Mentionsy

W dzisiejszym odcinku kluczowe będą dwa nazwiska, Cheng Kai Ge i Zhang Yimou.

No ale gwoli kronikarskiego obowiązku, Cheng Kai-ge i Zhang Yimou byli absolwentami pekińskiej szkoły filmowej, do której zostali przyjęci tuż po jej ponownym otwarciu, a to nastąpiło właśnie po zakończeniu rewolucji kulturowej.

No i początkowo to pierwszy z nich, Cheng Kai-ge był najgłośniejszym nazwiskiem tego pokolenia,

Chen Kai-ge faktycznie jest jednym z najważniejszych chińskich reżyserów.

Natomiast Chen Kaige był o wiele bardziej taki intelektualny.

Ale faktycznie na przykład Chen Kai-ge był na zachodzie uważany wręcz za drugiego Tarkowskiego, także...

I tak było do 1993 roku, kiedy Chiang Kai-ge powrócił z filmem, który naprawdę przeszedł do historii.

jest skutkiem tego, że Chen Kai-ge zmierzył się z tymi doświadczeniami i poza wszystkimi tymi emocjami, o których wspomniałaś, bardzo ważnymi, uważam, że temat zdrady, lojalności w tym filmie jest absolutnie kluczowy i to są właśnie echa tego jego młodzieńczego donosu na ojca, takiej traumy, z którą on się cały czas mierzy.

Ale wiecie, odnośnie tego, co powiedziałem wcześniej o krytyce Chen Kaige właśnie w Chinach za to, że ukazywanie tych biednych, zacofanych Chin miało schlebiać zagranicznym gustom.

No właśnie, bo Zhang Yimou jest dwa lata starszy od Chen Kaige, oni oczywiście razem studiowali, ale Zhang Yimou zadebiutował dosyć późno w swoim życiu, bo on się zbliżał już do czterdziestki w momencie, w którym wypuścił swój pierwszy film.

Chen Kaige pomimo tego, że jest od niego o dwa lata młodszy, no to wypuszczał swoje filmy najpierw i Zhang Yimou był u niego tylko ponadto.

Zhang Yimou urodził się w mieście Xi'an, czyli w dawnej stolicy Chin, w prowincji Shanxi i tak jak właśnie Chen Kaige, jego młodość również przypadła na czasy rewolucji kulturowej.

No i zarówno Zhang Limou, jak i Cheng Kai-ge i inni reżyserowie piątej generacji, którzy razem z nimi kończyli te studia, bardzo szybko po tych studiach otrzymali pracę w różnych jednostkach państwowych jako asystenci.

I wiem, że to może brzmieć nieco mgliście to, co mówię, ale mogę wam pokazać inny przykład trochę, zahaczając to, o czym Nadia powiedziała, charakterystycznego dla filmów Chiang Kai-ge, czyli milczenie.

I to jest właśnie film, który wbrew pozorom jest bardziej w stylu Chenna Kai Ge, no bo to jest też taki film, który nie eksploruje tych takich brutalnych, epickich scen, które miałyby ukazywać właśnie rewolucję bezpośrednio.