Mentionsy

27 listopada, z rozkazu Fokasa, uroczyście koronowanego cztery dni wcześniej, pod miecz poszło pięciu synów Maurycjusza, pozbawionych życia po kolei, na oczach ojca.

Udany bunt Fokasa był precedensem.

Człowiek ten miał bowiem swoich mścicieli oraz ludzi, którzy nie zamierzali się pogodzić z mezaliancem, jakim był związek Fokasa z cesarską purpurą.

Jakby tego było jeszcze mało, w cesarstwie zaczęły wybuchać dalsze bunty, będące najczęściej odpowiedzią na okrutne rządy Fokasa zdobyte przemocą i w ten sam sposób utrzymywane.

W 603 roku papież Grzegorz Wielki wystosował do Fokasa, tego krwawego tyrana, wylewny list gratulacyjny wynoszący pod niebiosa szczęście i przymioty nowego pana Rzymu, człowieka, który zdobył purpurę brodząc we krwi poprzednika i jego nieszczęsnej rodziny.

Negatywny wpływ jaki panowanie Fokasa miało na całokształt stabilności i dobrostanu imperium nie miało dla Grzegorza Wielkiego jakiegoś istotniejszego znaczenia.

1 sierpnia 608 roku na rzymskim Forum Romanum stanęła istniejąca po dziś dzień Kolumna Dziękczynna dla Fokasa, tego dobroczyńcy Italii.

Zborze płynące do tej pory nad Bosfor z Kartaginy i portów Egiptu przestało kursować, a wygłodniały Motłoch, ten sam, który parę lat temu posadził Fokasa na tronie, teraz zmienił zdanie, kierowany burczeniem pustego żołądka.

Lud tymczasem już dawno opuścił Fokasa i jego stronników.

Dzika parada ciągnęła resztki ciała Fokasa nadziane na hak, ciągnąc jego korpus po bruku, znaczonym krwią uzurpatora.

Puszczenie Fokasa i jego ludzi z dymem nie rozwiązało wszystkich problemów trapiących cesarstwo.

Awarski Kagan także nie widział powodu, dla którego miałby zakopywać topór wojenny, tym bardziej, że śmierć Fokasa, opłacającego mu coroczny trybut, mógł wykorzystać jako pretekst do dalszej eskalacji napięć.

Herakliusz mógł w tym momencie poważnie zastanawiać się nad ostatnimi słowami Fokasa skierowanymi w jego stronę.

Po upadku Fokasa sytuacja cesarstwa stała się bowiem dramatyczna i niedługo potem jego dalsze istnienie zawisło na włosku.

Wszystkich ambasadorów wtrącono do lochów, gdzie być może mogli znaleźć próchniejące kości dyplomatów wysłanych parę lat wcześniej przez Fokasa.