Mentionsy

Armia Czerwona jest do bitwy o Kursk gotowa ze względu na wydarzenia z 1941-1942 roku.

Dlatego, że gdybyśmy porównali wyłącznie, czy raczej skupili się wyłącznie na zagadnieniach produkcji czołgów i wdrażania nowych konstrukcji do służby w miesiącach poprzedzających Bitwę Kurską, to paradoksalnie Armia Czerwona złapała wiosną 1943 roku olbrzymią zadyszkę.

To jest bitwa, gdzie Armia Czerwona z szeregu operacji na łuku orłowskim, łuku kurskim, wybrzuszeniu harkowskim, ona straciła bezpowrotnie w tych walkach w lipcu, w sierpniu 1944 roku ponad 6 tysięcy czołgów.

I to jest o tyle ciekawe, że zupełnie inaczej idzie Wehrmacht do Bitwy pod Kurskiem jeśli chodzi o czołgi, a zupełnie inaczej Armia Czerwona.

Otóż Armia Czerwona nie wydziwia.

Armia Czerwona Bitwę pod Kurskiem rozegra zasadniczo dwoma typami czołgów.

I Armia Czerwona jest w stanie zwyciężyć Bitwę Kurską, ponieważ już wcześniej, w roku 1942, wdrożyła monotyp, podczas gdy Niemcy miotają się, wygaszają produkcję Panzer III, uruchamiają produkcję Panzer V, Pantera, która nie jest w stanie w żaden sposób długo zmaterializować się na polu walki, czyli oni

Niemiecki wywiad ma świadomość tego, że Armia Czerwona ma zdolności produkcyjne miesięczne nawet na poziomie 1500 czołgów miesięcznie, czyli że Armia Czerwona przyrasta, że Armia Czerwona może mieć na froncie, a miała, 10 tysięcy czołgów w armii czynnej, 12 tysięcy czołgów i dział pancernych, żeby być szczegółowym, precyzyjnym w armii czynnej,

Ponieważ Armia Czerwona traci bezpowrotnie w walce około 15 tysięcy czołgów w 1942 roku.

I to jest kluczowe, bo w 1941 roku Armia Czerwona w pół roku straciła ponad 20 tysięcy czołgów, a w roku 1942 przez 12 miesięcy straciła nieco ponad 15 tysięcy.

Dlatego, że Armia Czerwona w roku 1942 dostała prawie 28 tysięcy czołgów.

Armia Czerwona dostaje z fabryk znacznie więcej czołgów niż kieruje je do walki w roku 1942.

I gdyby Armia Czerwona musiała, tak jak Niemcy, posiłkować się bieżącą produkcją, to by im czołgów nie starczyło.

W roku 41 20 tysięcy czołgów stracili w pół roku, ale jednak widzimy, że w roku 43 Armia Czerwona dostaje więcej czołgów T-34 niż wyprodukowano w roku 43.

Bo w roku 1943 Armia Czerwona dostaje ponad 17 tysięcy czołgów T-34, a straty w czołgach średnich są zbliżone do produkcji czołgów średnich.

I Armia Czerwona

Czyli odpierając niemieckie uderzenie, Armia Czerwona straciła ponad 2200 czołgów bezpowrotnie i to w warunkach ówczesnej produkcji de facto równało się miesięcznej produkcji wszystkich typów czołgów w Związku Radzieckim i dział pancernych.

To znaczy, gdyby Armia Czerwona traciła czołgi w takich ilościach, jak traciła w lipcu 43 roku, nie mogłaby dalej rozwijać swojego potencjału.

I tam ginie przede wszystkim Armia Czerwona, jeśli chodzi o czołgi, we własnej operacji zaczepnej.

Wobec tego, że Armia Czerwona uzyskała nad Wehrmachtem przewagę w cyklu produkcyjnym broni, Niemcy mając tego świadomość, mając olbrzymią wciąż przewagę zdolności taktycznych nad Armią Czerwoną, Niemcy nie musieliby pakować swoich tak powoli odtwarzanych dywizji pancernych na radzieckie pola minowe i na radziecki pakfront.

Nie przyjęli pod Kurskiem, nie poczekali aż to Armia Czerwona na nich się rzuci, a bitwa pod Orłem, znaczy ta część operacji kurskiej pod Orłem doskonale pokazywała, że kiedy Armia Czerwona rzuca się na Niemców, którzy są jeszcze silni, to Niemcy ich mielą.