Mentionsy

Największą atrakcją był mecz pokazowy piłkarzy Spartaka Moskwa, którzy podzieleni zostali na drużyny czerwonych i białych.

Piłkarzy wprowadził Nikołaj Starostin, który wraz z braćmi zbudował potęgę moskiewskiego Spartaka.

Wiedział też, że Spartak był klubem założonym przez braci Starostinów w jednej z biedniejszych dzielnic miasta i szybko zyskał na popularności wśród robotniczej części mieszkańców stolicy.

Ostatni mecz Baskowie mieli rozegrać ze Spartakiem.

Spartak wygrał 6 do 2.

Niedługo później Spartak został wysłany na tournée zagraniczne, wygrywając między innymi turniej podczas wystawy światowej w Paryżu.

W sowieckich gazetach zaczęły pojawiać się artykuły oskarżające Spartaka o narzucanie burżuazyjnej moralności.

W Krusce rozpoczęły się aresztowania osób związanych ze Spartakiem.

Gdy gruzińska drużyna przegrała ze Spartakiem,

Ale i tym razem Spartak zwyciężył.

Najpopularniejszy moskiewski klub, Spartak, po wojnie znalazł się w poważnych kłopotach.

Natomiast niezwykle popularny wcześniej Spartak osiągał coraz gorsze wyniki.

Mimo to na spotkania Spartaka wciąż przychodziły tłumy, co utrzymywało go przy życiu.

Równocześnie zgodnie z wolą Berii nazwiska starostinów, twórców potęgi Spartaka, zaczęło być wymazywane z przestrzeni publicznej.

30 października 1949 roku w półfinale pucharu ZSRR Spartak zmierzył się z Dynamem Moskwa.

W pewnym momencie sytuacja stała się tak absurdalna, że zawodnicy Spartaka zażądali nawet aby arbiter opuścił boisko.

Tym razem wygrało Dynamo, a piłkarze i kibice Spartaka zaczęli zasypywać Stalina listami.

Napisał jeden z zawodników Spartaka.

Później Andrij został trenerem reprezentacji ZSRR, Aleksander objął stanowisko prezesa Federacji Piłkarskiej, a Nikołaj wrócił do Spartaka kierując ukochanym klubem aż do 1992 roku.

Po 1953 roku lepsze czasy nadeszły również dla ich ukochanej drużyny czyli Spartaka Moskwa.