Mentionsy

i to wziąć sobie na przeczekanie, więc myślę, że tutaj ten drugi tytuł, o którym będziemy rozmawiali pod żonką Panny, czyli La Familia, też ma takie swoje właśnie ukryte momenty, kiedy z tej euforii możemy wpaść w depresję, jeśli chodzi o ocenę tytułu.

I takim tytułem właśnie dla mnie jest też trochę La Familia, to jest gra, która ostatnio na konwencie 3K6 połączyła trzy różne światy, bo przy stoliku siedział wojennik, miłośnik wojennych tytułów, siedział ciuniek, czyli miłośnik Eurasów, no i siedziałem ja, smutny pan od sploterów,

Okazało się, myślę, że to nie jest tylko Euro, więc La Familia jest bardzo specyficzna.

Więc dla mnie La Familia to jest gra mocnych sprzeczności.

Więc zazwyczaj omijam tam szerokim łukiem rozmowę o wyglądzie pudełku i tak dalej, ale wydaje mi się, że tutaj, przynajmniej ja tak to interpretuję, ta grafika z pudełka trochę ma nam coś do powiedzenia, bo rysownikiem głównym tej La Familia jest Santiago, pan, który ja przede wszystkim znam z takiej gry jak Krowa Oberża,

Coś, co pobudza wyobraźnię i La Familia ma bardzo dużo takich przeciwności.

Tak, tak, ale powiem ci szczerze, no mnie osobiście, na przykład ja pamiętam, jak się pojawiła ta La Familia w takiej angielskiej gdzieś tam jeszcze odsłonie, była w planszostrefie i ja pamiętam, że zacząłem sobie czytać o tym tytule właśnie, no to mnie totalnie kupił właśnie to, o czym ty mówisz, właśnie ten taki mroczny klimat, gdzieś ukryty, tak jakby drugie dno gdzieś tam się siedziało.

Kurczę, no La Familia Mafia, a tu taki obrazeczek.

A jednak te gry, o których tutaj wspominamy, tak jak no John Company, czy wydaje mi się też La Familia, one mają takie no podwójne, potrójne dno i warto o nich poopowiadać, żeby

Ta La Familia to jednak do kosza.

A dzisiaj o zaciekawieniu w La Familia rozmawiali Irek i Bartek.