Mentionsy

Norbert, dlaczego zaczęliśmy ten odcinek, tym bardzo barwnym, ale też i specyficznym w swojej formie, fragmentem książki Józefa Piłsudskiego?

Ale to jest ta książka Piłsudskiego.

Książka bowiem Piłsudskiego jest fundamentem wyjaśniającym polską sztukę wojenną, zarówno w roku 1920, jak i w roku 1939.

Śmigły-Ryc, który był oficerem Piłsudskiego w Legionach, potem był bezpośrednim już jako dowódca na przykład armii, w roku 1920 był wykonawcą koncepcji i poglądów Piłsudskiego,

I szmigły ryc ukształtowany w zakresie nauk sztuki wojennej przez Piłsudskiego, w 100% metodą Piłsudskiego z roku 1920 próbował wojować w roku 1939.

Przez Józefa Piłsudskiego.

Chociaż Józef Piłsudski już nie żył, było wojskiem stworzonym, ukształtowanym przez Józefa Piłsudskiego w rozumieniu mentalnego sposobu prowadzenia walki.

Wcześniej generałowie w Giszu na przykład, którzy planują na swoich odcinkach, na odcinkach swoich armii działania bojowe, wszyscy oni w jakimś zakresie przesiąknięci są doktryną Józefa Piłsudskiego.

To jest kwestia, o której ja wspominałem na przykład w kontekście politycznym, że Józef Beck jest tak naprawdę w dużej mierze wykonawcą poleceń Piłsudskiego, tylko nie ma talentu Piłsudskiego na zasadzie takiej, że Piłsudski potrafił lawirować, a Józef Beck jest o wiele bardziej z grubego drewna ciosany.

Podobnie w wojsku marszałek Śmigły-Rydz, przygotowując się do wojny, czy to ze Związkiem Radzieckim, czy to przede wszystkim z Niemcami w roku 1939, będzie powtarzał założenia Piłsudskiego, tak co do planu operacyjnego, jak i co do samego postrzegania pola walki.

Bo kiedy my dokładnie przeczytamy i zrozumiemy książkę Piłsudskiego, to na łamach tej książki

I stąd często brało się potem kompletne niezrozumienie Piłsudskiego, który swoim podkomendnym nie wyjaśniał tak naprawdę co miał na myśli.

Jakie zasady sztuki wojennej są kluczowe dla Piłsudskiego?

Dlatego, że Piłsudski sformułował właśnie ten pogląd, że polska sztuka operacyjna w jego wykonaniu to jest właśnie ta strategia pełnego powietrza i w typowym dla Piłsudskiego stylu on się tutaj hamował, bo mówimy o książce, jego język mówiony był o wiele bardziej kwiecisty, a jednocześnie o wiele bardziej wulgarny, ale w książce on to łączy.

Zwłaszcza po śmierci Piłsudskiego sanacja, aby umocnić czy autoryzować swą władzę, odmieniała jego nazwisko przez wszystkie przypadki, ale najwyraźniej nowi przywódcy państwa często w ogóle nie rozumieli,

I że nie można zastosować doktryny Piłsudskiego do walki z Wehrmachtem we wrześniu 1939 roku.

I punktem wyjścia dla Piłsudskiego było zanegowanie doświadczeń I wojny światowej.

Dla Piłsudskiego nie istniało pojęcie istotnej pozycji.

Podczas gdy dla Piłsudskiego stały ruch i zmiana były elementem kluczowym.

W jakimś zakresie nasze wojsko próbuje realizować właśnie przekonanie Piłsudskiego, że ruch jest fundamentem zwycięstwa.

Że nie jest w percepcji Piłsudskiego celem utrzymanie jakiejś pozycji.

Dla Piłsudskiego taka walka była szaleństwem, zresztą dla wielu dowódców wielu armii.

Zganiłby być może Śmigłego, chociaż całkowicie nie negował pozycji polowych i budowy umocnień, to się działo i za Piłsudskiego, ale zganiłby zapewne drugiego marszałka za taki sposób myślenia operacyjnego o przyszłej walce.

Podczas gdy dla Piłsudskiego właśnie manewr jest ważniejszy niż ogień.

Norbert, ale muszę przyznać, że nawet jak na Piłsudskiego ten fragment jest wyjątkowo enigmatyczny.