Mentionsy

Z wiekiem jego autorytarny styl i upór zaczęły przeszkadzać nie tylko w NRD, ale i na Kremlu.

W 1970 roku na zaproszenie rządu NRD do wschodnich Niemiec przyjechał kanclerz RFN Willy Brandt, autor polityki otwarcia na wschód.

Liczył, że nowy przywódca NRD

Impreza wypadła wizerunkowo dobrze, a Breżniew uznał ją za udany element propagandy odprężenia w NRD.

Mimo, że jego doradcy ostrzegali, NRD nie może sobie pozwolić na dalsze utrzymywanie tego pozornego dobrobytu.

Od 1976 roku sytuacja w NRD zaczęła się wyraźnie pogarszać.

Co ciekawe w kraju i za granicą NRDowski lider prezentował się zupełnie inaczej.

Dla Honeckera, który liczył na to, że NRD stanie się pomostem między wschodem a zachodem był to bardzo zły scenariusz.

Poza tym wiedział, że w razie konfliktu to NRD oberwie jako pierwsza.

NRD nie miała mandatu do samodzielnych mediacji z Bonn.

Wcześniej podczas spotkania z polskim ambasadorem FNRD stwierdził, że nie wykluczał życia siły w celu powstrzymania kontrrewolucyjnych działań.

Narodową Armię Ludową NRD oraz siły czechosłowackie i sowieckie.

Aby uniknąć bezpośrednich kontaktów z kontrrewolucyjną Polską, na jego polecenie zmieniono trasy pociągów z NRD do litewskiej Kłajpedy, tak aby omijały terytorium PRL.

Równocześnie normalizację relacji między NRD a RFN chciała wykorzystać propagandowo, zwłaszcza gdy w Polsce stale narastało napięcie między Jaruzelskim a Solidarnością.

W NRD stacjonowało od 350 tysięcy do nawet pół miliona sowieckich żołnierzy.

Nie tylko Polska była źródłem napięć między NRD a ZSRR.

Dotąd Moskwa co roku wysyłała do NRD 20 milionów ton surowca.

Sowiecka ropa była podstawą gospodarki NRD.

Bez niej cały NRD-owski finansowy system mógł się szybko załamać.

Próbował naciskać i straszył Kreml, że doprowadzi to do destabilizacji sytuacji wewnętrznej w NRD.

NRD groziło bankructwo.

Niemiec uznał, iż od teraz NRD musi zacząć podążać własną drogą, niezależnie od tego, co powie Moskwa.

W dwóch transzach w 1983 i w następnym roku Bon przekazało władzom NRD łącznie półtora miliarda zachodnich marek.

W zamian Honecker zgodził się na złagodzenie rygorów panujących na granicy oraz obiecał umożliwić większej liczbie obywateli NRD wyjechać do RFN, zwłaszcza w przypadkach łączenia rodzin.

Dla Bonn był to też sposób na wspieranie społeczeństwa NRD bez formalnego uznania jego państwowości.