Mentionsy

Dzisiejszy odcinek poświęciłem książce Claudio Magrisa, mit habsburski w literaturze austriackiej moderny.

Książka napisana w roku 1963, a właściwie pisana nawet, o czym Magris sam pisze.

Książka Claudio Magrisa u mnie już kilka lat leży, dosyć długo czekała na swoją kolej.

Przypomniałem sobie o niej, kiedy przy okazji porządkowania, odczyszczania audycji sprzed trzech lat trafiłem na audycję o książce Claudio Magrisa właśnie, ale innej.

Zresztą Magristow wyraźnie pokazuje, Austria Józefińska, Austria jeszcze myśląca kategorią nowości, jeszcze myśląca kategorią reform, Austria oświeceniowa, jak ona zamiera, jak ona się transformuje i staje się Austrią zamrożoną, taką Austrią wręcz reakcyjną.

Bardzo ciekawy wątek przez Magrisa podnoszony także to specyfika austriackiego liberalizmu.

Ta część rozpoczyna się rozdziałem zatytułowanym Nad pięknym modrym Dunajem, w którym Claudio Magris pisze tak.

I rzecz, która byłaby dla mnie po prostu zabawna, po lekturze książki Magrisa, kiedy wiedziałem, czego mam tam szukać, kiedy oglądałem to przedstawienie nie w poszukiwaniu czysto estetycznych jakichś wrażeń.

Chciałem po prostu zobaczyć, na ile te historie, o których pisze Magris, na ile ten eskapizm, maski, szampan, życie, na ile to wszystko tam jest.

Natomiast to, co odkryłem tam, to odkryłem wszystko, o czym pisze Magris.

No, doświadczyłem właśnie tego, o czym Magris pisze.

Wskazał mi to Magris, on mi pokazał, czego mam szukać, a jak już człowiek wie, czego ma szukać, to nagle to jest tak oczywiste.

No rewelacyjną pod tym kątem zrobił robotę Magris, no a później są jeszcze rozdziały dotyczące tych pisarzy, którzy nie czapkowali temu światu.

Ale może krytycznie to złe słowo, bo Magris opisuje Doderera, przedstawia Doderera i jego twórczość, twórczość, którą ja przedstawiam Państwu na przykładzie powieści Demony, przedstawia jako wyjątkowej jakości fresk, jako coś barokowego, jako pedantyczne wręcz przywiązanie do szczegółów, ale jednocześnie coś, co nie ma pełnej głębi, coś, co jest do bólu właśnie austriackie w takim wymiarze, że...

Tak o Dodererze pisze Magris.

Austriackości, którą na przykład według Magrisa bardzo mocno przez długi czas reprezentowali Czesi, będący siłą napędową tej monarchii.

jak rozpoznał ją Muzil i czytając Magrisa, także Muzil nieustannie mi się przypominał.

Bo właśnie dzięki lekturze Magrisa zrozumiałem, jak wielką, nie chcę powiedzieć, że rewolucją, bo to nie chodzi o rewolucyjność,

Tylko dopiero czytając Magrisa i mając nieco szerszy ogląd tego, jak w tym najbardziej kluczowym okresie, takim formatywnym okresie dla pewnego obszaru kultury, jak tam się pisało, co się pisało i dlaczego się pisało.

Bardzo Państwu polecam Claudio Magrisa.