Mentionsy

Nadal pozostajemy więc mniej więcej w centralnej części województwa wielkopolskiego, na terenie raczej małej wsi, bo Mikuszewo zamieszkuje trochę ponad 300 osób.

W Mikuszewie mieszkają państwo Michalscy, Irena oraz Waldemar.

W sezonie Waldemar praktycznie co noc pakuje do samochodu skrzynki wypełnione owocami i warzywami, aby od rana sprzedawać je na giełdzie w Poznaniu.

W ogrodzie mają taki foliowy tunel, do którego Waldemar wchodzi i przez następne godziny tam pracuje.

W poniedziałek wielkanocny Waldemar wcześnie rano wychodzi z domu.

Leży na ziemi, a gdy zauważa Waldemara, który mu się przypatruje, gwałtownie się zrywa i ucieka.

Ta myśl powoduje, że Waldemar zawraca z leśnej ścieżki i kieruje się na najbliższy komisariat, gdzie zgłasza zaginięcie.

Sam fakt odwiedzin to jednak nie wszystko, bo pewnego razu Waldemar i Irena proszą go, żeby porozmawiał z Justyną o tym, co się stało, ponieważ młodsza córka była bardzo związana z Zytą, mocno przeżywa jej śmierć i boją się, że coś sobie zrobi.

Ten pochodzący od kobiety z dużym prawdopodobieństwem należał do samej Zyty, a co do męskiego to w pierwszej kolejności porównano go z próbką pobraną od Waldemara.

To mieszkający w Pałczynie Waldemar B. Telefon jest anonimowy, rozmówca nie chce się przedstawić, a po przekazaniu informacji rozłącza się.

Tym bardziej, że wspomniany Waldemar znajduje się na liście podejrzanych, ale dopiero z numerem 22, więc jeszcze nie zdążyli pobrać od niego wymazu, choć oczywiście mają to w planach.

A kto to w ogóle jest ten Waldemar?

Waldemar przez ostatnie lata nie wchodził w konflikty z prawem, ma opinię spokojnego, zero agresji, rodzina nie ma założonej niebieskiej karty, a on ostatni raz notowany był jako nastolatek.

Korzystają przy tym z tego, że Waldemar większość tygodnia spędza w Poznaniu, bo jednak w większym mieście, gdzie jest duży ruch, łatwiej kogoś obserwować nie wzbudzając podejrzeń niż w małej miejscowości.

Już po chwili oczekiwania widzą grupę mężczyzn, którzy wychodzą jako pierwsi, a Waldemar idzie kawałek za nimi sam.

Po chwili zdobywają jeszcze jedną próbkę, bo Waldemar wchodzi do Biedronki, tam kupuje sobie bułkę, którą zjada przed sklepem, a następnie scenariusz się powtarza.

14 grudnia 2020 roku, gdy na dworze jest jeszcze kompletnie ciemno, policjanci wchodzą do domu Waldemara.

Zapada chwila ciszy, policjant usilnia się w niego wpatruje, a Waldemar nagle zaczyna mówić.

Waldemar B. przychodzi na świat w 1968 roku, więc jest o 6 lat starszy od Zyty.

Waldemar mieszka z rodzicami, z bratem, którego imię nie jest znane, a także z dwiema siostrami, Ewą i Małgorzatą.

Waldemar, jak twierdzi, często unika szkoły, bo na ciele ma widoczne siniaki i wie, że jeżeli pojawiłby się w takim stanie na lekcjach, to będą z tego kłopoty.

Trudno powiedzieć skąd taka rozbieżność, czy Waldemar wymyślił taką opowieść o swoim dzieciństwie, czy po prostu siostrze zależało na ochronie dobrego imienia już nieżyjących wtedy rodziców.

Nie wiadomo też jaka była między nimi różnica wieku, może Waldemar doświadczył ze strony rodziców czegoś, czego ona nie doświadczyła.

Nie jest łatwo z nim żyć, bo Waldemar widocznie nie radzi sobie ze swoimi emocjami i miewa częste wybuchy agresji.

Gdy Waldemar ma 24 lata, umiera jego ojciec.

Gdy nadchodzi Wielkanoc 1994 roku, Waldemar jest 26-letnim mężczyzną z nadal tymi samymi problemami.

