Mentionsy

To jest opowieść o doktrynie, to jest opowieść o koncepcji walki w powiązaniu do możliwości państwa, w powiązaniu z obszarem operacyjnym i Piłsudski w tej książce wyraźnie pokazuje, kreuje myśl wojskową, koncepcję wojskową, której wierni będą jego najbliżsi, czyli legioniści, czyli senatorowie, dowódcy Wojska Polskiego.

I kiedy umiera w roku 1935, to mimo wszystko właśnie ludzie komendanta, jak mówiono o Piłsudskim, Soskowski, Śmiegły-Rydz, oni stoją na czele Wojska Polskiego, ale i niżej tak naprawdę doktryna z roku 1920 jest akceptowana przez absolutną większość naszej kadry i tak samo Piłsudski myśli marszałek Śmiegły-Rydz, jak i jednogwiazdkowy generał Stachiewicz, szef Sztabu Głównego Wojska Polskiego.

I potem w roku 1939, pod koniec 1939 roku, śmiegły już na zesłaniu w Rumunii, on powie Melchiorowi Wańkowiczowi takie zdanie, że przyczyną klęski czy przyczyną nieprzygotowania Wojska Polskiego do II wojny światowej był Józef Piłsudski, bo on zaniedbał armię, o tym już rozmawialiśmy, ale w rzeczywistości to nie jest kwestia zaniedbania armii, tylko to jest

W roku 1920 naczelny wódz, naczelnik państwa, a w 1924 roku czasowo Piłsudski usunął się przecież w cień na boczny tor i wrócił niestety z wielkim hukiem i przelewając krew, jak to się mówi, braterską w roku 1926, ale Piłsudski wyjaśnia w tej książce, że zwycięstwo Wojska Polskiego w roku 1920 ono dokonało się w bardzo specyficznych warunkach.

I ja powiem, że to jest fragment dla mnie niesamowity, bo Piłsudski w tym fragmencie pisze, że polscy dowódcy, jego podwładni, nie mieli wyobraźni operacyjnej, nie mieli wyobraźni taktycznej, chcąc przenosić doświadczenia wielkiej wojny do Wojska Polskiego, bo Piłsudski przeżył, walczył w wojnie technicznej, materiałowej i w wojnie nowoczesnej.

Tu Piłsudski odnosi się do tego, że latem 1920 roku, w jego opinii, porażki Wojska Polskiego wynikały z tego, że dowódcy starali się trzymać określone pozycje, a nie toczyli walki manewrowej, że porażka Wojska Polskiego na początku lata 1920 roku wynikała właśnie z próby nawiązania do toczenia wojny nowoczesnej.

Podczas trzymania określonych odcinków, utrzymywania określonych pozycji, podczas gdy Piłsudski twierdzi, że siłą Wojska Polskiego było nie trzymanie żadnych pozycji, tylko ciągłe manewrowanie i przeciwuderzenie, uderzenie, natarcie, ruch i że ci oficerowie Wojska Polskiego, którzy chcieli walczyć nowocześnie według doświadczeń wojny światowej, ponosili klęskę.

Który to potem fatalizm chciał przezwyciężyć Śmigły Rydz razem z generałem Stachiewiczem, kreśląc w latach 1935-1939 proces modernizacji i odbudowy Wojska Polskiego.