Mentionsy

Oficjalnie rządzi wtedy nowy premier Mehdi Bazargan, wskazany przez Ayatollaha Khomeiniego, który jeszcze wtedy nie jest najwyższym przywódcą, bo zostanie nim dopiero w grudniu 1979 roku.

W szkole dla dziewcząt w Refa w Teheranie, gdzie rezydował Khomeini, rozpoczęły się procesy polityczne, którym przywodził Ayatollah al-Khali, który miał pseudonim Wieszacz, ponieważ bardzo chętnie posyłał ludzi na śmierć.

O wszystko obwiniali ludzie rząd premiera Bazargana, a Khomeini siedział sobie spokojnie w świętym mieście Qom i czekał.

Nawet tych, którzy protestowali przeciwko szachowi i chcieli jego odejścia, ale później liczyli na to, że powstanie jakaś republika i zapanuje w Iranie ustrój demokratyczny, to liczyli na to, że Khomeini będzie ich takim gandhim, takim patronem tej rewolucji, pozbycia się szacha i ustanowienia, oddania władzy ludowi.

Brzezinski, co wiemy skądinąd, pocieszał się, że Khomeini jest nawet bardziej antysowiecki niż szach, więc może jakoś się wszystko uda.

A ambasador Stanów Zjednoczonych przy ONZ Andrew Yang zapewniał, że kiedy minie ta panika porewolucyjna, to Khomeini będzie jak święty.

Protesty, które wybuchły, zostały stłumione przez Gwardię Rewolucyjną, którą powołał Khomeini.

4 listopada, proszę państwa, nawiasem mówiąc, 15. rocznicę wygnania z Iranu Ayatollaha Khomeiniego.

Nieciekawa ciekawostka, w momencie ataku na ambasadę Ebrahim Yazdi był w KOM-ie i spotykał się z Khomeinim.

I kiedy powiedział Khomeiniemu co się stało, to wiesz jaka była pierwsza reakcja Ayatollaha?

Kiedy on leciał do stolicy, Khomeini zmienił zdanie i ogłosił, że ci, którzy zajęli to siedlisko korupcji, to prawdziwi patrioci.

Więc nie był to pierwszy raz, kiedy umiarkowany irański polityk został wystrychnięty na dudka przez Khomeiniego.

Co by znaczyło, że Khomeini nie wiedział o ataku z wyprzedzeniem, ale bardzo szybko uznał, że mu się to opłaca.

Większość, być może poza Khomeinim, uważała, że to się troszkę inaczej skończy.

Jest rozmowa z jednym z zaufanych ludzi Khomeiniego, który po latach pytany na temat tego, jak to z tą rewolucją było, to on mówi, czy ty myślisz, że myśmy naprawdę planowali rewolucję?

No i kiedy Khomeini poparł studentów, to rząd Bazargana podał się do dymisji, no więc... Bardzo szlachetnie, ale też bardzo niemądrze, dlatego że w ten sposób Khomeini pozbył się tych umiarkowanych, pozbył się premiera Bazargana, pozbył się ministra spraw zagranicznych Yazdiego, co wyeliminowało z rządu tych głównych po prostu jakichś zwolenników do gadania się z Amerykanami.

A równocześnie, ponieważ przedstawił to w taki sposób, że to jest właśnie super patriotyczne, antyimperialne i antyimperialistyczne, no to nawet lewicowi antyteokratycznym przeciwnicy Khomeiniego musieli poprzeć to zajęcie ambasady.

W związku z tym z jednej strony Khomeini pozbył się umiarkowanych, z drugiej strony wzmocnił swoją pozycję jako jakby lidera, który potrafi odczytywać dobrze nastroje Irańczyków.

No ale tym samym Carter wysłał sygnał do Iranu, że to Iran ma przewagę i zresztą dokładnie to powiedział Khomeini.

No ale kiedy szach rzeczywiście zmarł w lipcu, no to pojawiła się nadzieja, że to może zakończy kryzys, no bo wszystko się oficjalnie toczyło o tego szacha i wydanie szacha, teraz już nie ma kogo wydać, no to może uwolnią tych zakładników, no ale Khomeini dalej pomstował na wielkiego szatana,

Bo Khomeini zawsze był przeciwny ostatecznie?

Khomeini był przeciwny, ale też Irańczycy chyba chcieli celowo upokorzyć Cartera.

I jeszcze jest jedno źródło, które to potwierdza, mianowicie Abolhassan Banisadr, czyli były irański minister w rządzie już takim porewolucyjnym i pierwszy prezydent Iranu, który został potem usunięty ze stanowiska przez Khomeiniego i uciekł do Paryża.