Mentionsy

Pancerniki typu King George V uznać możemy za bardzo nowoczesne, silnie uzbrojone okręty, które zapisały niezwykle chwalebną kartę w dziejach Royal Navy.

I są to okręty, które, jak powiedziałem, zapisały niezwykle chwalebną kartę w całej historii Royal Navy i w historii pancerników Royal Navy.

Ta historia kończy się razem z pancernikami typu King George V, kończy się w ogóle przez ostrzał japońskich pozycji latem 1945 roku przez okręt Jerzy V. W lipcu 1945 roku brytyjski pancernik po raz ostatni w historii Royal Navy otwiera ogień do realnego nieprzyjaciela.

Royal Navy.

Ale tym się różni dzisiejsza symbolika lotniskowców od ówczesnych pancerników, że pancerniki musiały występować w zespołach.

Wielka Brytania wzmacniała swoją siłę Kanadą, Australią, Nową Zelandią, swoimi koloniami, takimi jak Indie czy Afryką Południową.

Chcieli mieć też najpotężniejszą flotę wojenną świata, US Navy, flotę dwóch oceanów.

Rozpoczął się proces odśrodkowy i Brytyjczycy, dotąd panowie mórz, oni musieli sobie odpowiedzieć jak utrzymać resztki imperium w warunkach może nie tyle co bankructwa, co kompletnego paraliżu możliwości finansowych.

O kilka pancerników więcej niż US Navy.

W Waszyngtonie ustalono, że górny limit tonażu pancerników wynosić będzie 35 tysięcy ton, co jak na ówczesne standardy było wysokim progiem.

No bo przecież oni musieliby przygotować Singapur, Hongkong, Sydney, Mumbai, Aleksandrię, Gibraltar, Halifax, no porty brytyjskie.

Bo pamiętajmy, kiedy pancernik wali z artylerii głównej, no to oczywiście on strzela do kogoś, ale siła podmuchu, ta energia, którą wytwarzają te armaty, no ona demoluje okręt, z którego się strzela, mniej lub bardziej, ale zawsze powstają jakieś uszkodzenia.

Podmuchy artylerii głównej mogą na przykład uszkodzić systemy naprowadzenia ognia

Rząd Wielkiej Brytanii od czasu Traktatu Waszyngtońskiego zaczął zachęcać innych sygnatoriuszy, aby pancerniki przyszłości były mniejsze.

Tak czy inaczej Brytyjczycy w latach 20 XX wieku, mimo że zbudowali tego Nelsona, tego Rodneya, to były najpotężniej uzbrojone pancerniki brytyjskie w całej historii Royal Navy.

konferencji imperialnej, ustanowiono wspólnotę równych narodów.

To znaczy Brytyjczycy tak naprawdę powiedzieli Kanadyjczykom, Australijczykom...

Nowozelandczykom, południowej Afryce, że one właściwie są już niepodległymi, zupełnie niezależnymi bytami, które to byty łączy brytyjska monarchia, ale nie brytyjskie państwo, że Kanadyjczycy czy Australijczycy...

No i Brytyjczycy musieli przystąpić do tego wyścigu zbrojeń.

Ale ten limit tonażowy był wielkim wyzwaniem, bo musimy tutaj przyjrzeć się, na co składa się ten tonaż w okręcie pancernym, w tym capital ship, battleship.

Ale uzbrojenie to jest już 6, 7, 8 tysięcy ton wyporności, czyli uzbrojenie pancernika niewiele ustępuje tonażem kadłubowi.

ton, musieli odpowiednio rozpisać pancerz, uzbrojenie, wagę napędu, wyposażenia i kadłuba, a więc musieli pójść na określone kompromisy.

I pancernik musiał w zakresie swoich podstawowych parametrów móc przetrwać uderzenie torpedy, bomby lotniczej bądź pocisku artylerii głównej w zakresie ochrony najważniejszych stanowisk bojowych, napędowych.

niemieckie czy francuskie?

Bez uwzględnienia tego, że musimy przecież potem w taki okręt...

Oni nie mogą stać w miejscu i po okrętach typu King George V muszą przyjść na przykład pancerniki typu Lion, silniej uzbrojone.

Czyli najpierw Brytyjczycy musieli odbudować potencjał hut, potencjał stoczni, potencjał projektowy artylerii głównej, a dopiero później brać się za budowę nowych pancerników.

To jednak koniec końców Wielka Brytania, choć nie chciała, to musiała zacząć budować pancerniki.

Musieli przygotować prawie 40 milionów funtów na zbudowanie tych okrętów, a w planach były już okręty typu Lion.

Obie strony, i Kriegsmarine, i Royal Navy, zmieniają priorytety tej wojny w zakresie budowy nowych okrętów.

