Mentionsy

Wydaje się, że biorąc pod uwagę w ogóle samo ryzyko tego, że ta zmiana może prędzej czy później nastąpić, zresztą już mieliśmy do czynienia z prezydenturą Trumpa w przyszłości,

No tak, to trochę sięgając faktycznie do historii i próbując to jakoś zarysować, ta polityka Trumpa była niewątpliwie specyficzna.

Natomiast widzieliśmy przejawy takiej wręcz wrogości w polityce handlowej, bo nastawienie do Unii Europejskiej Trumpa wynikało...

Natomiast w przypadku Trumpa widać było, że jego chęć dialogu jest w stosunkach dwustronnych,

I te relacje też nie poprawiły się za prezydentury Trumpa, natomiast jeszcze gorsze były relacje amerykańsko-niemieckie.

Inna sprawa, że Brytyjczycy i tak nie ugrali za prezydentury Trumpa tyle, ile chcieli.

Pierwszy z nich to toczący się jeszcze sprzed Trumpa spór o subsydia Airbusa i Boeinga, który został rozwiązany właśnie na początku prezydentury Bidena.

Natomiast problemem, który udało się czasowo zawiesić administracji Bidena w porozumieniu oczywiście z Unią Europejską, to jest kwestia wprowadzonych przez administrację Trumpa ceł na stal i aluminium, które dotknęły wszystkich partnerów amerykańskich.

Donalda Trumpa, a jednak tutaj Ursula von der Leyen na czele Komisji Europejskiej była swego rodzaju wyzwaniem i faktycznie Donald Trump próbował współpracować bardziej bilateralnie z różnymi liderami państw członkowskich.

Ale jest jeden pozytywny element dla Unii Europejskiej prezydentury Donalda Trumpa, a mianowicie taki, że faktycznie dzięki właściwie tej wizji prezydentury powstały pewne koncepcje, które do dziś pozostają aktualne i dyskutowane w samej Unii Europejskiej, jak choćby...

Nie chcąc jakby rozpamiętywać może do końca też przyszłości Trumpa z poprzedniej kadencji, ja bym tutaj zwróciła uwagę na to, że jednak z punktu widzenia Unii Europejskiej właśnie ta kwestia Ukrainy i priorytetu bezpieczeństwa w kontekście prezydentury w Stanach Zjednoczonych ma szczególne znaczenie.

Mamy Donalda Trumpa, który regularnie podnosi argument, że państwa członkowskie NATO, w tym państwa europejskie powinny zwiększyć wydatki na obronność, żeby tę rolę Stanów Zjednoczonych w Europie troszeczkę zastąpić.

Ale nie zakładam, że taki jest ostatecznie cel Donalda Trumpa, natomiast czy on nie będzie ograniczał zaangażowania w Europie?

Budzi moje wątpliwości, bo niewątpliwie dostarczyło argumentów na potwierdzenie tezy Donalda Trumpa i najskrajniejszych republikanów, że w Waszyngtonie jest jakieś bagno, które działa.

Już miesiąc po decyzji Trumpa mniej więcej wskazano, jakie ilości i do jakich państw zostaną przeniesione, ale jakby trzymając się rzeczy współczesnych, takie pomysły mogą wracać, choćby po to, żeby ukarać szczególnie Niemcy.

Wokół Donalda Trumpa znajdą się osoby, które na pewno nie będą nastawione tak tradycyjnie, jak były w czasie jego prezydentury, gdzie sekretarzem obrony, pierwszym przynajmniej, był generał Mattis, któremu ciężko jest zarzucić jakiś skrajny, powiedzmy, na obecną trumpistyczną modłę konserwatyzm, tylko to był po prostu wojskowy, który przypasował Donaldowi Trumpowi.

Teraz ten dobór ludzi będzie inny i trochę od tego też będzie zależeć, jaka ta polityka Trumpa będzie, to znaczy na ile ci ludzie...

Natomiast jeżeli chodzi o to zaangażowanie w bezpieczeństwo, w to wsparcie militarne dla Ukrainy, za Trumpa oczywiście perspektywy są trochę ponure, bo dotychczasowe deklaracje i jego, i J.D.

Vence'a, czyli kandydata na wiceprezydenta i całego tego zaplecza, które wydaje się będzie wspierać przyszłą administrację Trumpa, innych republikanów, których pełno to nie jest jakaś grupa niewielka, dziesięciu czy dwunastu osób, tylko większość partii republikańskiej,

Choć ta poprzednia kadencja może też, tak jak mówiłaś Jolu, trochę pewne szlaki przetarła, także pewne mechanizmy zostały wypracowane, że może ta przyszła prezydentura Trumpa też nie będzie aż taką straszną katastrofą.

Z perspektywy amerykańskiej patrząc, no to wydaje się, że prezydentura Trumpa dla Unii Europejskiej niesie dużo więcej ryzyk, których nie niesie prezydentura Kamali Harris.