Mentionsy

Niemniej jestem przekonany, że dla pierwotnych odbiorców Ewangelii Jana, kiedy ona była czytana w Kościele,

w kościele, w którym oni regularnie od wielu lat spożywali właśnie wieczerze, w której chleb był nazywany ciałem Jezusa, wino było nazywane jego krwią, myślę, że skojarzenie tych słów o spożywaniu ciała, piciu krwi Jezusa z tą wieczerzą pańską byłoby nieuniknione.

Ignacy żyje w czasie, kiedy już właśnie na początku II wieku w tej części cesarstwa, czyli powiedzmy to jest Azja Mniejsza i ta generalnie wschodnia część, już się utwierdza ten system funkcjonowania kościoła, że w każdym lokalnym kościele, w każdym mieście jest jeden biskup, jest wielu starszych i wielu diakonów.

Ignacy, będąc biskupem kościoła w Antiochi, tej Antiochi, o której czytamy dużo w dziejach apostolskich, z której Paweł wyruszał dokładnie w tym kościele, Ignacy wysyła listy do wielu kościołów, m.in. do Efesu, do Smyrny, potem także do Rzymu i tam udziela wielu napomnień co do tego, jak chrześcijanie mają funkcjonować i używa takich sformułowań, które brzmią bardzo poważnie.

To już jest połowa II wieku w kościele w Rzymie.

Takie przekonanie od początku II wieku jest w Kościele powszechne.

że to, że jest to przekonanie, to niekoniecznie oznacza, że już wtedy w II wieku ci chrześcijanie wyznawali te poglądy, które wiele, wiele set lat później pojawiają się np. w kościele rzymskokatolickim.

I tutaj w Kościele się ukształtowały różne spojrzenia na to i krótko je omówimy.

Dlatego w kościele rzymskim chleb i wino są nie tylko spożywane, ale są też czczone, pada się przed nimi na kolana, obnosi się w procesjach i tak dalej.