Mentionsy

W roku 1944, kiedy do Hitlera przychodził minister amunicji i uzbrojenia Albert Schper i skarżył się na szefa SS i policji, wówczas też i ministra Heinricha Himmlera, że ten kradnie mu robotników.

W tym sensie, że potem Himmler skradzionych robotników sprzedaje Schperowi, ale już za pieniądze.

I oni w większości na terenie Rzeszy nie mieli oczywiście żadnych szans, byli przechwytywani przez niemiecki aparat bezpieczeństwa, kierowani do niemieckich obozów koncentracyjnych w gestii Himmlera, po czym przekazywani odpłatnie po raz drugi do zakładów przemysłu zbrojeniowego kontrolowanych przez Spera.

No i wreszcie był także Heinrich Himmler, który co prawda wolał ludzi przede wszystkim uśmiercać, ale w pewnym momencie nawet on doszedł do wniosku, że obozy zagłady i obozy koncentracyjne można przekształcić w wyzwanie.

Ma współpracować z Oberkommando der Wehrmacht, z Ministerstwem Pracy, z Ministerstwem Gospodarki, z pełnomocnikami planu czteroletniego, a nawet z Heinrichem Himmlerem.

Chociaż akurat na rok 1942 Himmler ma coś innego na głowie.

Heidrich Himmler muszą przeprowadzić ostateczne rozwiązanie, natomiast Zaukel dostaje rozkaz, aby pozyskać kolejne miliony robotników ze wschodu.

I w ostatnim akcie na scenę wszedł Heinrich Himmler, który stopniowo stał gdzieś w cieniu, z boku, ale budował gospodarcze zaplecze SS.

Stąd jeszcze we wrześniu 1942 roku w obozach Himmlera było nieco ponad tylko 100 tysięcy ludzi.

Latem 1944 roku Himmler dysponował pół milionem ludzi w obozach.

Himmler mógł sprzedać tych ludzi, ich pracę wybranemu ministerstwu, zwłaszcza Sperowi.

Sper handlował więc z Himmlerem ludźmi, których potrzebował do nowych projektów.

Na początku 1945 roku pod władzą Himmlera było około 700 tysięcy więźniów.