Mentionsy

Norbert, dlaczego zaczęliśmy ten odcinek, tym bardzo barwnym, ale też i specyficznym w swojej formie, fragmentem książki Józefa Piłsudskiego?

Książka Rok 1920, którą Józef Piłsudski dyktował swojej żonie i oficerom w 1924 roku w Sulejówku wiosną.

No i Tuchaczewski napisał swoją książkę, a Piłsudski w odpowiedzi napisał swoją.

Ale to jest ta książka Piłsudskiego.

Książka bowiem Piłsudskiego jest fundamentem wyjaśniającym polską sztukę wojenną, zarówno w roku 1920, jak i w roku 1939.

To jest opowieść o doktrynie, to jest opowieść o koncepcji walki w powiązaniu do możliwości państwa, w powiązaniu z obszarem operacyjnym i Piłsudski w tej książce wyraźnie pokazuje, kreuje myśl wojskową, koncepcję wojskową, której wierni będą jego najbliżsi, czyli legioniści, czyli senatorowie, dowódcy Wojska Polskiego.

W roku 1939 zwłaszcza marszałek Śmigły-Ryc tak poprowadzi polskie wojska do kampanii roku 1939, jak de facto ukształtował go i nauczył Piłsudski.

Śmigły-Ryc, który był oficerem Piłsudskiego w Legionach, potem był bezpośrednim już jako dowódca na przykład armii, w roku 1920 był wykonawcą koncepcji i poglądów Piłsudskiego,

I szmigły ryc ukształtowany w zakresie nauk sztuki wojennej przez Piłsudskiego, w 100% metodą Piłsudskiego z roku 1920 próbował wojować w roku 1939.

Przez Józefa Piłsudskiego.

Ale w ogóle jak duży wpływ miał właściwie Piłsudski na kształt naszych sił zbrojnych?

Chociaż Józef Piłsudski już nie żył, było wojskiem stworzonym, ukształtowanym przez Józefa Piłsudskiego w rozumieniu mentalnego sposobu prowadzenia walki.

I nie tylko, dlatego że Piłsudski trzykrotnie w sposób fundamentalny wpłynął na kształt i mentalność naszej armii.

Po raz drugi, chociaż tutaj bardziej ze względu na okoliczności, a nie z własnej woli, Piłsudski kształtuje Wojsko Polskie, zawierając w roku 1921 strategiczny sojusz wojskowy z Francją.

I wreszcie w roku 1926, doprowadzając do krótkiej wojny domowej, do puczu, do przewrotu, Józef Piłsudski obala demokrację, odsuwa na boczny tor stopniowo w kolejnych latach specjalistów wojskowych, zastępując ich na szczytach armii ludźmi sobie zaufanymi, przez siebie wychowanymi wojskowo, przez siebie wojskowo ukształtowanymi.

I kiedy umiera w roku 1935, to mimo wszystko właśnie ludzie komendanta, jak mówiono o Piłsudskim, Soskowski, Śmiegły-Rydz, oni stoją na czele Wojska Polskiego, ale i niżej tak naprawdę doktryna z roku 1920 jest akceptowana przez absolutną większość naszej kadry i tak samo Piłsudski myśli marszałek Śmiegły-Rydz, jak i jednogwiazdkowy generał Stachiewicz, szef Sztabu Głównego Wojska Polskiego.

Wcześniej generałowie w Giszu na przykład, którzy planują na swoich odcinkach, na odcinkach swoich armii działania bojowe, wszyscy oni w jakimś zakresie przesiąknięci są doktryną Józefa Piłsudskiego.

Znaczy Józef Piłsudski

To jest kwestia, o której ja wspominałem na przykład w kontekście politycznym, że Józef Beck jest tak naprawdę w dużej mierze wykonawcą poleceń Piłsudskiego, tylko nie ma talentu Piłsudskiego na zasadzie takiej, że Piłsudski potrafił lawirować, a Józef Beck jest o wiele bardziej z grubego drewna ciosany.

Podobnie w wojsku marszałek Śmigły-Rydz, przygotowując się do wojny, czy to ze Związkiem Radzieckim, czy to przede wszystkim z Niemcami w roku 1939, będzie powtarzał założenia Piłsudskiego, tak co do planu operacyjnego, jak i co do samego postrzegania pola walki.

I potem w roku 1939, pod koniec 1939 roku, śmiegły już na zesłaniu w Rumunii, on powie Melchiorowi Wańkowiczowi takie zdanie, że przyczyną klęski czy przyczyną nieprzygotowania Wojska Polskiego do II wojny światowej był Józef Piłsudski, bo on zaniedbał armię, o tym już rozmawialiśmy, ale w rzeczywistości to nie jest kwestia zaniedbania armii, tylko to jest

Kwestia niezrozumienia swojego mentora, dlatego że Józef Piłsudski pisząc książkę Rok 1920, dyktując tą książkę w Sulejówku, on nie tylko odnosi się na jej łamach, na jej kartach do zagadnień wojny z bolszewikami, tylko on szerzej opisuje swoją koncepcję wojny w warunkach takich, jaką tą wojnę Polska może prowadzić.

Jednocześnie ta książka potwierdza to, co wielokrotnie mówił Piłsudski, że jego podwładni, że jego najbliższe otoczenie go nie rozumie.

Bo kiedy my dokładnie przeczytamy i zrozumiemy książkę Piłsudskiego, to na łamach tej książki

W roku 1920 naczelny wódz, naczelnik państwa, a w 1924 roku czasowo Piłsudski usunął się przecież w cień na boczny tor i wrócił niestety z wielkim hukiem i przelewając krew, jak to się mówi, braterską w roku 1926, ale Piłsudski wyjaśnia w tej książce, że zwycięstwo Wojska Polskiego w roku 1920 ono dokonało się w bardzo specyficznych warunkach.