Wielka Brytania musi się liczyć z wojną

Musi walczyć z U-Botami, na które stawia wielki admirał Deniz i Hitler.

Zmieniano wyposażenie lotnicze albo w ogóle je usuwano, wzmacniano artylerię przeciwlotniczą.

Ale wracając do początku wojny, mamy tu pewną lustrzankę, pewne...

wzajemne sprzężenie, oddziaływanie dla siebie działań Kriegsmarine i Royal Navy.

Stąd Brytyjczycy musieli się na coś zdecydować.

No ale w ogóle coś takiego działało na prezydenta USA?

Ten okręt trafia Bismarcka, on z nim walczy, potem w wyniku uszkodzeń, w wyniku wyłączenia z eksploatacji części artylerii głównej, on musi się wycofać z walki, ale nie opuszcza pola walki, tylko do pewnego czasu ściga, czy raczej śledzi Bismarcka.

ze wspomnianymi uszkodzeniami, czy kończącego się paliwa musi zawinąć na Islandię, potem musi wrócić do Wielkiej Brytanii, ale bierze udział w polowaniu na Bismarcka.

Czyli zobaczmy, na Kriegsmarine w rozumieniu klasycznej kampanii morskiej opartej o ciężkie okręty, Royal Navy zdążyło.

Oczywiście to się podzieli przez 10 dział, ale pamiętajmy, jedna armata ma żywotność 300-350 strzałów, czyli tak naprawdę pancernik po stoczeniu kilku wielkich pojedynków artyleryjskich musiałby pójść na wymianę całej artylerii głównej.

I ta walka z Bismarckiem, no to jest niezwykle dramatyczny dla Royal Navy, ale i chwalebny okres.

ale potem Churchill na jego pokładzie popłynął spotkać się z Rooseveltem w sprawie Karty Atlantyckiej, w sprawie przyszłego ONZ-u i w sprawie powojennego Układu Światowego, ale przede wszystkim popłynął na pokładzie Prince of Wales, żeby zawrzeć z Amerykanami sojusz wojskowy przeciwko Niemcom.

Pozostał w szyku okrętów biorących udział w polowaniu na niemiecki pancernik do czasu, aż kwestie paliwowe wymusiły wycofanie go na Islandię.

A więc Prince of Wales nie uciekł, ale z racji awarii części systemów, w tym wieży artylerii głównej, dziobowej, tej najważniejszej, musiał wycofać się z boju.

Co było sprzeczne z oczekiwaniami dowództwa Royal Navy, które mając już na głowie Niemców i Włochów, chciało mieć swoje najnowsze, najpotężniejsze pancerniki na atlantyckim froncie strategicznym.

No i ostatecznie od roku 1942 widzimy w służbie Royal Navy cztery pancerniki, bo Prince of Wales został zatopiony zanim tak naprawdę Duke of York, Howe czy Anson osiągnęły gotowość bojową.

Wspierają zespoły własne w atakowaniu celów Norwegii i są to okręty w gotowości bojowej do walki z Scharnhorstem bądź Tirpitzem, jeżeli te z Norwegii wyruszą do walki wobec konwoju.

Tam stare brytyjskie pancerniki, zdaniem Anglików, całkiem słusznie, wystarczyły do walki z flotą włoską.

Największe ich tam nagromadzenie miało miejsce latem jesienią 1943 roku, w czasie operacji Husky i w czasie lądowania w południowych Włoszech, gdzie te okręty były wykorzystywane jako okręty wsparcia artyleryjskiego w czasie lądowania się inwazyjnych.

Była to bitwa chwalebna dla Royal Navy.

Kiedy ostatecznie Anglicy usiekli także Tyrpica, to w roku 1944 te najnowsze brytyjskie pancerniki zaczęto przygotowywać do służby na Dalekim Wschodzie w ostatnim etapie II wojny światowej w ramach brytyjskiej floty dalekowschodniej.

Brytyjska flota Pacyfiku była stopniowo w latach 1944-1945 wzmacniana okrętami typu King George V, przy czym zwróćmy uwagę, że bazą zasadniczą, w rozumieniu logistyczną, remontową dla tych jednostek na tamtym obszarze było Sydney w Australii.

Sydney w Australii takim zapleczem tam było, a wcześniej w Wielkiej Brytanii te okręty przechodziły modernizację w zakresie na przykład wzmocnienia obrony przeciwlotniczej.

Ostatecznie okręty liniowe, pancerniki szybkie, po prostu pancerniki typu King George V, uznać możemy za bardzo nowoczesne, silnie, mimo wszystko silnie uzbrojone okręty, które zapisały niezwykle chwalebną, a czasami niezwykle dramatyczną kartę w dziejach Royal Navy.

Także dziękuję Ci ślicznie za ten odcinek i do usłyszenia w kolejnym.

Do usłyszenia.