Mentionsy

Norbert, porozmawiajmy dzisiaj o tym, czy Niemcy mogli tak naprawdę wygrać bitwę pod Kurskiem.

Kursk nie może się Niemcom udać, ponieważ oni idą w wymiarze wojsk pancernych do bitwy pod Kurskiem w zupełnie innej sytuacji niż Rosjanie właśnie z perspektywy osi czasu.

I z tego samego powodu Armia Niemiecka do bitwy pod Kurskiem w wymiarze wojsk pancernych gotowa nie jest, bo bitwa kurska jest zwieńczeniem pojęcia wojny materiałowej.

Produkcja czołgów w Związku Radzieckim spadła, ale to nie ma znaczenia z perspektywy Bitwy Kurskiej, dlatego, że pod Kurskiem zobaczymy w walce ponad 2000 czołgów wyprodukowanych w roku 1942.

Nadwyżka stworzona w roku 1942 zostaje zużyta pod Kurskiem.

Ale w ogóle ile czołgów stracili Rosjanie pod Kurskiem?

I to jest o tyle ciekawe, że zupełnie inaczej idzie Wehrmacht do Bitwy pod Kurskiem jeśli chodzi o czołgi, a zupełnie inaczej Armia Czerwona.

Armia Czerwona Bitwę pod Kurskiem rozegra zasadniczo dwoma typami czołgów.

To wszystko będzie pod Kurskiem, ale absolutną większość pojazdów bojowych Armii Czerwonej pod Kurskiem stanowią te dwa czołgi, a przede wszystkim czołg T-34.

Ale Niemcy w ogóle zdawali sobie sprawę ile czołgów są w stanie produkować przed bitwą pod Kurskiem Rosjanie?

A Niemcy na gwałt wiosną 1943 roku dopiero przygotowują swoje wojska pancerne do bitwy pod Kurskiem, podczas gdy dla Rosjan bitwa pancerna pod Kurskiem jest konsekwencją Stalingradu i roku 1942.

Te wszystkie poczynania Armii Czerwonej z początku 1943 roku mające charakter analogiczny do poczynań niemieckich, czyli wdrażanie nowych typów pojazdów pancernych, te wszystkie działania z perspektywy Bitwy pod Kurskiem są nieistotne.

Ani pojawienie się działa samobieżnego SU-122, ani SU-76, to wszystko, jak powiedziałem, nie ma znaczenia dla Bitwy pod Kurskiem, bo one chociaż tam walczą, są tylko dodatkiem.

I w ogóle, jeżeli zobaczymy przygotowania do bitwy pod Kurskiem, to jest 6 miesięcy 43 roku,

W wymiarze sprzętowym to jest 6 miesięcy, bo przygotowania do bitwy pod Kurskiem po obu stronach zaczynają się w styczniu 43 roku.

Znaczy w styczniu 43 roku na przykład wchodzą do produkcji różnego rodzaju pojazdy, które zobaczymy pod Kurskiem.

I przez cały ten okres między styczniem a wrześniem 43 roku Niemcy powoli zwiększają produkcję seryjną i stopniowo dopiero przygotowują się do walki i wszystko tak naprawdę co zbiorą przez pierwszych 6 miesięcy roku jeszcze na takim wolnym rozruchu zmarnują pod Kurskiem i nie będą w stanie potem zdyskontować wzrostu produkcji czołgów u siebie w kolejnych miesiącach, bo po prostu

To przygotowanie do bitwy pod Kurskiem pod względem obezwładnienia produkcji czołgów lekkich w Armii Czerwonej powinno mieć miejsce 6 miesięcy wcześniej niż miało naprawdę.

Miesięczna produkcja na poziomie 100, 150 czy kilkudziesięciu pojazdów to nie jest produkcja, która z perspektywy radzieckiej armii jest istotna z perspektywy Bitwy pod Kurskiem czy tych wielkich zmagań latem 1943 roku.

A więc ani KW, ani działo samobieżne na jego bazie, ani SU-122, ani SU-76, ani nawet produkcja bieżąca T-70 nie są fundamentem przygotowania do bitwy pod Kurskiem i nie są fundamentem tej wielkiej bitwy z lipca, z sierpnia, z września 43 roku już bezpośrednio po Kursku.

Ale to jest już za późno z perspektywy interesu ich wrogów, żeby to w jakikolwiek sposób wpłynęło na samą bitwę pod Kurskiem.

Oficjalnie w operacji zaczepnej orłowskiej od 12 lipca do 18 sierpnia, to jest część bitwy pod Kurskiem, tam na północy,

I ta rzeźnia czołgów pod Kurskiem to nie jest żadna prochorowka, oczywiście tam też była rzeźnia, ale zasadniczym cmentarzyskiem czołgów radzieckich w Operacji Kurskiej jest Północny Łuk, tam gdzie generał Model i jego IX Armia przyjmują bitwę obronną o Orzeł.

Strata 15 tysięcy czołgów średnich w rok nie jest w stanie ich osłabić, dlatego że oni w momencie, kiedy przygotowują się do bitwy pod Kurskiem i ta bitwa wybucha w lipcu 43 roku,

A zatem efekt Bitwy pod Kurskiem rozstrzygnął się w fabrykach, w długim wymiarze czasu.