Waldemar w tym momencie jest już naprawdę wściekły, nie umie wyjaśnić skąd aż takie emocje, ale miał w życiu kilka takich sytuacji, kiedy dosłownie dostawał białej gorączki i to jest jedna z nich.

Kiedy Waldemar nad nią klęczy, ona usilnie próbuje go z siebie zepchnąć, ale niestety on ma więcej siły.

Waldemar jest pewny, że ją zabił, więc widząc co zrobił, chce jak najszybciej ukryć ciało.

Bo w poniedziałek wielkanocny w okolicy robi się głośno o zaginięciu Zyty, a wieści docierają też naturalnie do domu rodziny B. Gdy mama Zyty około południa znajduje jej ciało, o sprawie robi się jeszcze głośniej.

To wtedy Waldemar dowiaduje się, jak nazywa się jego ofiara.

Waldemar podjeżdża tam dosłownie na chwilę, później zawraca i jedzie z powrotem do siebie.

Wiedzą, że nikt w rodzinie Waldemara nie posiada Fiata 126P, na którym to się skupiają, więc ten element odpada, ale mimo wszystko pytają go o alibi na 3 kwietnia.

Mniej więcej w tym samym czasie Waldemar zaczyna się spotykać ze swoją przyszłą żoną, o 6 lat młodszą Dorotą.

Ona i Waldemar nigdy nie poruszają tematu zabójstwa, ani wtedy na początku znajomości, ani tym bardziej w trakcie kolejnych lat, kiedy to wydarzenia zaczynają się już trochę zacierać.

Trzy lata później, w 1998 roku, Waldemar i Dorota biorą ślub.

Niestety wprowadzka nowej synowej nie poprawia relacji Waldemara i jego mamy, wręcz przeciwnie.

Każą Waldemarowi zabrać rodzinę i się wyprowadzić, na co on się zgadza, chociaż nie bez obiekcji, ale i tak nie ma za bardzo wyboru.

Przez te miesiące Waldemar odwiedza mamę w szpitalu tylko raz, a na pogrzebie w ogóle się nie zjawia.

Rodzina Waldemara ostatecznie osiada w Pałczynie, gdzie na świat przychodzi druga córka.

Społeczność wydaje się tam ze sobą zżyta, wszyscy jak im się wydaje dobrze się znają, dlatego zatrzymanie Waldemara powoduje niemałe poruszenie.

Po zatrzymaniu Waldemara inspekcję w jego domu odbywa kurator, a po wizycie zapisuje w notatkach mieszkanie zawilgocone i zaniedbane, brudne.

Waldemar tak jak wcześniej współpracował i dokładnie opisał cały przebieg wydarzeń, tak teraz ze wszystkiego się wycofuje.

Rodzina nadal utrzymuje ze sobą kontakt, nie ma co prawda żadnej wzmianki o widzeniach, ale wiadomo, że Waldemar wymienia listy z żoną i córkami.

Gdy przychodzi czas na mowy końcowe, obrońca Waldemara podkreśla, że brakuje dowodów na to, aby jego klient miał zamiar wykorzystać ZT seksualnie, a odnosi się do tego, bo ta kwestia w trakcie procesu była szczegółowo badana.

W związku z tym w ocenie obrońcy Waldemar powinien odpowiadać tylko za odebranie życia, ale nie w ramach zabójstwa, a nieszczęśliwego wypadku.

Waldemar w swojej mowie końcowej przeprasza rodzinę Zyty i prosi o wybaczenie.

Sędzia dodała też, że nie może być okolicznością łagodzącą to, że przez te wszystkie lata Waldemar nie był notowany.

Sąd zobowiązuje też Waldemara do zapłacenia nawiązki na rzecz rodziców, tylko że tu mam problem z kwotą, bo ze względu na te ciągłe odniesienia do czasu, kiedy zbrodnia została dokonana, to znaczy często jest przywoływany wtedy obowiązujący kodeks karny, bo zgodnie z nim Waldemar musiał być sądzony, no to też sąd podaje kwotę nawiązki w złotych przed denominacją i jest to kwota po 2,5 miliona dla każdego z rodziców.