152.

Na bazie czołgu KW-1S powstaje działo samobieżne SU-152, które aż do czasu pojawienia się po niemieckiej stronie Jagdtigera znowu nie ma swojego analoga.

A więc po wygaśnięciu produkcji czołgów KW pojawiają się czołgi IS, a wraz z nimi stopniowo działa samobieżne ISU-152, następcy SU-152 oraz troszeczkę w sposób wymuszony ISU-122.

Różniły się kwestiami ukształtowania opancerzenia, pewnymi rozwiązaniami konstrukcyjnymi agregatów wewnętrznych, a w przypadku czołgu IS-4 to był czołg

Czołgi KW, IS, działa samobieżne, ISU to są pojazdy, które wyprodukowano w tysiącach egzemplarzy.

Tak jak przed II wojną światową nikt nie kwestionował radzieckiej potęgi pancernej wyrażanej w liczbach, tak po II wojnie światowej nikt nie kwestionuje także jej zdolności ofensywnych jakości w rozumieniu właśnie tych podstawowych parametrów samych czołgów i samych dział samobieżnych.