Mentionsy

To znaczy pod względem dynamiki rozwoju, pod względem konceptualnym Związek Radziecki, no bo nie Armia Czerwona, tylko raczej przemysł Związku Radzieckiego, okazał się być najlepiej przystosowany, przygotowany do rozwoju broni pancernej w warunkach wojny totalnej.

I w jakimś zakresie można powiedzieć, że w 1945 roku wojska pancerne Związku Radzieckiego osiągnęły swój szczyt, szczyt swoich możliwości.

W Związku Radzieckim coś takiego nie istniało i to pozwoliło w Związku Radzieckim w latach 1937-1939 wypracować założenia czołgów, które potem były używane przez Armię Czerwoną praktycznie do końca wojny i po II wojnie światowej.

To znaczy, pewien fenomen polega na tym, że trzy podstawowe klasy czołgów, czołg lekki, czołg średni, czołg ciężki, osiągnęły w Związku Radzieckim w jakimś zakresie formę dojrzałą albo formę narzuconą jeszcze przed II wojną światową.

Jak już powiedziałem, mamy w Związku Radzieckim ugruntowanych kilka klas czołgów.

W związku z czym Rosjanie, czy raczej obywatele Związku Radzieckiego, przemysł ciężki, biura konstrukcyjne przy zakładach przemysłu ciężkiego podejmują wysiłek opracowania nowej generacji wszystkich klas czołgów.

I to są procesy, które zachodzą, jak powiedziałem, w Związku Radzieckim w 1938, 1939, no i jeszcze w 1940 roku.

Produkowany w sercu radzieckiego przemysłu czołgowego w Leningradzie.

Konstrukcja, która zrobiła w Związku Radzieckim oszałamiającą karierę.

Nikt zapewne nie przypuszczał latem 1939 roku, jak ta pancerna pchła pływała, robiła testy terenowe, że to coś zapisze się w historii Armii Czerwonej, potem Armii Radzieckiej i szerzej całego Związku Radzieckiego na całe dekady.

Bo czołgi lekkie zanikły, czołgi małe przeistoczyły się w Związku Radzieckim w czołgi lekkie.

Więc Związku Radzieckim nie zaniechano.

Tak jak istnieją trzy linie rozwojowe teraz czołgów, lekkie, średnie i ciężkie, tak w Związku Radzieckim zapada decyzja o rozwoju w roku 1942 trzech równoległych linii ewolucji dział samobieżnych.

Stalin nie potrzebuje radzieckiego Hetzera, ale radziecki pancer Jager 38T powstaje w wielu różnych wariantach na bazie czołgu T-70.

Właściwie ta dziwaczna cała seria lekkich pojazdów powietrzno-desantowych WDW, jaka powstała potem w Związku Radzieckim po II wojnie światowej, ona konceptualnie wywodzi się właśnie z takich lichych, lekkich pojazdów konstruowanych jeszcze w ostatnich latach II wojny światowej.

I to daje w Związku Radzieckim w ramach czołgu średniego dwie linie wewnętrzne, jakby dwie linie rozwojowe.

I to się w Związku Radzieckim od roku 1940 dzieje równolegle.

Od roku 1940 w Związku Radzieckim pracują nad udoskonaleniem T-34, bo on jest tak zły, że trzeba go poprawić, a jednocześnie zaczynają się prace nad jego następcą.

W związku z tym opracowano czołg T-43, będący poprawionym, zmodyfikowanym T-34, mającym wiele zupełnie nowych rozwiązań.

Ale mamy w Związku Radzieckim

I w Związku Radzieckim mamy działo SU-122, potem SU-85, a potem SU-100.

Superczołg, to znaczy w Związku Radzieckim chciano opracować czołg o bardzo silnym opancerzeniu, które dorównywałoby niemieckiemu czołgowi Tygrys II.