Mentionsy

Skąd w tradycji Kościoła to się wzięło?

Więc to jest bardzo istotne, żeby mieć świadomość tego, że dzisiejsze przedstawienia, które znamy, bardzo często są adaptacją wzorców antycznych i to też w bardzo wyraźny sposób pokazuje mądrość Kościoła, która się przejawiała nie w walce z symbolem,

I miał być znakiem nie tylko przynależności do Kościoła, ale też odwołaniem się bezpośrednio pod opiekę Bożej Opatrzności, rozumianej właśnie jako światło, które wszystko ogarnia, ożywia, które nadaje błysku, które jest tym elementem najbardziej dynamicznym i najbardziej nieuchwytywalnym, bo tak bardzo odwołującym do tej rzeczywistości nadprzyrodzonej.

I teraz przejdziemy już do Ojców Kościoła.

Dla niego ta możliwość wprowadzenia w to zwykłych, prostych ludzi była otwarciem Kościoła, czego Bernard absolutnie nie rozumiał.

I to będzie dla was próbka tego, co chcę, żeby zaistniało w całej bryle kościoła.

I on w pewnym momencie postanowił zasięgnąć nie tylko ich rady, ale ich ściągnąć do Sant'Eni tak, żeby każdy z nich z tym, co sam wypracował, połączył swoje umiejętności w jego wizji chóru, obejścia wokół nowego prezbiterium kościoła klasztornego.

To jest witraż pochodzący właśnie z obejścia prezbiterium kościoła opackiego w Saint-Denis, który przedstawia nie kogo innego jak samego sugeriusza, który miał absolutną świadomość swojej osoby i lubił to podkreślać.

Ich mogła być dowolna ilość w takim obejściu, zależnie od wielkości kościoła.

Przebudowę kościoła opackiego kontynuowano niecałe 100 lat później, zatrudniając do tego najprawdopodobniej jednego z najwybitniejszych wówczas architektów, czyli niejakiego Pierre de Montreux, który nadał całości kształt uważany dziś za prototyp

Człowiek wchodzący do takiego kościoła może, ale nie musi przeżyć takie doświadczenie religijne.

Tak wygląda całość struktury tego kościoła w kierunku wschodnim.

To jest absolutnie rewolucja w stosunku do tego, co się działo w kościołach jeszcze kilkadziesiąt lat wcześniej.

I to jest doskonały przykład na symboliczne rozumienie kościoła goteckiego, które funkcjonowało już w myśli średniowiecznej, a mianowicie rąk złożonych do modlitwy.