Mentionsy

W 568 r. przyjął także poselstwo od Kagana Turków, którzy stworzyli wówczas największe do tej pory stepowe imperium zwane I Kaganatem Tureckim.

Awarowie pod wodzą Kagana Bajana, widząc słabość Rzymian, wtargnęli w 579 roku na Bałkany, oblegając przy tym Sirmium, którego oddania domagali się jako należnego im łupu po zwycięstwie na Gepidach.

Tyberiusz na wystosowane przez Kagana żądanie oddania miasta awarom miał powiedzieć tylko, że prędzej oddałby Bajanowi swoją córkę za żonę, aniżeli wydałby mu Syrmium.

Innym razem wojska Kagana, stacjonujące już pod samymi murami Teodozjusza, zostały przetrzebione przez tajemniczą zarazę, która zabrała ze sobą aż siedmiu synów Kagana.

Po zawarciu odrębnego pokoju z awarami, Maurycjusz przeszedł do kontrofensywy przeciwko Słowianom, pozostawionym przez Kagana na pastwę losu.

Nieco dalej na północ, na Wielkim Stepie, intrygi chińskiej dynastii Sui działającej w myśl zasady dziel i rządź doprowadziły zaś do rozłamu potężnego kaganatu Turkutów, największego stepowego imperium, jakie istniało przed podbojami Mongołów.

Herakliusz przybył na miejsce z dworzanami, ale w pewnym momencie został ostrzeżony, że przyczajeni w pobliskich lasach ludzie Kagana szykują na niego pułapkę.

Upokorzenie monarchy dodatkowo podkreślił fakt, że krótko po tym pokazie wiarołomności Kagana, Herakliusz i tak musiał zawrzeć z nim pokój okupiony ogromną kontrybucją 200 tysięcy solidów i wydaniem wysoko urodzonych zakładników.

Cesarstwo zapewne powstałoby z prochów w jakiejś okrojonej formie, rozgrabione przez Persów i Awarów jako państwo wasalne Kagana lub Szachinszacha.

Pycha Kagana prędko jednak zderzyła się z twardymi realiami pod postacią cegieł i zaprawy wiążącej masywne fortyfikacje Konstantynopola, bronione dodatkowo przez 12 tys. żołnierzy pozostawionych w mieście.

Ich flotylla została zupełnie rozbita, a oni sami padli dodatkowo ofiarami wściekłego gniewu Kagana, który kazał przetrzebić ocalałych z pogromu na wodach Bosforu.

Pod murami miasta porzucono i spalono liczne machiny oblężnicze, ale zdecydowanie większym ciosem były wielkie straty poniesione przez sojuszników Kagana, zwłaszcza Słowian.

Ci ostatni dobrze zapamiętali sobie mściwość Awarów, dziesiątkujących rozbitków po nieudanym desancie w Bosforze oraz bezsilną wściekłość Kagana, który musiał niepyszny ustąpić spod murów Teodozjusza.

Już wkrótce Kaganatem wstrząsnęła seria buntów wzniecanych przez Słowian, Sasów, Gepidów.

Awarska potęga, rzucająca zza Dunaju przez ostatnie pół wieku ponury cień na rzymskie posiadłości, zatrzęsła się w posadach i chociaż sam kaganat przetrwał jeszcze niemal dwa stulecia, nigdy już poważnie nie zagroził cesarstwu.