Mentionsy

A zatem w jakimś zakresie przechwyceni przez jedno niemieckie ministerstwo kosztem innego ministerstwa, ponieważ taki robotnik po popełnieniu przestępstwa polegającego na ucieczce z miejsca pracy, a w 1944 roku w skali miesiąca uciekało 30, 40, 50 tysięcy ludzi,

Hasło zarządu nad siłą roboczą z obcych państw leżało i w gestii Oberkommando der Wehrmacht, a więc marszałka Keitla, i Ministerstwa Amunicji i Uzbrojenia Alberta Spera, i Ministerstwa Pracy Franza Zelde, i Ministerstwa Gospodarki Waltera Funka, i Niemieckiego Frontu Pracy Roberta Leya, i pełnomocników planu czteroletniego, a więc de facto ludzi Hermana Goeringa, no i wewnętrznych.

I wyobraźmy sobie tą sytuację, że mamy państwo, które dokonuje podboju kontynentu, które niewoli ludzi, które ich masowo w ludobójczych procesach zabija, jednocześnie ich porywa, wywozi wbrew ich woli do różnego rodzaju zakładów, do rolnictwa, do swojego przemysłu, do swojej gospodarki, jeszcze dodatkowo nimi handluje, to państwo wewnętrznie wywozi

Wielkiej Rzeszy, Grossdeutschland, ale przejściowo musiała przyjąć miliony niewolników, którzy mieli zastąpić niemieckich mężczyzn na roli w górnictwie, przy maszynach, w różnych gałęziach gospodarki.

Ale co najważniejsze, Niemcy jeszcze przed wojną uznali, że liczba możliwych do pozyskania dla przemysłu, czy raczej szerzej dla gospodarki kobiet nie przyrośnie.

Miliony młodych mężczyzn idą do armii, ale też dziesiątki tysięcy wykwalifikowanych przedstawicieli różnego rodzaju gałęzi przemysłu, rolnictwa, szerzej gospodarki idzie do wojska jako podoficerowie, jako oficerowie.

A potem tworzy się niemiecka administracja cywilna i obok Wehrmachtu pojawia się Ministerstwo Pracy i Ministerstwo Gospodarki do zarządzania tymi zagadnieniami.

Potem pojawia się jeszcze TOT i jego nowe Ministerstwo Amunicji i Produkcji Zbrojeniowej.

W związku z czym ta szalona ideologia przekłada się też na efektywność gospodarki.

W czasie I wojny światowej Niemcy także masowo wykorzystywali jeńców do pracy na rzecz swojej gospodarki.

To nadal nie zaspokaja potrzeb niemieckiej gospodarki.

Że nie trzeba pełnej mobilizacji gospodarki, już nie w rozumieniu, że każdy Niemiec i każda Niemka ma pracować, tylko że trzeba będzie ściągnąć np.

Praca rosyjskich jeńców wojennych ma być w znacznym stopniu wyzyskana na potrzeby gospodarki wojennej poprzez ich masowe wykorzystanie.

Ma współpracować z Oberkommando der Wehrmacht, z Ministerstwem Pracy, z Ministerstwem Gospodarki, z pełnomocnikami planu czteroletniego, a nawet z Heinrichem Himmlerem.

Ilu robotników przymusowych udało mu się sprowadzić do pracy na rzecz gospodarki Rzeszy?

Okrzep przemysł samej Generalnej Guberni pracujący na rzecz Wehrmachtu czy szerzej niemieckiej gospodarki.

Że ten wyzysk gospodarki na rzecz armii przekroczy i przekroczył 10, a potem 11 milionów ludzi zabranych z kraju od początku wojny.

Armia niemiecka, czyli Wehrmacht, mówiła, że nie odda swoich robotników zaangażowanych w budowę wału atlantyckiego, podczas gdy Zaukel mówił, że obiecał tych ludzi Ministerstwu Pracy i Ministerstwu Gospodarki oraz ma ich w planie czteroletnim.

Czyli też widzimy, że nigdy nie osiągnięto równowagi pomiędzy tym, jaką liczbę Niemców zassały siły zbrojne, a jaką liczbę te siły zbrojne mogły przekazać państwu, gospodarce na rzecz owej gospodarki w wyniku łupów wojennych.

Świadczyli oni niewolniczą pracę na rzecz niemieckiej gospodarki.

Dlatego chociaż w szczytowym okresie niemiecka gospodarka zatrudniała 7 milionów 600 tysięcy robotników obcokrajowych, to uwzględniając także osoby, które przeszły przez obozy koncentracyjne, osoby, które nie przeżyły pracy przymusowej, ludzie, którzy pracowali na rzecz niemieckiej gospodarki wcześniej, ale zostali zwolnieni albo wcześniej zostali wyzwoleni.

Niemcy po prostu nie miały koncepcji jak pogodzić podbój z funkcjonowaniem gospodarki czasów wojny.