Mentionsy

Po pierwsze dlatego, że stanowiła wewnętrzną, ukrytą polemikę wewnątrz Wehrmachtu z generałem Ludwikiem Beckiem, ówczesnym szefem Sztabu Generalnego Wojsk Lądowych.

rozbudowywały Wehrmacht.

Czyli Guderian już przed wojną był reprezentantem, przedstawicielem Wehrmachtu, państwa niemieckiego, ofensywnego, agresywnego, gwałtownie rozbudowującego siły zbrojne.

Ale Guderian, tak jak Halder, z którym się zresztą nie lubił, oni chcą zbudować legendę Białego Wehrmachtu.

Guderian zaraz po wojnie, w aurze specjalisty wojsk pancernych, które dały Wehrmachtowi tak wiele zwycięstw, pisze książkę Wspomnienia Żołnierza.

To wynika z tego, że niemieccy dowódcy okresu Reiswery, Wehrmachtu czy wcześniej Armii Pruskiej, oni mieli specyficzną manierę pisania książek.

To typowe dla generałów Wehrmachtu.

Dla Guderiana punktem ciężkości i odniesienia są Francuzi, bo oni są z punktu widzenia każdego ówczesnego oficera Wehrmachtu przyszłym głównym wrogiem.

Bo mąci, bo go denerwuje, bo przeszkadza i się w ogóle nie zna, a on, generał Ludwik Beck, notabene najwybitniejszy strateg Wehrmachtu, on mówi, że jakiś generał Guderian nie będzie go przecież pouczał.

Generał Ludwik Beck budował Wehrmacht w oparciu o wojska tak zwane armijne i korpuśne, gdzie dywizja piechoty była wyłącznie elementem szerokiego systemu.

broni pancernej napisano wiele wcześniej, dyskutuje się o tym dużo, więc Guderian jest o tyle ciekawy, że on to opisuje w kontekście właśnie Wehrmachtu.

I to jest to, czego my nie zauważyliśmy, co przespali praktycznie wszyscy, że między 1937 a 1939 rokiem stale ewoluowała doktryna Wehrmachtu i ona się coraz bardziej rewolucjonizowała.

Naprawdę każdy konserwatywny oficer w armii niemieckiej w 1937 roku po przeczytaniu tej książki musiał uważać, bo takich Guderianów w Wehrmachtzie były setki.

Żadna inna armia świata nie ma takiej obrony przeciwpancernej jak Wehrmacht.

No ale, jak wiemy, w 1938 roku generał Ludwik Beck złożył wymuszoną dymisję, zaczęto tworzyć kolejne dywizje pancerne i książka Guderiana była jednym z elementów tej narracji o Nowym Wehrmachtzie, a

Można sobie wyobrazić, co pomyśleli artylerzyści, piechocińcy, kawalerzyści w Wehrmachtu, kiedy przyszedł taki Guderian i takie rzeczy zaczął wypisywać.

Guderian zdobywał coraz większe wpływy w Wehrmachtzie.

I Wehrmacht jako całość w tą rewolucję nie poszedł, ale wypracował sobie coś niezwykłego na pierwszy etap wojny.

Gdyby nie było Becka, a był tylko Guderian i jego Achtung Panzer, balans pomiędzy różnymi składowymi Wehrmachtu byłby nieprawidłowy.

Był typowym przedstawicielem Wehrmachtu.

Jest książką, która wtedy przed wojną zrobiła wrażenie na Hitlerze, zrobiła wrażenie w Wehrmachtzie i miała swój wpływ na zwiększenie efektywności bojowej Wehrmachtu w pierwszym etapie wojny.

była jednym z szeregu zapowiedzi tego, co spotka Europę z ręki Wehrmachtu, bynajmniej wtedy nie najważniejszą.

Pisali je generałowie Wehrmachtu, ale co ciekawe, pisali je także antynaziści.

Pisali niemieccy uciekinierzy, opozycja antynazistowska pisała książki o Wehrmachtzie w latach 30.

Był tym wykonawcą zamachu stanu w wykonaniu wojsk lądowych Wehrmachtu.

Ale książka Achtung Panzer jest książką bardzo ciekawą, bardzo pouczającą, godną przeczytania przez każdego, kto interesuje się dogłębnie historią wojskowości, historią II wojny światowej, czy historią Wehrmachtu w szczególności.