Mentionsy

Taki sam był Joyce przecież.

Ponieważ jeżeli pomyślimy, że to jest jakiś kolejny krok w historii, tak w dziejach formy powieści, no to jeżeli mielibyśmy, tak jak Barth mówił, przekroczyć Joyce'a, tak pójść dalej niż Joyce i Beckett, no to właśnie, trzeba by pójść dalej niż powiedzmy strumień świadomości.

Ono i tak jest koliste na różne sposoby, takie Joyce'owskie powiedzmy, że się zapętla, kończy mniej więcej tam, gdzie zaczyna.

Ponieważ jako uczeń Joyce'a na pewno wziął sobie do serca to, co... Znaczy uczeń, mówię oczywiście nie w sensie dosłownym.

On samo sobie tak jakoś myślał, chciał być kontynuatorem Joyce'a, Faulknera, Lauriego.

Ale zwłaszcza jako kontynuator Joyce'a pewnie wziął sobie do serca to, co Joyce mówił o jego utworach, a zwłaszcza o Finneganu w trenie, że to jest taki tekst...

Można na Twitterze po prostu zacytować bez żadnego trybu zdanie z Joyce'a, bo akurat nam się spodobało to, jak ono brzmi.