Mentionsy

Rozmowy były do tej pory dwie, o kochance Wittgensteina Davida Marksona i o Chimerze Johna Bartha.

Tematy dotyczące twórczości Bartha, które w tych dwóch audycjach się nie zmieściły pojawią się dzisiaj.

Poza ten horyzont wyznaczony przez Johna Bartha w tym słynnym eseju Literatura wyczerpania, gdzie Barth mówi nie, że literatura się wyczerpała.

Nie literatura się wyczerpała, mówi Barth, tylko wyczerpał się modernizm.

Barth nawet mówi o tym, że gdyby on sam miał taką powieść stworzyć, czy miałby taką powieść napisać, to byłaby to powieść imitująca formę powieści napisana przez pisarza, imitującego rolę pisarza.

No więc mówimy o takich powieściach jak Bakunowy faktor Bartha, gdzie on bierze formę już chyba tak przestarzałą, jak tylko to możliwe, powieść łotrzykowską, umiejscawia akcję kilkaset lat wstecz u początków Ameryki.

No albo mogą to być również Bartha utwory takie jak Zagubiony w labiryncie śmiechu, gdzie idziemy w drugą stronę, w jakąś niemoc, impas.

Barth te dwa kierunki zagospodarował, to znaczy i wyzwolił taką energię narracyjną postmodernizmu, czyli to jest taka nieokiełznana energia bakunowego faktora i zagospodarował ten impas, zastój, niemoc, kręcenie się w kółko, zagubiony w labiryncie śmiechu.

A czy Barth pisał eseje?

Za to pierwsze dwa są świetne i ja mam nadzieję, że uda się zrobić taką książeczkę na sto kilkadziesiąt, może sto siedemdziesiąt stron z najlepszymi esejami Bartha.

Chociaż obawiam się, że jak weźmiemy te dwa na warsztat, to one nam wypełnią całą audycję, bo one są... Ale super, John Barth to jest mój ulubiony pisarz i to ja wiem, że kiedyś pisze Wałsz, to jest szklorecki, ale tak naprawdę jak patrzę na to, jak myślę, no to to jest Barth.

John Barth należał do tych wielkich pisarzy, którzy nigdy nie doczekali nagrody Nobla.

Myślisz, że jest możliwe, żeby postmodernizm tak jak rozumiał go Barth, czyli jako ekspoloracja formy doczeka się uznania, bo przecież lata mijają i staje się on coraz większą historią.

No i gdyby tego było mało jeszcze, to postaci w tej powieści, które są postaciami zaczerpniętymi z poprzednich książek Bartha...

Tak, to znaczy to jest tekst pioruńsko trudny, jak to ująłeś, nawet myślę dla wielbicieli Bartha.

To znaczy on jest zrobiony z poprzednich książek Bartha.

Barth się zarzekał, że nie trzeba ich znać.

Ale wśród miłośników Bartha od razu ci powiem, nie ma zgody co do tego, jakie miejsce ta powieść zajmuje w dorobku Bartha.

To znaczy, miłośnicy Bartha...

Tak w każdym razie było, kiedy bardzo aktywnie się w tym gronie, powiedzmy, miłośników Bartha poruszałem, jakoś uczestniczyłem, to było na przełomie wieków, ale w takich grupach czytelniczych na serwerze Yahoo jeszcze wtedy, no to dzieliliśmy się jako czytelnicy Bartha na dwa obozy.

Tych, którzy uważają, że listy są najwybitniejszym osiągnięciem Bartha, ukoronowaniem jego kariery,

Nie powiedziałbym, że jest to najwybitniejsza powieść Bartha, więc chyba się sytuowałem gdzieś pomiędzy tymi obozami.

Ja, gdyby mnie ktoś spytał, może mnie spytasz jeszcze, jakie są moje ulubione powieści Bartha, to...

No właśnie z powodu tej takiej skrajnej wsobności i nasilenia tego, co i tak u Bartha bardzo mocno występuje, czyli samo zwrotności autotematyczności.

Ale w takim momencie, w którym chyba zainteresowanie Barthem zaczęło spadać, to znaczy kilka z tych rzeczy się ukazało po polsku, on to przełożył i chyba nie było, no na pewno, nie było chętnych na wydanie tego.